Amazone
Lid geworden op: 08/08/2012 - 15:38
Offline
Berichten: 24

Weer wakker!

donderdag, 13 december 2012

 

Pfoeiii…..Daar ben ik weer! Was even aardig out of it, maar vandaag (een vrijdag in de maand juli smiley) ben ik dan toch eindelijk weer in staat achter mijn laptop te kruipenlaugh

Woensdag ben ik dus uiteindelijk pas tegen 14 uur geopereerd. De uren ervoor waren geen feest; Huilen, huilen, huilen… Ik kon gewoon niet meer stoppen! Waar dat nou opeens vandaan kwam? Angst.. Controle verliezen… De controle verplicht uit handen moeten geven, letterlijk. Jezelf over moeten geven aan een ander, de machteloosheid. Lief had het maar zwaar met me! angel


Om 11 uur was ik in het ziekenhuis en moest nog tot 13.30 uur wachten voor ik opeens met spoed moest omkleden en gaan. Lig je daar op de voorbereidingskamer, zie je allemaal mensen binnenkomen en weggaan. Vreemd! Ik kreeg een infuus ingebracht en er werden wat praatjes gehouden. De chirurg kwam even hoi zeggen vertelde dat ik zo ‘aan de beurt was’. Ik was erg rustig, van de spanning natuurlijk, en liet het allemaal maar over me heen komen. Na een poosje werd ik de operatiekamer ingereden. Je ligt op je rug dus ziet alle gezichten boven je, de grote lampen…het duizelde me allemaal een beetje…
De narcose kreeg ik via een infuus. “Je gaat zo slapen, heb je al een droom uitgezocht?” Oh nee, misschien wel handig om dat ff te doen.. “Je voelt zometeen de slaap via je arm naar boven komen, dan proef je een gekke smaak in je mond en dan val je in slaap, welterusten, slaap lekker!” En ik dacht nog, ‘wat welterusten? Ik ben nog wakker hoor! Oh…daar komt het, hé m’n arm tintelt… mijn schouder….hé daar is die gekke smaak… oh dan is dit het denk ik…zzzzz’ en weg was ze!

Van het bijkomen weet ik niet zo veel meer, al heb ik daar wel ff over gedaan want lief was al 2 keer naar de afdeling gelopen en had al een keer gebeld naar de verpleegkundigen. Hij vond het allemaal maar lang duren, mijn lief! Volgens mij had dokter G. hem al wel gebeld dat alles goed gegaan was, dus hij wilde me gewoon graag zien. Ik werd terug naar mijn kamer gebracht, waar mijn lief snel bij me was. Volgens mij heb ik wel 5 keer gevraagd; “Is mijn vriend al gebeld?” Ik weet dat lief zijn rijtje met mensen gebeld heeft zoals afgesproken en dat mijn moeder er al snel was. ‘s Avonds kwamen ook mijn vader en zijn vriendin en m'n broertje nog, maar ik heb het grootste gedeelte half doezelend doorgebracht volgens mij. Ik zat goed ingepakt met een soort verbandcompres met tape erover en was goed verdoofd. Ik had namelijk voor de pijn aardig wat shotjes met 'spul'  gehad, al op de uitslaapkamer, waarbij de laatste morfine was. PPff…dat wil ik dus niet meer he, wat een troep is dat! Op het moment dat ze die zooi via mijn hand naar binnen spoten werd ik al misselijk en draaierig. Bahbah.. Heb dus nog een poosje met een bakje onder m’n kin gelegen..

Uiteindelijk was ik nog te suf en te duf en teveel uit balans om naar huis te mogen dus moest ik een nachtje blijven. Voor mijn lief op zich niet verkeerd, want zo kon hij tenminste weer eens even een drankje gaan doen met zijn vrienden, zonder zich zorgen te maken om mij of een schuldgevoel te hebben.. Maarrr….eerst mocht hij nog een spoedcursus verpleging doen, door de verpleegster te helpen met het hoofdstuk; “Diana moet plassen maar is nog half verlamd”.
Jaja mensen, ik mocht op de steek! Weet er niet al te veel meer van, maar weer wel dat het ff duurde; liggend plassen, da’s ook niet alles! Uiteindelijk is het dan toch gelukt en na het bezoek ‘s avonds durfden ze het aan om me op de po-stoel te zetten. Dat ging al wat soepeler… Je maakt wat mee! wink


Waar ik normaal moeite heb met toiletteren waar anderen bij zijn (deur dicht en op slot, altijd!), mocht (moest!) vriendlief me nu vergezellen om bij deel 1 te zorgen dat ik niet van de steek afgleed of iets dergelijks en deel 2; dat ik niet voorover van de po-stoel afklapte.
 De nacht was verschrikkelijk, ik wist niet hoe ik moest liggen, alles deed zeer, ik was misselijk, ik hoorde vanalles en nog wat…dommelde weg en schrok dan keihard weer wakker.- Waar ben ik??!!- En dat na slechts 15 a 30 minuten nap-time… DRAMA!

