Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4230

VROUWEN

zondag, 7 januari 2007

[b]Mijn moeder.[/b]
Mijn moeder, daarover schreef ik al in mijn topic '11,5 jaar'. Ik zou ze niet doorgekomen zijn zonder haar. Dag en nacht heeft ze voor mij, mijn lief en onze zoon klaargestaan. Heel soms, na een goede uitslag, brak ze een beetje en liet ze me zien hoe zeer mijn ziek-zijn haar hele leven op z'n kop heeft gezet. Hoe angstig het is om een ziek kind te hebben en niet te weten of het weer beter wordt. Ook als dat kind al groot is en 34 of later 42 jaar oud. We zijn elkaars klankbord. Dat is enorm gegroeid toen mijn vader overleed. We wonen dichtbij elkaar en dat is erg fijn. We doen de regeldingen van haar huishouden samen en eerlijk gezegd vind ik het ook heerlijk om met haar te ‘roddelen’. Je begrijpt: dat is geen roddelen :wink: maar iedereen die we kennen komt voorbij en we bespreken samen familie en vrienden en alles wat zij meemaken. Zij is bezorgd om mij. Dat gaat nu nooit meer over. En eigenlijk is ze best wel boos dat ik nu reconstructie-plannen heb. Want nu moet ze zich opnieuw zorgen gaan maken. Nog meer dan ze gewoonlijk al doet. En nu ik een flinke griep heb, die maar niet overgaat, hoopt ze dat ik het maar vast een jaartje :!: uitstel. “Ik kan het ook uitstellen tot je er niet meer bent mama,” zeg ik met een knipoog, “maar ik hoop dat dat nog lang duurt en zo lang wil ik eigenlijk niet wachten.” Toch vraagt ze me de beste route naar het ziekenhuis en hoe het met parkeren daar gaat. Ze laat me weten dat ze er als altijd voor mij zal zijn. :D

Offline
Berichten: 4230

[size=150][b]Mijn zus[/b][/size]

Mijn zusje is bij ons thuis ‘onze kleine’. Dat betekent dat ze behoorlijk beschermd werd door mijn broers en mij. Tegelijkertijd werd ze geweldig losgelaten door mijn ouders want bij de jongste waren ze al heel wat gewend. Bovendien, ze zou zich toch nooit hebben laten ketenen. Zij was de eerste die gewoon ’s morgens om 6 uur thuis kwam. En dat was in die tijd bepaald niet gewoon. Toen ze het thuis te saai vond worden, omdat wij al allemaal de deur uit waren, kwam ze gezellig bij mij wonen, in het westen van het land. Zij was 19 en ik 23 geloof ik. Wat hebben we veel pret gehad. Een mooi verhaal is dat we op een avond haar haar verfden en supertevreden waren over het resultaat: het was diep-donker-roodbruin en we zijn lekker samen gaan stappen. De volgende morgen toen we wakker werden keken we nog eens goed. Het was niet diep-donker- roodbruin. Neen, het was diep, bijna lichtgevend paars-rood. Een ongelooflijke kleur. Zo’n beetje ‘rode kool’ zal ik maar zeggen. We hebben zo ontzettend gelachen. Vóór we vanuit het westen weer een weekendje naar ‘huis’ gingen is ze toch maar naar de kapper gegaan. Ze durfde ‘ons moeder’ niet onder ogen te komen. Terug van de kapper was haar haar zalmrose…….. Meer kon de kapper er niet van maken. Ze dacht dat mama dat altijd nog mooier zou vinden dan paarsrood.

Mijn zus is bang. Bang om dood te gaan. Dat was ze al als klein meisje al, ze was heel lief en vrolijk en stiekem altijd bang om dood te gaan en dat is ze nooit helemaal kwijtgeraakt. Sinds ik borstkanker kreeg heeft haar angst een naam gekregen en kan zich concentreren op haar borsten. Zeer terecht staat ze nu onder strenge controle. Ze wordt goed begeleid en nooit afgescheept door haar artsen. Voorheen was dat wel eens het geval, want ze heeft best onrustig borstweefsel, zoals zoveel jonge vrouwen, dus ze voelt regelmatig wat.

Ik kan niet nadenken over hoe het zal zijn als zij ook borstkanker krijgt. Dan blokkeer ik meteen volledig. Het zou voor mij voelen alsof het ‘mijn schuld’ is, want tenslotte ben ik de eerste in de familie geweest met borstkanker. De steen is toen gaan rollen. En mijn zorg is dat het een lawine wordt. Dat mag niet gebeuren. Dus ik denk altijd aan haar als ‘anders dan ik’ en weet heel zeker dat het haar nooit zal overkomen. Als ik dat niet zou denken zou ik geen leven meer hebben dus deze gedachte is pure zelfbescherming. Daarnaast denk ik ook: laat mij nou maar de rottigheid geërfd hebben. Ik kan het wel hebben. En hoop zo af te dwingen dat deze ziekte zich niet verder binnen mijn familie verspreidt.

Ze heeft een heel bijzondere eigenschap die ik pas de laatste jaren goed heb ontdekt. Ze veroordeelt namelijk nooit iemand. Hoe stom iemand ook doet, een vriend, familielid of vijand, altijd zal zij wijzen op waarom iemand iets wel of niet doet, wat er juist goed is aan iemand. Ze denkt niet zwart-wit maar in alle nuances van grijs. Ze legt haar verzachtende sluier over mensen heen zodat je weer van ze kunt houden. Ik ben wat ongeduldiger geworden, te kort door de bocht soms, wat meer zwart-wit en jaloers probeer ik haar zilveren sluier af en toe te lenen.

Offline
Berichten: 4230

[size=200][b]In Memoriam.[/b][/size]

Ze was een gewone vrouw. Ze leefde al weer zeker 20 jaar in Nederland met haar Nederlandse man en haar innig geliefde zoon. Ze sprak zo half gebrekkig Nederlands. Het kwam er altijd moeilijk uit. Alsof het voor haar heel zwaar was om een andere dan haar eigen taal te spreken.
Het leven was niet licht voor haar. Hun eerste zoon overleed aan een uit de hand gelopen virus en jaren en jaren probeerden ze samen de moed om door te leven te vinden. Totdat er tot ieders stomme verbazing een nieuwe zwangerschap volgde. Niet meer piepjong kreeg ze een tweede zoon. En alles, ja alles, wilden ze voor hem doen. Echt blij zijn was heel moeilijk voor haar. Want altijd was er de angst dat hun tweede zoon ook ziek zou worden, zo bang, zo bezorgd.

Tot ze 6 jaar geleden zelf aan de beurt was. Ze kreeg borstkanker. En een jaar later ontmoette ik haar langs de lijn van een voetbalveld. Ze kwam aarzelend op me af. Ze had gehoord dat ik ooit borstkanker had gehad. En of ik dan niet bang was. Neen, ik was niet bang. Ik probeerde haar uit te leggen waarom ik niet bang was. Dat het mijn keuze was om niet bang door het leven te gaan omdat ik het jammer vond de misschien wel beperkte tijd die ik nog had te laten verpesten door angst. Zij kon dat niet begrijpen. Maakte zich zo’n zorgen om haar zoon. Wat moest er van hem worden als zij weer opnieuw ziek zou worden. We werden geen vriendinnen. Onze werelden lagen mijlenver uit elkaar. Maar omdat we lotgenoten waren spraken we elkaar af en toe. Ik probeerde haar dan te bemoedigen om niet meer bang te zijn.

Bijna vier jaar geleden werd ik opnieuw ziek. Haar nachtmerrie overkwam mij. Ze maakte wat vaker een praatje langs de voetballijn en zei dan tegen mij “dit is waar ik zo bang voor ben.” Ik werd weer beter en op een dag kwam het bericht. Zij kreeg ook voor de tweede keer borstkanker. Ze was zo bang en ongerust en depressief. Opnieuw waren er schaarse contacten en praatten we voorzichtig over hoe het was, zo’n amputatie. Maar de amputatie was niet het moeilijkste. Het was haar angst en die werd niet minder. Ook een jaar later bleef de pure paniek om haar heen hangen. Ze vond het leven heel erg zwaar. Haar artsen vonden dat het psychisch was. Ik kwam haar tegen op straat. Ze vertelde dat ze nu naar een maatschappelijk werkster moest omdat ze het niet kon verwerken en zo bang bleef. “Maar ik voel dat het niet goed is,” zei ze. “Ik ben zo moe, het voelt fout aan, maar niemand gelooft mij.” Ze wist het ook niet meer. Het praten met de maatschappelijk werkster was wel fijn.

Een paar maanden later bleek dat ze wel degelijk uitzaaiïngen had. Ze zei niet “Zie je nou wel!” Was bijna opgelucht dat haar gevoel haar niet had bedrogen. Ze reageerde alsof ze het verwacht had: het leven was voor haar niet vrolijk en luchtig. Dat was het al heel lang niet meer en nu wist ze zeker dat dat ook nooit meer zou komen. En wat was ze bang. Ze begreep vaak niet goed wat artsen bedoelden bij behandelingen en bovendien : waarom zou ze artsen vertrouwen ? Ze hadden haar niet beter gemaakt. Ze hadden niet naar haar geluisterd toen ze zei dat ze weer ziek was. En steeds opnieuw haar vraag “hoe moet het nu met mijn zoon ?”

We zagen elkaar niet meer. Zij belde me nog eens dat het na de chemo iets beter ging maar ik liet het gaan. Ik raakte haar telefoonnummer kwijt en had geen adres. Twee andere werelden. Ik was bang, vond het beklemmend om misschien de steun en toeverlaat van iemand te worden met wie ik verder zo weinig had. We waren lotgenoten en hadden een zoon van dezelfde leeftijd. Ik durfde het niet aan.

Ze had niet veel vriendinnen. Was vaak eenzaam, denk ik. In een land dat niet haar vaderland was. Miste haar familie heel erg. Soms dacht ik “hoe zal het toch met haar zijn ?” Maar ik deed niets......

Vanmorgen vroeg ging de telefoon. Haar man. Hij vertelde me dat ze 18 januari is overleden. Ze had nog een redelijk jaar gehad maar vanaf december was het snel gegaan. Hij was erg verdrietig. Wilde graag zijn verhaal doen zoals zij dat soms ook deed. Door zijn woorden klonk dezelfde gelatenheid als bij haar. Het leven is al lang niet mooi en luchtig meer voor hem. En hij denkt niet dat het dat nog ooit zal worden. Maar hij heeft zijn zoon nog. En als altijd is zijn zoon zijn alles. Zijn 13-jarige zoon die zonder zijn mama verder moet.

Offline
Berichten: 4230

[size=117][b]Levenslang gelukkig.[/b][/size]

Ze lag tegenover me in het ziekenhuis, 84 jaar oud. Haar korte termijn geheugen werd wat minder. Het was haar nachtmerrie om net zo dement als haar moeder te worden. Ze kon zich niet herinneren wat ze mij en anderen iedere dag vertelde. Ik hoorde dan ook vele malen haar levensverhaal. Steeds met eenzelfde enthousiasme en levenslust. Een niet aflatende stroom verhalen, steeds op een iets andere manier, kwam over haar kamergenoten en de verpleging heen. En iedereen luisterde naar haar. Haar lieve gezicht en haar intense manier van vertellen deden iedereen keer op keer luisteren.

Ze vertelde over hoe ze verkering kreeg: ze ging met haar zus en nicht naar de kermis. Ze was toen al 23 jaar oud. Haar moeder zei: “Met drieën heen, met vieren terug.” Daarop had ze ontkennend geantwoord, maar op de kermis zag ze hem. En hij zag haar. Hij vroeg of ze mee in zo’n eng draaiding wilde en hoewel ze dat eigenlijk niet durfde, haalden haar zus en nicht haar over en daar ging ze. “Hij was niet knap hoor, maar wel héél erg lief.” Met z’n vieren gingen ze nog wat drinken. Ze maakte grapjes: “Ik woon vlak bij Voorburg, maar ja, te gek hé, om daar opgenomen te worden.” Ze glunderde nog bij de gedachte aan hoe leuk hij haar vond. En toen hij vroeg of hij haar thuis mocht brengen zei ze ja. Al bij het eerste uitje vreeën ze wat en direct nodigde ze hem uit om ’s zondags bij haar thuis langs te komen en dat deed-ie graag.

Zes jaar hadden ze verkering. Zij was een boerendochter, hij een boerenzoon. Haar vader ging dan ook al snel polshoogte nemen bij de boerderij van hem. En hij werd goedgekeurd. Haar moeder vroeg nog wel waarom zo’n knappe meid geen knappere vent zocht, maar zij zei op zijn brabants: “Moeder, van een knappe tafel, eet je niet.” Hij nam haar wel eens mee uit eten en was onder de indruk van de hoeveelheden voedsel die ze naar binnen werkte. Dat deed ze overigens nog steeds :lol:. Ze at meer dan alle andere patiënten. “Ja luister eens,” zei ze “als je denkt dat je dat niet kunt betalen dan moet je het maar beter nu meteen uitmaken.” Hij zei “Neen, neen, ik heb je innig lief.” Dat zinnetje herhaalde ze velen malen, steeds weer stralend. Om daarna te vertellen hoe gelukkig ze altijd samen waren geweest. Nooit geen ruzie, “want ik was binnen de baas, en hij buiten.” Ze gingen pas trouwen toen zijn ouders uit de boerderij gingen want inwonen, daar had ze geen trek in. De broer van haar man die toen nog op de boerderij achterbleef nam ze er voor lief bij.

Zij beheerde het geld. En ze was zuinig zodat er wat opgebouwd kon worden en hun vier kinderen het goed hadden thuis. “Ja, eigenlijk kreeg ik vijf kinderen, maar het eerste, een meisje, werd doodgeboren. Dat gun ik echt niemand. Het was moeilijk daarna. “Ook al was zijn gerei nog goed en zag ik hem graag komen.” Met al haar levenslust had ze deze crisis ternauwernood doorstaan. Het lange wachten op de tweede zwangerschap was erg onzeker geweest. “Pas toen de tweede werd geboren was ik er gerust op. Ik liet er mijn leven niet door verpesten hoor, maar toch, zoiets wens je niemand toe.” Zij was niet ouderwets en ondernam al snel uitstapjes met haar vier kinderen, naar de Efteling, de speeltuin of een ritje met de trein. Als haar man vroeg: “Vrouw is dat nou wel nodig?” dan zei ze simpelweg ja. Alle vier de kinderen waren lief voor haar, zei ze, en als ze op bezoek kwamen dan bleek dat ook uit alles.

Eén zoon had in de koestal, achter het woongedeelte van de boerderij waar ze al haar hele getrouwde leven doorbracht, een woning gebouwd dus toen haar man overleed, 12 jaar geleden, woonde ze toch niet helemaal alleen. Zelf had ze haar beide schoonouders aan hun eind gebracht. Die woonden in een klein huisje naast de oude boerderij. Háár kinderen wilden inmiddels al een poos dat ze naar een verzorgingstehuis ging. Maar zij wilde dat helemaal niet. “Ik woon daar al meer dan 50 jaar.”

Nu ze haar schouder had gebroken, na een ongelukkige val, was er geen keus meer. Ze besefte heel goed dat ze nu verzorging nodig had en wist dat de tijden veranderd zijn. “Ze hebben geen tijd hé, om mij te verzorgen. Ze hebben allemaal hun eigen gezin en eigen werk.” Vragend keek ze me aan. Heel in de verte zag ik haar verbijstering. Zij had haar schoonouders verzorgd en haar kinderen grootgebracht. En nu het zo ver was dat zij hulp nodig had moest ze verhuizen. Naar een verzorgingstehuis. De hele week vertelde iedereen haar hoe fijn het is om gezelschap te hebben. Om veilig onderdak te zijn. En met steeds meer overtuiging vertelde ze dat ze ergens anders ging wonen. “Het zal wel wennen zijn hoor. Maar het is het beste. Wat je toch niet kunt veranderen daar moet je maar het beste van maken. Dat heb ik altijd al gedaan. Ik neem het leven zoals het komt.” En ze kon weer lachen bij die uitspraak.

Ze was een bijzondere vrouw. Die goed kon leven. Nu nog steeds.

Offline
Berichten: 4230

[size=150][b]vriendinnen[/b][/size]

Ik schreef het gisteren al:

"Vanavond zie ik mijn vriendinnen, van altijd al, en daarna gaat het vast weer beter".

