Partner
Lid geworden op: 28/12/2012 - 13:11
Offline
Berichten: 0

Van paniek naar de overlevingsmodus

woensdag, 6 maart 2013

 

Toen ik hoorde dat mijn vrouw borstkanker had raakte ik in paniek. Hoe moest het nu verder? Hoe zou ons leven eruit gaan zien? Welke stappen zouden we allemaal moeten doorlopen? Ik kon mijn vrouw kwijtraken, hoe moest het nu verder met mijn gezin? Hoe zouden de kinderen het oppakken?

Het vloog me aan, tranen liepen over mijn wangen. Ik wil het beste voor mijn vrouw, niets aan het toeval overlaten en weten waar ik aan toe ben. Maar dat weet je nu juist niet met deze vreselijke ziekte.

Instorten was geen optie, juist nu niet. De overlevingsmodus werd geactiveerd. Ratio maakte plaats voor emotie. We wisten niets zolang er geen uitslag was. Mijn vrouw moest een mammografie laten maken, er werd een punctie genomen en pas vijf dagen later zouden we de uitslag krijgen. Maar de echoscopist meldde ons al dat het er niet goed uitzag.

Belangrijk daarbij was de gradatie van de tumor: één is zwak en drie is agressief. Mijn vrouw en ik vreesden het allerergste (en ja, gradatie 3), want we hebben onze leeftijd niet mee. Ze is pas 33, we hebben drie jonge kinderen en we zijn in de bloei van ons leven. Dit is hoe dan ook een kentering in ons leven.

Terwijl ik dit schrijf is het nog steeds onwerkelijk wat we moeten doorstaan. Gisteren heeft mijn vrouw haar derde kuur (FEC) gehad. Ook de laatste, hierna beginnen we aan de eerste van drie TAC-kuren. Ze voelt zich misselijk, grieperig en moe. Heel moe. Ondanks dat heeft ze vanavond gesport. Diep, diep respect.

We bekijken het nu per dag, morgen is er weer één. Elk uur vraag ik wat ze wil eten of drinken. Kleine beetjes. Over een aantal dagen wordt het langzaam beter, denk ik. Ze eet en drinkt in ieder geval.

Morgen gaan de kinderen naar school. Dat gaat ook gewoon door. En voor de jongste kan ze zorgen. Ondanks de operatie aan de lymfeklieren kan ze hem weer optillen. Ze mag zelfs kickboksen van de fysiotherapeut. Donderdag begint ze. Zo stoer van haar.

afbeelding van mientje1971
Berichten: 39

Hoi Kooistra,

Wat stoer dat jij hier als partner een blog bent gestart! De andere heb ik inmiddels ook met veel respect gelezen!

Ik denk dat iedere partner van een kankerpatient in de paniek schiet als ze de diagnose te horen krijgen. Toen ik destijds ziek werd had mijn man ook zoiets van........en nu? Wat moet ik zonder haar, en de kinderen? Die kunnen hun moeder niet missen? Zoveel vragen........

Ik vind de titel van jouw blog daarom ook heel toepasselijk. Want het is echt zo.....je gaat van paniek naar de overlevingsstand. Zo van......oke, en nu? Wat moeten we doen om hier doorheen te komen?!

Ik ben 4 jaar "schoon" geweest, en nu sinds eind december weten we dat ik uitzaaiingen heb. Wat mij toen woest maakte, was het feit dat we WEER in de paniek schoten! Weer dat verschrikkelijke verdriet van man en kinderen te moeten zien. Maar ook daarna was het weer zo van.......oke, what's next?

Ik wil mezelf niet op de borst slaan, maar wij als gezinnen (en dan bedoel ik iedere Amazone met haar gezin!) zijn sterker als dat we voorheen dachten!

Ik heb op mijn Facebookpagina daarom ook de tekt......."We don't know how strong we are, until being strong is the only choice we have!"

Sterkte met alles, en lekker alles van je af blijven schrijven hoor!

Liefs, Hermie.

Offline
Berichten: 36

Hallo Kooistra, een heel herkenbaar verhaal van je, in deze eerste periode waarin je met die $%&kanker wordt geconfronteerd. Inderdaad ga je als partner in de overlevingsmodus, want je moet er zijn voor je partner en kinderen. Toch wil ik je meegeven, vergeet jezelf niet(uit ervaring), want ook jij wordtelt met gevoelens en emotie. Blijf ze samen bespreekbaar houden en leef bij de dag. Onze relatie is door de BK alleen maar sterker geworden, al zal dat helaas niet voor iedereen gelden. Je zult merken naarmate je verder in het proces zit, het gewoon een onderdeel van je leven wordt, hoe wonderlijk dit ook klinkt. Mijn  kreet naar iedereen toe werd: " Blijf positief, want dan is de halve strijd al gewonnen" en "geen energie aan negatieve dingen verspillen".  Veel sterkte met de komende TAC kuren voor je vrouw en natuurlijk ook voor jou!! HUG van mij!!!!!!

Teuntje
afbeelding van Teuntje

Heey Kooistra,

Wat een toepasselijke titel en ws heeel herkenbaar voor iedereen .Je eerste reactie is toch die van paniek om daarna je hele hebben en houwen weer bij elkaar te rapen om verder te gaan .

Want je moet wel en bij de pakken neer gaan zitten heeft geen zin ,alles gaat "gewoon " door ,zeker als je nog zo n jong gezin hebt/bent .

Sterkte met alles lieve groet Teuntje

 

Offline
Berichten: 0

Dag @teuntje @mientje1971 @technoboy bedankt voor de woorden. Onze relatie is ook veel intenser en heeft ware diepgang gekregen. Zo fijn, maar het maakt je ook zo kwetbaar. Wetende dat wat je zo liefhebt kan verliezen. De positieve kant is dat je het nu samen kan delen en mocht het zo zijn dan heb je samen het optimale eruitgehaald. Een kennis sprak over schaduw. 

Het licht ging van aan naar uit, donker, gitzwart. En nu tijdens het chemoproces en de bewustwording van de situatie komen er langzaam lichtstralen door de duisternis heen. Maar de schaduw, zoals zij het zegt, blijft. Optimaal bewust (positief) leven is nu een wezenlijk element in ons bestaan. 

Onderwerp gesloten