Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4219

Wat heet opluchting

maandag, 29 december 2008

Snikkend stond ik eindelijk, eindelijk, eindelijk in het kamertje bij de chirurg. Die zei: "nu moet je eigenlijk heel opgelucht zijn". "Ja, dat weet ik wel", zei ik, "maar dat duurt nog even". In de auto voor het naar huis rijden mijn lief gebeld nog helemaal over mijn toeren, dat alles goed was, waar hij natuurlijk vanuit was gegaan want mijn nachtmerries had ik niet met hem gedeeld. Hij was lief en stak de haard vast aan, schonk een portje thuis en nog eentje :wink: . Met terugwerkende kracht was hij natuurlijk ook opgelucht en lief. Het begon met oedeem-achtige klachten. Best wel onrustige klieren vond de huidtherapeute. Een controle bij de oncoloog die zei, "je hebt een tien", voor mijn bloedwaardes, waarna ik toch wat vragen had. En dus volgde een ct-scan de volgende dag al, een afspraak met de chirurg vandaag en een belafspraak met de oncoloog morgen. Voor de zorgvuldigheid vond de oncoloog en die man houdt van doorpakken dus dat was snel geregeld. Fijn, dacht ik. Zaterdagnacht, koffie gehad, ging ik toch maar weer eens goed voelen en shock. Ja daar voelde ik wat. Als je maar lang genoeg voelt dan voel je namelijk altijd wat. Op dat moment wist ik het zeker. Net als dat ik dat 13,5 jaar geleden en 5,5 jaar geleden zeker wist. Daar was het weer. Kanker. Driemaal is scheepsrecht zag ik de dood met zijn zeis al zeggen. Deze keer ben je van mij. Afijn, weinig geslapen daarna nog. Wel veel gevoeld, wel iets, nee niks, wel iets, nee niks..... Zondag gewoon gedaan. Stijf mijn mond gehouden want je wil iemand anders toch geen schrik aanjagen als er nog niks zeker is. De kansen afgewogen. Plannen gemaakt voor als het toch. Wel of niet uitzaaiingen, wat als wel, en wat als niet. Ik zag me in gedachten al met alle meiden die naar de meeting komen praten, diegenen die echt weten hoe het is als je zo'n nieuws krijgt. Ik dacht altijd, nu is puberT groter maar werd immens verdrietig bij de gedachte dit tegen hem te moeten zeggen, net nu hij zo gelukkig en relaxed lijkt te zijn. En net voor de 50e verjaardag van mijn lief, moest ik alles weer gaan verpesten. Ik was bang. Ik was zo ontaard bang, als ik nog nooit ben geweest. Vanmorgen: mijn auto deed het niet. Ook dat nog, hahahaha in verhouding tot ware doodsangst valt dat dan nog wel weer mee. En 's middags om 3 uur kon ik bij de chirurg terecht....... Althans dat dacht ik. Vanaf half 2 was ik echt al goed nerveus. Om 3 uur helemaal en toen ik de wachtkamer binnenkwam wist ik het meteen: dit wordt nog minstens een uur zware stress. Nou in plaats van één uur werden het er dus bijna twee. Na anderhalf uur liepen de tranen al over mijn wangen. Ik had het niet meer. Het goede nieuws kwam dus tegen vijf uur. Goed onderzocht, alles uitgelegd, ct-scan was al bekend, ook goed. Inkapseling hier, weefsel omhoog daar. Echt - echt - echt - niks geen onregelmatigheden te voelen. Een mri is raadzaam in verband met de inkapseling. Zéker doen en nog een keer opereren, dat zal helaas wel nodig zijn meent hij, nu in ieder geval nog geen tepels laten zetten. Hij hield mijn hand wat langer vast, stelde me tien keer gerust, wenste me een heel gelukkig en gezond 2009 en keek me supergeruststellend aan. Wat heet opluchting. De opluchting zit nog niet in mijn lijf. Verbijsterd haast, dat ik zo bang kan zijn. Die wachtkamer, de deja vu's van eerder wachten, eerder foute uitslagen. Wat een nachtmerrie. Het zéker weten zit in hoofd en lijf: van "jij gaat écht geen honderd worden, is het nu dit niet, dan een volgende keer dat wel." Het voelen en herkennen van de overtuiging: ik word niet oud. Gauw verder, gauw, gauw gauw, het jaar afsluiten, onze lieve heer op mijn blote knieen danken dat de uitslag goed was en dat ik nog geen afscheid hoef te nemen, nog niet, nog niet.