En zo was het natuurlijk ook.

Het elkaar al zo lang kennen. Die drie vriendinnen en ik, (de vierde woont in Spanje en zoek ik heel af en toe daar op), we kennen elkaar al zo lang.

En steeds is het lastig wat te plannen, net die soepreclame, maar het lukt altijd. Zo'n twee keer per jaar gaan we toch zeker met zijn vieren uit, al heeeeeeeeel erg lang.

En het zijn memorabele avonden. In de afgelopen 35 jaar zijn er heel wat onderwerpen aan bod geweest.

Twaalf waren we toen we elkaar op de middelbare school ontmoetten en we werden vriendinnen voor altijd.

Hoe kwam dat zo ? Er gebeurden heftige dingen in die tijd. Een klasgenoot, een heel bijzondere vriend, Antoon, werd doodgereden door een dronken automobilist, met zijn broertje en een vriendje. En de voorzichtige vriendschap werd vanaf dat moment hechter.

Van ons vieren hadden er drie verkering met dezelfde jongen. De derde trouwde ermee en werd gelukkig met hem.

We waren trouw. Soms was het uit het oog. Soms zelfs voor langere tijd, maar uiteindelijk vonden we elkaar altijd weer.

Zíj waren het die me door mijn wens om een tweede kind trokken. Na eindeloos geluisterd te hebben volgde toch ook dat laatste zetje en ze hielpen me er doorheen.

We wonen niet allemaal dichtbij elkaar maar de afstand speelt niet echt een rol.

Als er iets heel moeilijks is dan komt het eruit. Soms een op een, soms als we met zijn vieren zijn. We luisteren naar elkaar. Bijna altijd vol liefde en geduld en soms ook wel met een kritische noot of een schop onder elkaars kont, onthouden dingen. Weten wat er goed ging, maar ook wat er goed mis was, ooit. Beschermen elkaar daarom ook. Weten wat er nu goed gaat en wat er nu goed mis is, soms ook. Beschermen elkaar daarom nog steeds. Niet omdat we elkaars hand de hele dag vasthouden maar omdat we luisteren, steunen, vragen, meeleven.

En zo kwam het dat één van de vier vertelde dat ook zij, net als ik laatst, tegen haar moeder had gezegd "mam straks ben jij er nog steeds en zit ik door de arthrose in een rolstoel." En dat is nog geen directe dreiging nu hoor, maar ergens voelde ik toch haar angst en stond ik ineens weer met twee benen op de grond.

Je hoeft echt geen kanker gehad te hebben om daarna andere dingen te krijgen. Kanker is niet altijd oorzaak van alle gedoe. En het is ook geen garantie dat je daarna niks meer krijgt.

Daarna gaat je leven door en kun je ook andere dingen krijgen.
Ik.
En zij ook.

En vandaag was de pijn net zo erg. Zeker met dit weer is het zwaar k*t.

Maar het was toch lichter.

Want een vriendin heeft ook arthrose en heus ook pijn.

En samen komen we er wel.

En die boosheid leidt tot niets.

Fietsen ga ik en als dat goed gaat pak ik het lopen misschien wel weer op.
Of niet. Ik zie wel.

Met dank aan mijn vriendinnen. :lol:

Offline
Berichten: 4230

[size=150][b]De Efteling[/b][/size]

De Efteling, dat moest het deze keer worden, want Spaanse vriendin was in Nederland en die wilde wel eens wat anders dan koffieën en stadten.

Daar aangekomen bleek Spaanse vriendin degene te zijn die het aller- allervaakste in de Efteling was geweest, geloof ik, want ieder bezoekje in Nederland ging ze er wel met iemand heen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ze vindt het nog steeds hartstikke leuk, en wij ook :lol:
Pirana, Pegasus, Python, de Vliegende Hollander, (wee keer de volle laag in de waterattracties, dus twee keer een flink natte spijkerbroek, brrrrrr. 8) :lol: 8) ) en last but nog least het Sprookjesbos.... bij de waterlelies zijn we een extra rondje gebleven :D . Alle leeftijden waren er in het publiek aanwezig en voor iedereen was de magie, van toen je dit als kind voor 't eerst zag, nog duidelijk aanwezig.

