Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

"Is uw gezin compleet?"

vrijdag, 3 juni 2016

Ik ben 'beter' of in ieder geval niet meer ziek. Toch zijn er een aantal borstkanker-issues waar ik dagelijks tegen aan loop. Je ziet ze niet, maar ze zijn er wel.

Ik kreeg laatst de vraag waarom ik veel over mijn ziekte schrijf. Het antwoord is simpel, ik wil het taboe rondom dit soort onderwerpen doorbreken, of in ieder geval de onwetendheid wegnemen. Ik ben absoluut niet op zoek naar medelijden of een sneue blik, want ik voel me goed en ik ben sterk. Wat ik wel wil laten zien is wat de impact is van een ziekte als borstkanker en hoe dat nog doorwerkt in lichaam en geest (daarnaast schrijf ik natuurlijk ook over andere dingen, omdat mijn leven niet alleen maar borstkanker is...gelukkig).

Op het moment dat ik de diagnose borstkanker krijg ben ik 34 jaar. De oncoloog; "Voor dat we aan alle behandelingen beginnen moet ik u vragen of uw gezin op dit moment compleet is?" Oftewel, wil ik nog meer kinderen? Ik vind het een lastige vraag. En dit is eigenlijk niet het moment om daar over na te denken (zacht uitgedrukt)." Ik zal een berekening voor u maken. Voor u klaar bent met alle behandelingen bent u 39 jaar. Mochten uw eierstokken na die tijd nog op gang komen kunt u op natuurlijke wijze zwanger worden. Zo niet, dan kunt u altijd nog kiezen voor Ivf-behandelingen. Mocht u dat laatste willen, dan moeten we nu actie ondernemen en tijdens uw volgende eisprong cellen wegnemen en invriezen".

We krijgen een envelop mee met informatie over dit traject. Ik gooi de envelop ongeopend in de eerstvolgende prullenbak. Ik weet niet of mijn gezin al compleet is, of eigenlijk weet ik dat wel. Nee, het is nog niet compleet. Ik had ooit nog wel een tweede kindje gewild, maar niet op deze manier en niet pas als ik 40 ben.

Ik heb het in die tijd 'geparkeerd'. Nu ik weer in het normale leven zit komt het af en toe terug. Zo ben ik de ene keer heel erg blij dat ik al een kind had voordat ik ziek werd (je moet je voorstellen dat er ook vrouwen zijn die door hun ziekte helemaal geen kinderen kunnen krijgen). Een ander moment kan ik vreselijk boos worden om het feit dat ik niet zelf heb  mogen kiezen hoe ik dat deel van mijn leven invulde. Die keuze is voor me gemaakt. Nu kan ik eigenwijs zijn en met al mijn medicijnen stoppen omdat ik perse dat tweede kind wil. Maar, ik kies dan toch voor de dochter die ik nu heb en niet voor een eventueel kindje dat er nog niet is.

Het zien van een zwangere buik kan dus dubbel voelen. Ik vind het prachtig, maar het steekt ook ergens. Dat geldt overigens alleen voor vrouwen die ik niet ken (sorry!). En ik geniet extra van al de baby-wondertjes in mijn familie. Op naar de volgende in juli!
 
Mocht je meer willen lezen, kijk op mijn blog; https://today-we-live-as-a-lion.com
 
Offline
Berichten: 4116

Herkenbaar. Ik was ook 34 en ons eerste kindje was al geboren en inmiddels twee jaar oud.

Natuurlijk dacht ik niet aan een tweede maar jaren later wel. Het verdriet nam niet af, maar het groeide almaar door. Totdat we maatregelen troffen om ervoor te zorgen dat er echt nooit een tweede zou komen. Dat bracht rust. Maar een zere plek blijft het.