Offline
Berichten: 4219

[size=25][b]Eerlijk gezegd[/b][/size]

 

Vandaag was een vriendin die ook borstkanker had verbijsterd door het feit dat ik deze doodsangst nog nooit eerder zo gevoeld had. Voor haar was dat geen nieuws. Zij had dat vaker en baalde er ook van, dat dit je nooit los laat. Ik denk en denk en weet wel een aantal punten waarom dat zo is/was. Ik ben echt nooit bang geweest om dood te gaan, ik had niet echt die pure doodsangst in ieder geval. Ik ben wel bezorgd om wie er achterblijft maar bang nooit, tot de afgelopen dagen dan. Als ik me voorstel dat ik dood zal zijn dan denk ik aan een mooie mis, welke muziek ik dan graag wil. Welke bijbeltekst ik graag gelezen wil hebben. Welk gedicht. Ik heb dat allemaal ooit op papier gezet. Wie er allemaal zullen zijn, en dat die mensen het dan fijn samen hebben en het goede van mij herinneren (althans dat hoop ik dan maar). Ik stel me daar iets moois verdrietigs bij voor, maar vooral mooi. Als ik me voorstel dat ik dood ga dan stel ik me voor dat ik lang zal strijden, dat ik in die strijd ongewoon lief en dapper zal zijn, en dat ik uiteindelijk na een mooi afscheid weg zal glijden in een zachte dood. Dit soort waarschijnlijk redelijk irreële gedachten, waarin ik mezelf tot held van mijn eigen leven formeer, helpen wel natuurlijk, om niet bang te zijn. Als ik me voorstel dat ik dood zal zijn dan geloof ik niet dat dat het eind is. Ik geloof in een hemel, ik weet het niet zeker maar ik geloof het wel. Denken dat het hiermee ophoudt is geen optie voor mij. Dat zou ik echt zonde vinden. En ook dat neemt veel angst weg. Toen puberT 2 was, was ik extreem bezorgd hoe dat toch verder zou moeten. Ik dacht in termen van zorg en opvang. Toen hij 10 was en ik weer kanker kreeg dacht ik dat het wel goed zou komen met die zorg en opvang. Maar deze keer dacht ik helemaal niet aan een mooie mis. Ik dacht aan het verdriet van mijn lief en van onze puberT, dat zij zonder mij verder zouden moeten en dat daar niks heroisch aan is. Dat is alleen maar gemeen en bitter en zwaar. Ik zag het ultieme geluk en het relaxed zijn van puberT uiteenspatten in gedachte en dat deed gemeen pijn. Ik ken inmiddels de zorgen van degenen die achter blijven en weet hoe moeilijk dat is. Tegelijkertijd draait mijn hoofd dan wel door en denk ik : als puberT dan later die grote film regisseert dan presteert hij zo goed omdat hij mij op mijn sterfbed belooft er wat van te maken. Hebben niet vele groten der aarde jong een ouder verloren. En dan ben ik daar bij voorbaat al weer trots over. En deze keer dacht ik ook hoe oneindig jammer ik het zou vinden om nu te moeten gaan. Mijn leven is zo mooi. Ik omarm het en heb het lief, dat leven van mij, met mijn man, mijn zoon, mijn familie, mijn vrienden, jullie hier. Wat heb ik het leven lief, en wat zou ik het erg vinden als ik nu al zou moeten stoppen. Daarom heb ik besloten dit eerlijk hier neer te schrijven. Het diepste laat ik zelden zien. Omdat het in mijn hoofd niet aflatend al maar doordenkt en draaft, de hele dag en nacht door bedenk ik gedachten en oplossingen om anderen gelukkig te maken en om zelf gelukkig te zijn. Maar hier is er een stukje van, met mijn eigen gekke dingen, maar wel echt van mij, die zorgen dat ik het red om bijna nooit bang te zijn. Bijna nooit. En dat het nu wel gebeurde is dan wel weer waardevol. Omdat het zo overtuigend laat zien dat ik gelukkig ben.

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers