Amazone
Lid geworden op: 21/08/2011 - 10:51
Offline
Berichten: 617

Wat vooraf ging aan mijn wonder...

maandag, 14 juli 2014

Wat vooraf ging aan mijn wonder...

5 juli 2011, B-day. Op die dag hoorde ik dat ik borstkanker had. Een jaar vol behandelingen volgde. Chemotherapie, operaties, bestralingen. In maart 2012 was ik klaar. Zo dat was dat dus. Ik ben weer beter en het leven gaat door. Dacht ik. Het liep anders. Zo wilde ik dolgraag aan het werk, maar dat bleek niet zo makkelijk.

Ruim een jaar na B-day ging ik aan de slag als ontbijtverzorgster bij een zorghotel bij ons in de buurt, op een werkervaringsplek. Drie ochtenden verzorgde ik het ontbijt voor de oudere, hulpbehoevende mensen die daar wonen. Sommigen moesten echt geholpen worden, voor anderen hoefde ik alleen koffie of thee te schenken. Het was zo fijn om te doen en de mensen waren zo lief.

Na ruim drie weken gooide mijn arm roet in het eten, hij werd steeds dikker. In overleg met het reintegratiebureau besloot ik met pijn in mijn hart te stoppen. Wel had dit werk tot het besef geleid dat ik graag iets voor of met mensen wilde doen.

Na een intensieve behandeling aan mijn arm en het aanmeten van een armkous kon ik in mei 2013 wederom aan de slag op een werkervaringsplek ditmaal bij een ziekenhuis in Helmond. Ik werkte daar met veel plezier op de personeels-, salaris- en financiële administratie. Er werd afgesproken voor een half jaar en met veel plezier toog ik drie ochtenden per week in mijn blauwe autootje naar Helmond. De afstand was ver genoeg merkte ik aan mijn arm. Op de terugweg lag die zwaar in het stuur. Stiekem hoopte ik na het half jaar nog wat betaald werk los te kunnen peuteren, maar helaas, net als op zoveel plaatsen was ook daar een bezuinigingsronde op komst.

In november 2013 zat ik weer thuis en begon het tot me door te dringen dat het vinden van een baan toch niet zo eenvoudig was als ik altijd had gedacht en gehoopt. Tegelijkertijd besefte ik dat in deze situatie het ook niet meer haalbaar was om in ons huis te blijven wonen. Na een emotioneel gesprek met manlief besloten we dat het beter was om ons huis in de verkoop te zetten.

Dus ging ik samen met mijn moeder aan de slag: opruimen, poetsen en nog eens opruimen om een zo leeg mogelijk huis te krijgen voor mooie foto's, want zoals de makelaar opmerkte, je krijgt maar één keer een kans voor een eerste indruk.

Op een zonnige dag fietste ik een stuk met mijn moeder toen ze opeens vroeg 'Waarom heb jij je hand op het stuur liggen?' Ik merkte dat mijn arm heel zwaar was en toch ook veel meer pijn deed dan in het begin. Op advies van een lotgenote nam ik contact op met de dermatoloog.

De dermatoloog had geen goed nieuws. Vooral in mijn onderarm had zich verhard eiwit verzameld en dit proces was onomkeerbaar volgens hem. Maar hij kon nog wel wat voor me betekenen om de arm dunner te krijgen. Tevens vertelde hij me dat ik voor de rest van mijn leven last zou houden van mijn arm, terwijl ik nog steeds ijdele hoop had dat het misschien helemaal goed zou komen. Van de weeromstuit barstte ik in tranen uit. De arme man wist niet hoe hij het had en bij gebrek aan tissues rukte hij een hoop handdoekjes van de muur en wierp die in mijn schoot. Waardoor ik weer in de lach schoot.

Om een lang verhaal kort te maken: er volgde opnieuw een intensieve behandeling met zwachtelen, lymfedrainagepomp en massage. Helaas werd na een paar weken de arm ondanks dat toch weer dikker. Er werd besloten een nieuwe kous aan te meten. Die kous heb ik inmiddels en hij zit perfect. Ik ben er dolgelukkig mee.

Over mijn wonder vertel ik graag de volgende keer.....

Offline
Berichten: 397

Ik ben je pas gaan volgen in september 2012 Leysje, dat was toen ik mijn eigen verhaal hier begon.

Ik zat toen nog in grote angst en mijn leven stond totaal op zijn kop. Ik kende niemand hier en was behoorlijk bleu;) ik weet nog dat jij in die tijd bijna iedere dag je verhaal schreef.

Wat een troost gaf mij dat, jij herkende mijn angsten en sombere buien. In bijna ieder verhaal dat je schrijft zit toch ook humor . Ook van je keukenprinses avonturen geniet ik nog steeds. 

Wat ik me ook herinner is dat je bij je vader was en zo gezellig aan het spinnenwiel zat. Prachtig vond ik dat.

Nu schrijf je niet zoveel meer Leysje en dat is een goed teken. Je begint je draai weer te vinden en dat gun ik je zo.

Kus xx

afbeelding van Maisa
Berichten: 3835

Je maakt er een spannend vervolgverhaal van smiley

We kennen elkaar persoonlijk, Leysje, en ik hoop dat het lukt om een baan te vinden waar je met mensen (en met koken wink) kunt werken. Dat vind ik echt iets voor jou. 

Je hebt zoveel zorgen achter de rug met je arm, met jullie huis en ook nog met je gezin. Ik hoop dat dit de wonderblogs worden!

Offline
Berichten: 1109

Je schrijft goed Leysje!

x Kaatje

Offline
Berichten: 602

Succes met je blog, Leysje! Ik ben benieuwd naar het vervolg.

Wat zou het geweldig zijn als je nu echt weer aan de slag kon. En ja, iets met mensen én koken, dat lijkt me ook wel wat voor jou. smiley

Offline
Berichten: 617

Dank jullie ik vind dit wel heel spannend. Ik kan alvast verklappen dat ik niet ga koken op mijn werk....

Offline
Berichten: 46

Nieuwsgierig naar jouw wonder! Ik heb wel een vermoeden smiley

Onderwerp gesloten