Amazone
Lid geworden op: 25/11/2012 - 08:23
Offline
Berichten: 8

Wat gaat de tijd snel… en toch duurt het allemaal lang

zondag, 10 maart 2013

 

Het is zo tegenstrijdig allemaal. Er zijn alweer drie weken voorbij, na het weekend krijg ik alweer de volgende kuur. Nummer vier. Het getal achter me wordt groter dan het getal voor me, van de kuren die ik nog moet krijgen.

Maar tegelijkertijd duurt dit hele proces toch lang. Echt fit ben ik niet meer geworden na de derde chemokuur. Moeheid heeft nu de overhand. Spierpijn, iedere ochtend als ik wakker word voel ik me alsof ik een marathon gerend heb. Mijn ogen branden, tranen, kijken is wazig.

En volgende week, weet ik, zal ik me weer ziek, zwak en misselijk voelen. Dat is wat het traject zo lang maakt.

Mijn mind moet zich er nog op instellen dat ik nu echt minder kan dan ik wil. Mijn geest wil zoveel, maar mijn lichaam werkt niet mee. Dat zal in de loop van dit traject nog erger worden. Me daaraan overgeven, het accepteren is wat ik moet doen. Maar dat vind ik toch wel moeilijk.

 

De afgelopen dagen was ik vooral bezig met het vullen van de voorraadkast voor de komende week. Zorgen dat er eten in de vriezer klaar staat wat alleen maar opgewarmd hoeft te worden.

Naschoolse opvang regelen voor de jongste, want naar school rijden zit er dan voor mij niet in.

 

Erg blij ben ik met alle lieve mensen om me heen die me helpen waar ze kunnen. Zo is het nooit een probleem om voor mijn kleine meisje een ritje te regelen met meteen een speeldate.

Zo zijn er lieve vrienden die me eten komen brengen, en mijn lieve moeder die me komt helpen met poetsen.

Zo krijg ik dagelijks lieve opkikkerkaartjes, berichtjes en af en toe zelfs een bloemetje toegestuurd om me te steunen, en zijn er allemaal mensen die meeleven bellen en langskomen. Wat is de wereld toch gevuld met lieve attente mensen!

Daar wil ik toch even een dikke dank je wel voor uitbrengen!

Zonder deze lieve mensen en mijn eigen gezin, duurde het hele traject nog langer!

 

Maandag chemo nummer vier, maar ook de uitslag van mijn dna-onderzoek…. Dat onderzoek is gedaan omdat de tumor die ik had vaak gezien word bij een BRCA-1 mutatie. De uitslag van dit onderzoek is dus bepalend voor mijn vervolgtraject na de chemo. Zonder de genafwijking worden het bestralingen. Heb ik de genafwijking wel, dan zal er een dubbelzijdige borstamputatie plaatsvinden. Een spannende dag dus.

 

Eerst het weekend vieren, want maandag is pas maandag, en nu is het nog even niks….gewoon weekend, waarin ik niet te veel moet doen maar enkel genieten van mijn gezinnetje!

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Ook van mij een opkikker want al over de helft, je doet het goed, voorbereiden en je erop instellen. Voor mij zit het traject er nu op en ik ben heel blij dat mijn lichaam langzaam weer in zijn normale doen komt, dus nog even geduld en verttrouwen houden, het gaat langzaam, maar eenmaal achter de rug, knap je snel weer op. hou vol.

Fijn dat je zoveel steun ervaart, dat scheelt de helft in het te verdragen.

Offline
Berichten: 4238

oh, ja, vergeten doe je het nooit helemaal als het achter de rug is maar soms lijkt het zó lang te zijn. Gelukkig ben je over de helft. En dat is echt héél fijn.

Veel succes!

Offline
Berichten: 10

Hoi,

Aftellen.. ik ken het..het midden vond ik ook het zwaarst al ging het bij mij om 30 bestralingen..Hou vol en heel fijn dat je al die lieve mensen om je heen hebt..

Acceptatie..hoe doe je dat..ik denk dat je heel vaak moet horen dat je het goed doet en dat het nu even niet anders is dat je meer hulp nodig hebt...Straks is alles anders..

Succes nog even!

Kus Mar

Offline
Berichten: 8

JiHaaaa geen gen-afwijking aangetoond! Dat geeft toch een stuk rust, geen consequenties voor mijn kinderen, voor mijn zus, mijn moeder vader enz enz.... 

Tnx voor jullie reacties! De chemo gister ging er gelukkig weer goed in, vind dat toch iedere keer spannend, zeker na die twee keer heftig allergische reacties.

Tot nu toe voel ik me nog redelijk, wel heel erg moe, maar lekker slapen, dan slaap ik ook door deze dagen heenwink.

Het gevoel nu echt af te kunnen tellen in de chemo's is wel heel fijn. Mijn leukocyten waren aan de lage kant, vandaar ook de vermoeidheid, en nu extra voorzichtig zijn met mensen om me heen die verkouden of grieperig zijn.... een gepaste afstand A.U.B. wink

Knuffel Bianca

Onderwerp gesloten

Webloggers