Lid geworden op: 20/07/2005 - 22:18
Offline
Berichten: 0

Twee jaar verder ...

woensdag, 30 mei 2007

Binnen een paar dagen is het precies 2 jaar geleden dat ik van de tafel afstapte na mijn laatste bestraling. Alsof het gisteren was, voel ik nog steeds de vermoeidheid maar vooral ook de opluchting dat de hele behandeling achter de rug was. Alsof het gisteren was, herinner ik me ook nog dat ik mijn tranen niet kon tegenhouden. De verpleegsters hielden het ook niet droog. Zij hebben mijn leeftijd, kinderen van dezelfde leeftijd en tijdens 30 dagen bestralen, vertel je mekaar al eens wat. Als ik nu in het ziekenhuis ben voor mijn controles, kom ik ze nog tegen. Altijd even kijken want ondertussen heb ik weer een volle haardos, maar dan die blik van herkenning… toch wel fijn om in een groot ziekenhuis geen nummer te zijn. Ik herinner me ook dat mijn vriendin Ellen met de tondeuse mijn eerste “donshaar” wegschoor zodat ik opnieuw tegen een kale kop aankeek in de spiegel in haar badkamer. Ik, opgelucht omdat ik wist dat mijn haar nu echt terug zou komen. Zij, verbaasd dat ze zoiets kon doen voor mij. Ik herinner me ook nog dat ik samen met Mr. Buskruit een hele dure fles wijn soldaat heb gemaakt, dat we samen zijn gaan winkelen en verschrikkelijk veel geld hebben uitgegeven. Ik herinner me ook dat we met mijn pruik hebben zitten te dollen voor ik die heb weggegooid. Ik ben altijd al een gevoelsmens geweest maar nu nog meer dan vroeger kunnen geuren, muziek of bepaalde beelden bij mij vaak een stroom van gedachten op gang brengen waarin de herinneringen zich ongemerkt aan elkaar rijgen. Zoals de schrijver Marcel Proust die bij het eten van een Madeleine-koekje terug denkt aan dingen die hij met het koekje associeert. Of misschien wel zoals de hond van Pavlov, is het een soort van conditionering :? . Vorige week was ik in het ziekenhuis om mijn PAC te laten spoelen. Ik waste mijn handen en de geur van de zeep bracht me plots terug in de ambulantenkamer voor mijn chemo. Ik kon de FEC weer ruiken, voelde weer het tintelende gevoel in mijn neus, … het was zo overweldigend dat ik er letterlijk misselijk van werd. Ook van bepaalde muziek kan ik ongelofelijk emotioneel worden. Teksten van liedjes krijgen vaak een hele nieuwe betekenis. In onze tuin staat een mooie Catalpa-boom. Drie jaar geleden ging die boom bijna dood. Pubertje Buskruit had gelezen dat de klimop die rond deze boom groeide, de sapkanalen dichtduwde zodat de boom doodging. Volgens de tuinman was het al té laat en moest de boom gekapt worden. Ik vond het vreselijk, om de één of andere bizarre reden had ik mijn lot verbonden met dat van die boom. De boom en ik waren allebei ziek en gingen dood. Mr. Buskruit en Pubertje hebben alle klimop weggehaald en een jaar later, precies na mijn behandeling, begon de Catalpa opnieuw te botten en te bloeien. Ook dit jaar bloeit de boom weer. De bladeren zijn wat kleiner dan vroeger en soms hangen de takken wat slapjes maar de boom leeft en maakt me elke dag gelukkig. Vanwaar dit gemijmer… Ik heb vorige week mijn grote jaarlijkse controle gehad (botscan, leverecho, longfoto, bloedonderzoek, MRI van de borsten) en weet ondertussen dat ik met vlag en wimpel geslaagd ben. Pas nu voel ik hoeveel spanning ik weer heb opgebouwd de laatste weken, dat stemmetje in mijn achterhoofd “stel dat…. wat als …” , de angst om terug door de mallemolen te moeten, de angst voor uitzaaiingen, angst voor mijn dochtertjes, mijn man,… Zal het ooit wennen ? Nee. Zal ik het ooit helemaal achter me kunnen laten ? Nee. Ik ben er ondertussen wel achter dat kanker een deel van mijn leven is en altijd een stuk van mijn leven zal zijn. Door de frequente controles omwille van mijn gendragerschap wordt ik er ook elke 6 maanden weer heel erg mee geconfronteerd. Maar als ik ’s morgens opsta en mijn Catalpa zie bloeien, ben ik zo verschrikkelijk gelukkig dat ik er nog ben !

Artikelen van Buskruit

Feestdagen...
UPDATE
Papa
Ziekenhuisblues
Eén jaar stilstaan

Webloggers