Wat was ik blij toen het licht werd en de verpleegster bij me kwam checken. ‘s Nachts was mijn infuuszak (vocht) al 2 of 3 keer verwisseld en ‘s ochtends moest er eigenlijk weer een nieuwe op. Maar ik moest ook naar het toilet dus maakten we de deal dat ik even wat dronk en dat dan mijn infuus eraf mocht en ik zelf mocht proberen te plassen op de ‘echte’ WC. Ik had dus aardig wat vocht nodig en nog werd ik wakker met een droog bekkie. Zuiplap cool Maar ik dronk braaf, infuus mocht er af en ik ging helemaal alleen naar de WC. JEEJ!
 Donderdag zouden ze thuis de keuken in komen meten, in de ochtend, precies als ik naar huis mocht (als alles goed ging), maar mijn moeder kon me komen halen, dus dat was geregeld. Kwam nog goed uit ook, want broertje moest ook in hetzelfde ziekenhuis zijn voor zijn verstandkies. Ik was echt nog suf, wilde alleen maar slapen, had pijn, kreeg commentaar dat ik zo witjes zag en eerst nog wat moest eten, misschien bouillon moest nemen (verpleegsters!) en of het allemaal wel goed ging. Maar ik wilde gewoon weg! Dus ben zittend voor de wasbak mezelf ‘op gaan frissen’, heb mezelf aangekleed. Gewacht tot de dokter kwam om mijn oorlogswonden te checken en ja hoor, ik mocht naar huis! HOPPAA! Verbandcompres eraf, eilandpleisters mee, ibuprofen 600 mg mee (want ik ben ook nog eens allergisch voor diclofenac), rolstoel met een eurootje erin en gaan! Ik sliep geloof ik nog half en zat aardig verdwaasd voor me uit te kijken, want zo keken de mensen ook naar mij. Nou was het ook wel een apart gezicht; Ik in een rolstoel met een grote ‘bumba’ helium ballon, een vaasje met bloemen en een suf hoofd met daarachter mijn broer (die ik geen ‘tje’ meer mag noemen) die ‘geholpen’ was aan zijn verstandkies, waarbij ze een slagader(tje) geraakt hadden en die dus een dikke kaak had en aardig wat bloed in en op zijn mond had zitten. Mooi stel wel!

Eenmaal thuisgekomen begon het circus met de honden, die het vrouwtje allemaal zo gemist hadden dat ze nog net niet op mijn schouders sprongen (handig als je aardig wat hechtingen hebt) en dus bij mij weggehouden moesten worden. Ik installeerde me met wat hulp van moeder, broer en vriend op de bank met een lekker dekbed over me heen en heb de rest van de dag wederom voornamelijk slapend doorgebracht. Nou ja…doezelend, want slapen lukte nog steeds niet echt. Wel kreeg ik nog een stukje van de Pfaffs mee gisteravond, waarbij één van die meiden, Debby denk ik, een borstvegroting kreeg. Ik weet nog dat ik zei; “Kind waar begin je aan!? Dat wordt afzien!” Haha, je kan je maar ergens druk om maken!cheeky

Vannacht dan eindelijk wat beter geslapen met aardig wat pijnstillers op en een strakke sport-BH die alles op zijn plaats moet houden de komende 2 weken. Morgen mag ik me eindelijk weer douchen en daar kijk ik naar uit, want dat heb ik woensdagochtend voor het laatst gedaan. Jezelf met een washandje schoonhouden is ook niet alles hoor.

En nu ben ik bij mijn moeder die op mij moet passen zodat lief gewoon zijn werk kan doen vandaag. Straks komt ie me weer halen en gaan we misschien nog een poging tot pruikenpassen doen, mits die binnen zijn. Maar moet even kijken hoe het me de rest van de dag vergaat. Ben nog steeds erg gaar, de pijn blijft ook maar aanhouden en het liefst blijf ik gewoon in bed. Maar da’s niet goed, je moet zorgen dat je weer actief wordt en wat beweegt alleen niet te gek! Niet zwaar tillen, niet teveel bukken etcetera. Niks dus! Nou ja, zolang het nog zo voelt, kan ik me daar wel aan houden hoor..

Het is misschien een wat omsamenhangend verhaal, maar ben nog niet helemaal de oude. Wilde wel graag mijn verhaal wegschrijven, voor mezelf, maar ook voor iedereen die aan me denkt. 

 

Zoals gewoonlijk is ook dit een verhaal met terugwerkende kracht. In real-life was dit 5 maanden geleden en ben ik nu net klaar met chemo! laugh

 

Offline
Berichten: 565

Dag Diaan83,

Wat is het heftig he, zo'n operatiedag. Balen dat je toendertijd nog een nachtje moest blijven ook. Het is wel heel fijn om te lezen dat je zulke lieve mensen om je heen hebt. Dat doet goed !

ik ben benieuwd hoe het je verder is vergaan.

groetjes en liefs Linnie

Offline
Berichten: 24

Inderdaad Linie, le moment supreme vond ik erg heftig. had ik niet aan zien komen! :)

Maar lieve mensen om je heen is zo ontzettend belangrijk, dat doet ontzettend goed! Dank je wel! liefs Diaan

Offline
Berichten: 1108

Hoi Diaan,

Oh zo eng is dat he zo'n operatie.... De eerste keer was ik zo bang dat ik niet meer zou wakker worden of juist tussendoor wakker zou worden. Ik denk inderdaad dat dat iets te maken heeft met controle uit handen geven. Lastig! Hoe gaat het nu met je?

Liefs Kaatje

Offline
Berichten: 24

Ja die angst om wakker te worden herken ik ook heel erg Kaatje! Het gaat nu goed! Laatste chemo achter de rug (mijn blog loopt zoals gezegd wat achter)  en de feestdagen komen er aan, dus even lekker niks. Niet denken aan wat er nog komt en alleen maar leuke dingen! Even jonge meid uithangen die ik ergens nog ben! ;)

 

Liefs!

Artikelen van Diaan83

Weer wakker!
Bijna D-Day
Uitslagen onderzoek
Operatie gepland
IVF...enzo
How it all started

Webloggers