Amazone
Lid geworden op: 11/04/2011 - 16:00
Offline
Berichten: 55

Tweederangs-Angst

maandag, 23 mei 2011

Vroeger waren mijn vriendschappen heel overzichtelijk. Ik had een paar goede vriendinnen, waar ik lief en leed mee deelde. Verder hadden mijn man en ik een aantal 'gewone' vrienden die we een paar keer per jaar zagen, en een heleboel kennissen. 

Sinds ik ziek ben, heb ik gelukkig nog steeds mijn goede vriendinnen. Ze steunen me geweldig. Ik mag echt in mijn handen knijpen met de manier waarop zij ermee omgaan. Ze hielpen me een pruik uitzoeken ("we zien geen verschil met je eigen haar"), kookten voor me tijdens de chemokuren ("ben je misselijk? Dan maken we gembersoep")  en ze veegden hun agenda's schoon om mij mee te nemen naar biologische geitenkaasboeren en handgeplukte-theehuisjes. Bij hun kan ik gewoon mezelf zijn, af en toe een beetje van me af zeuren en verder gewoon plezier hebben zoals vroeger. Ik voel dat ik voor hen gewoon nog Isis ben.

Ook de 'gewone' vrienden hebben het niet laten afweten. Ze bellen en mailen vaak om te vragen hoe het met me gaat, sturen bloemen en komen regelmatig langs. Maar toch voel ik me iets minder op mijn gemak bij hen dan vroeger. Tegen beter weten in wijt ik die onzekerheid lacherig aan mijn pruik, waardoor ik me niet 100% Isis voel. Dat snappen ze natuurlijk helemaal en ze informeren elke keer belangstellend of mijn haar al aan het groeien is. Hoe lief ze ook voor me zijn, mij bekruipt steeds het gevoel  dat ik voor hen tegenwoordig 'Isis met borstkanker' ben. Of ik hen daarmee tekort doe, weet ik niet, maar ik voel het zo.
Een soort 'tweederangs-Isis'.

Ik ben dus ongezond aan het projecteren en dat neemt echt groteske vormen aan als we bij de categorie kennissen aankomen.

Ik heb 'oude kennissen', 'via-via-kennissen' en 'schoolplein kennissen'. En collega's, maar daar voel ik nu even niets bij. Die komen later weer in beeld en ik twijfel er niet aan dat ik me bij hen ook behoorlijk tweederangs zal gaan voelen.

De 'via-via' kennissen zijn geen probleem. Zij worden namelijk goed op de hoogte gehouden van mijn situatie door familie en goede vrienden. Als we elkaar treffen op een verjaardag zijn ze discreet genoeg om niet te laten doorschemeren dat ze van elk detail van mijn behandeling op de hoogte zijn. Ze laten het bij een motiverend "Wat zie je er goed uit!" en onderwerpen me niet aan een kruisverhoor. Ik voel me bij hen soms ongemakkelijk, maar niet tweederangs.

Schoolplein kennissen maken me een stuk onzekerder. Wie weet het wel, wie weet het niet? Zouden ze het aan me zien? Dankzij de schoolplein-tamtam zijn zij, die het wel weten, bijna eerder op de hoogte van mijn uitslagen dan ikzelf. En allemaal kennen ze wel iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en hebben ze opbeurende woorden en tips voor me. Meestal kom ik dan ook met mijn "het gaat heel goed hoor"-glimlach mijn kind ophalen. Vroeger was ik op het schoolplein 'de mamma-van'. Nu voel ik me 'de mamma met borstkanker'. Ook behoorlijk tweederangs dus.

Mijn acute probleem ligt bij de oude kennissen. Er ligt namelijk al twee weken een verzoek van Datumprikker.nl in mijn mailbox. Of ik het tweejaarlijkse etentje met mijn acht oud-studiegenootjes wil accepteren. Ik heb daar best zin in, want het is traditie dat we er alle acht bij zijn en het is leuk om te horen hoe het met iedereen gaat. Maar zij weten nog van niets, en door de tweederangs-Angst zweeft mijn vinger al twee weken weifelend boven de 'accepteren'-button. Wat moet ik zeggen als ik met mijn pruik op acte de présence geef: "Eén op de acht vrouwen krijgt borstkanker, nou hier zitten we dan met z'n achten en die ene ben ik"? En als ik niet ga, wat moet ik dan laten weten op Datumprikker.nl?  "Sorry, ik kan niet, omdat ik borstkanker heb en het even niet trek om gezellig te klessebessen over jullie glansrijke carrières en het zoveelste kindje op komst?". 

Ik heb besloten het probleem nog even voor me uit te schuiven. Ik zal het datum voorstel zonder tekst en uitleg accepteren.

Op de avond zelf moet ik dan maar bepalen hoe ik me voel: 100% Isis of tweederangs.