De Efteling is geweldig. Alleen zijn er veel te weinig (dames-)toiletten, dus daar gaan we allemaal een klacht over indienen ;) :evil:

In de niet eens zo lange rijen gepraat over onze zorgen om ouders, pubers, mannen, te grote drukte; gelachen om allerlei gekke gebeurtenissen van vroeger en nu; deze keer was er wonderlijk weinig te praten over werk, allemaal genoeg te doen en niet al teveel zorgen, dus dat is mooi meegenomen in deze tijd.

We hadden het over het feit dat we niet zo'n wereldveroveraars zijn, want ook nu nog hebben we alle vijf huisje boompje beestje. Dus eigenlijk niet zo raar dat we dat toen ook niet waren. Ik vond het wel jammer dat ik destijds niet nog meer gereisd en gezien heb maar een van de vijf zei: "wel nee joh, zie ons hier nu zitten, dat we het zo fijn hebben, dat we er voor elkaar kunnen zijn, dat is zo bijzonder! Daar kan geen wereldreis tegenop."

En als altijd had zij weer gelijk.

's Avonds lekker samen gegeten en zo was de dag al snel weer voorbij. Gelukkig is Spaanse vriendin in het najaar weer in Nederland omdat haar ouders dan 50 jaar getrouwd zijn en dan wordt het weer leuk. Iedere keer anders maar wel leuk.

Meiden, bedankt voor een prachtige dag [kiss]

Offline
Berichten: 4230

[size=150][b]Sterk zijn[/b][/size]

Laatst zei iemand op een feestelijk samenzijn die het leven van een goede vriend vierde dat ik de sterkste vrouw was die zij kende.

Ik vind dat geen kwaliteit. Ik ben sterk omdat ik niet anders kan.
De keren dat ik niet zo sterk was zijn me ook niet zo heel goed bevallen. Ze brachten me niet wat ik hoopte.
Ze brachten me geen troost, en ook geen begrip.
Of misschien was ik zwak bij de verkeerde.

Misschien verzamelde ik in mijn leven de mensen om mij heen die bij mij willen zijn om mijn kracht.

En de mensen die mijn zwakke kant wel wilden of durfden zien, die zijn al lang hard weggelopen want dat liet ik niet toe.

Sterk zijn kan ook betekenen, eenzaam zijn. Veel moeten, heel veel moeten. Omdat het kan.

Bij Sidonia en Natas lezend herken ik zoveel. Maar tegelijkertijd zie ik ook onze zwakte in dat sterk zijn. En soms ben ik daar wel verdrietig om. Maar tegelijkertijd weet ik ook, dat nu op dit moment ik die ruimte voor die andere kant nog niet wil vinden. Nu nog niet. En tegelijkertijd hoop ik wel dat over een paar jaar die ruimte er wel komt.

Offline
Berichten: 4230

Vrouwenbesnijdenis de wereld uit!!!

Schoonzus trekt naar Mali deze zomer, met een missie! En wat voor een.

Haar bericht:

Allereerst, hartelijk dank aan iedereen voor de hartverwarmende reacties en aanmoedigingen op mijn ingezonden ideaal in de Trouw Idealenwedstrijd! En het heeft geholpen, want:

SOS Mali behoort tot de vijf geselecteerde idealen! Nu gaan we natuurlijk voor de hoofdprijs!!!

Dus ga naar: http://www.trouw.nl/idealen/wedstrijd/buitenland/article2799692.ece/SOS_... en breng je stem uit!

Doe dit zo snel mogelijk, maar in ieder geval vóór 15 juli. Let wel, doe het voor de meisjes en vrouwen in Mali! Laten we samen het ideaal van een wereld vrij van vrouwenbesnijdenis een stap dichterbij brengen! Dat zou toch fantastisch zijn?!?
Namens de vrouwen, alvast heel erg bedankt! "

Spreekt dit doel je aan: breng dan je stem uit :D 8) :? 8) :D

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

druk druk druk
Jaloers
Second opinion
Samen Beslissen
Het 'gewone' leven
Zomerse zomer
Een nieuwe start
Pas op de plaats

Pagina's

Webloggers