Offline
Berichten: 4152

Och Isis,

Dat je je anders voelt is zo begrijpelijk maar tweederangs, dat is zwaar balen zeg. Ik voelde me helemaal niet tweederangs met borstkanker. Hooguit bij zakelijke contacten dat ik ze dan zag denken, kan zij nog wel goed werk leveren nu ze borstkanker heeft, maar bij de vrienden- en kennis'afdeling' niet. Ik was wel Ellenk met borstkanker maar ik voelde dat niet als tweederangs, eerder als 'bijzonder'  (ik geef toe, dat is natuurlijk ook wel wat apart) maar ik had zoiets van ze gaan me in ieder geval niet vergeten want welk zo'n jong mens heeft er nou borstkanker.

Misschien dat je op enig moment in het kader van elk nadeel hep sun foordeel, dan maar kunt gaan leunen op die bijzonderheid. Dat jij iets heel anders meemaakt dan de rest en daardoor ook een andere inbreng hebt. Of zoiets.

En dat etentje? Als je op die avond zelf geen zin hebt ga je gewoon niet en als je wel zin hebt, dan vertel je het en natuurlijk gaat het daar dan over. Jij zou het toch ook van hen willen weten? Als ze ernstig ziek waren? en met belangstelling meeleven?

En uh 100% Isis: dat ben je hoe dan ook.

 

Ik vind overigens dat je fantastisch schrijft, zei ik dat al eerder? Is het je vak?

afbeelding van Maisa
Berichten: 3835

Gewoon gaan, 100% Isis smiley. Je kunt toch niet als half-jezelf gaan.

En ik zou niet vooraf uitsluiten dat er met een of meer van de zeven anderen ook iets is, wat best veel voorkomt, maar wat ze nog niet hebben durven delen omdat jullie elkaar maar eens in de twee jaar zien.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Ik herken wat je schrijft. Je zit in een andere wereld, de kankerwereld en je hebt niet steeds zin om anderen te zien schrikken.....

Misschien moet je het even inleiden via Datumprikker. Je kunt daar toch ook mededelingen bij zetten?

Zo van: "Ik zit momenteel in een nogal turbulente tijd van mijn leven. Er is nl borstkanker bij me geconstateerd. Momenteel krijg ik chemo. Daardoor ben ik kaal (wat ik weet te verhullen met een pracht-pruik). Ik heb eigenlijk gewoon onwijze zin om jullie te zien, maar de toestand waarin ik zit en door hoe ik er uitzie, vind ik dat ook heel spannend. Ik dacht, ik ga gewoon, maar vertel het jullie even van te voren. Dan hebben jullie de ergste schrik al gehad en kunnen we die avond gewoon gezellig bijkletsen."

Ik hoop in elk geval dat je je niet laat weerhouden als je eigenlijk gewoon echt zin hebt. Hun enige probleem is dat ze ineens aan tafel zitten met iemand die kanker heeft en daarvan kunnen schrikken. Jouw probleem is dat jij die k-kanker hebt. Eigenlijk steekt hun 'schrik'-probleem daar nogal schril bij af... Ja toch?

Offline
Berichten: 567

Dag Isis,

Zoals ik het lees ben je gewoon ontzettend kwetsbaar nu. Bij je beste vriendinnen kun en mag je die kwetsbaarheid laten zien, zij reageren er goed op. Bij de gewone vriendenkring is dat al iets minder en bij de kennissen kun of wil je het blijkbaar niet. Ik had ook van die schoolpleinmoeders die aan me vroegen of ik kanker had, om dan vervolgens na die vraag nooit geen hoi meer te zeggen. Terwijl andere schoolpleinmoeders juist ontzettend lief waren en steeds vroegen of ze iets konden doen. 

Aan jou de keus aan wie je je kwetsbaar wilt opstellen en aan wie niet. Gaandeweg zul je dat steeds beter leren onderscheiden. Dan weet je gewoon aan wie je wat wel en aan wie je wat niet kwijt wilt.  

Ik zou de titel van dit stukje wel  willen veranderen van tweederangsangst in kwetsbare Isis. Die er gewoon mag zijn.

Offline
Berichten: 343

Ik zag gisteren een tv progamma over een bosnische filmmaker die tijdens de oorlog gevlucht was naar Nederland en die sprak over het feit dat hij in zijn beleving een tweederangsleven leidt. Dat is van een heel andere orde, maar goed.  

Tweederangs is een akelig woord, arm, inferieur, zwak, slecht, minderwaardig en ondermaats, het zou erg treurig zijn als je je zo zou voelen. 

 

 

 

Offline
Berichten: 65

Lieve isis, ik snap heel goed wat je bedoelt omdat ditzelfde gevoel mij ook wel eens bekruipt. Maar toch: jij bent niet alleen de Isis met borstkanker, al jouw Isissen zijn er nog steeds je bent dus nog steeds 100%Isis net zoals Ellenk schrijft. En zeker niet tweederangs! dikke knuf

Offline
Berichten: 1244

Isis, wat een herkenbaar verhaal.

Ik heb bij iets vergelijkbaars destijds enkele dagen voor het uitje aan iedereen een mail gestuurd met wat er met me aan de hand was.

Daarbij dat ik heel veel zin had in ons uitje maar geen zin in de hele avond antwoorden op vragen over mijn gezondheid, vandaar mijn mailtje vooraf, zodat iedereen op dehoogte zou zijn en we gewoon als vanouds konden genieten van de avond.

Het gaf hele leuke reacties en op de avond zelf hebben heel kort gesproken over mijn "ziek zijn" en daarna was het idd heel erg leuk.

Offline
Berichten: 589

Lieve lieve Isis,

Ik heb ook moeite met het woord 'tweederangs'... Vooral dat je het zo erváárt... Dat zou niet zo moeten zijn! Maar dat weet je zelf ook wel, denk ik ;) Alleen ja... Jij voelt het zo... Dat is een feit. Kwetsbaar. Ja, dat is, denk ik (ook) een beter woord... Veel beter. Want dat lees ik (ook) in alles.

Over de avond met je oud-studiegenootjes vind ik dat Dees een heel goede suggestie doet, denk ik... En wat Ellen zegt: als je op de avond zelf alsnog zegt 'nah, toch maar niet, dat trek ik niet', dan ga je niet. Want dat is jouw goed recht. Dat kan je mooi inbouwen in je 'inleidende bericht', als je het lastig vindt om zo op het laatste moment af te zeggen (indien nodig). En last but (hoop ik) not least: dat tweederangs, ik snap het echt.. Lang verhaal en dat zou erg over mij gaan en dat gaat het nu niet. Het gaat over jou. En ik hoop zó dat je het anders gaat ervaren. Al was het in 1e instantie maar een beetje en daarna (steeds) meer...

Liefs xxxx

Offline
Berichten: 1109

Oh zo herkenbaar. Ik weet nog de eerste keer toen ik mijn vrienden met pruik onder ogen kwam....ik vond het vreselijk. En de meeste viel het niet eens op. Ik ben altijd heel dubbel geweest in openheid. Mijn naasten weten natuurlijk alles. Maar de kennissen en collega's en wat verdere vrienden niet hoor. Heb hele tijd hoofdhuidkoeler gebruikt en heb nooit echt verteld dat ik een pruik droeg. Of ze het zagen of niet? Ik weet het niet. Ze hebben er nooit iets over gezegd. Voor mij was dat de manier. Vond het al confronterend genoeg.

Hou je taai meid.

Liefs Kaatje

Offline
Berichten: 67

Lieve Isis, al die aandacht maakt je kwetsbaar. Zeker als je niet het type bent dat graag in de schijnwerpers staat. En zo te lezen ben jij dat niet.  Ik heb net weer even een paar stukjes bij "jou verhaal" gelezen. Jij bent heel goed in het positieve tegenover het negatieve te zetten. Waarom maak je niet zo'n lijst voor je etentje? Jij bepaalt wat, hoeveel en tot wanneer je iets wilt vertellen. Misschien is het voor jou wel even een goede afleiding voor je Mr. Angst. Zet die gast in ieder geval die avond even buiten de deur. Wie weet hoe goed het je even kan doen. Natuurlijk ben je bang voor de onvermijdelijke vraag... wat heb jij zoal het afgelopen jaar gedaan? Uhm nou... Misschien kan je iets zeggen in de trant van het feit opnoemen en als ze meer info willen hebben dan kunnen ze bellen of mailen maar vanavond ff niet! Dat zal iedereen respecteren. Doe waar jij je goed bij voelt, loop niet weg voor Mr. Angst, doe jezelf niet tekort meid! X (ps. jij bent echt niet tweederangs!! Gewoon 100% Isis!)

Offline
Berichten: 55

Tjee, wat een lieve reacties allemaal. Praktische tips die ik waarschijnlijk wel ga uitproberen, maar ook de 'moral support' die ik zo goed kan gebruiken. Bedankt!

'Tweederangs' is inderdaad een akelig woord. Ik ben door jullie reacties gaan nadenken of het precies de lading dekt van hoe ik me voel. En uiteindelijk ben ik het wel eens met Linnie die schrijft dat het eigenlijk om 'kwetsbaar' gaat. Ik ben diep in mijn hart niet het type wat zich als tweederangs laat wegzetten, of zichzelf als tweederangs wegzet. Maar onzekerheid en kwetsbaarheid, ja die ken ik maar al te goed. En door deze k-ziekte nemen die gevoelens tegenwoordig maar al te vaak de overhand.
@ellenk: Bedankt voor de complimenten over mijn schrijfsels. Schrijven is niet mijn vak maar wel een van mijn favoriete bezigheden.

zoltanban5
afbeelding van zoltanban5

Jaquet Droz has Swiss replica watches endowed The Bird Repeater to one of the most beautiful scomplications Replica watch of haute horlogerie: the minute Repeater. This allows a simple pressure of the finger, hear Replica Rolex ringing hours, quarters and minutes and trigger its valuable animations. The resonance of the sound of the cathedral stamp, born of two towers of the movement, has no equal that the complexity of the chimes system. 

Artikelen van Isis

Vaarwel
Kracht
Zingen
Surfen
Pannetje
Buikgevoel
Marmot
DoodsAngst
Tweederangs-Angst

Pagina's

Webloggers