Amazone
Lid geworden op: 25/11/2012 - 08:23
Offline
Berichten: 8

Wensballon en Bubbels

zaterdag, 11 mei 2013

 

Pas negen dagen na de laatste kuur was ik zover dat ik aan de bubbels wilde. Het was de eerste dag dat ik me echt een beetje fit voelde, en ik er een dikke streep onder wilde zetten. Onder het ziek en zwak voelen, onder het gevoel dat de chemo geeft in het algemeen.

Het was een prachtige dag, met heerlijk weer. We genoten van het zonnetje, het terras en een heerlijke barbecue en wachtten tot het donker werd. We hebben een redelijk grote tuin dus de wensballon kon gewoon in onze eigen tuin de lucht in. Het was windstil, ideaal dus. En daar stonden we dan met ons viertjes. Vol emotie ontvouwden we de wensballon hielden de aansteker eronder we hielden hem met z’n vieren vast totdat hij de lucht in wilde. ‘Mogen we al wensen?’, riep de kleinste steeds. ‘Ja schat, je mag nu alles wensen wat je wilt.’

Mijn wens was dat de chemo echt al zijn werk heeft gedaan, want die is nu klaar. Daar ging de ballon, heel hoog de lucht in, heel ver. We volgden hem samen totdat we hem niet meer zagen. Een grote familieknuffel volgde, en ik pinkte stiekem een traantje weg. Laat die wensballon alsjeblieft mijn wens hebben meegenomen, en laat hem alsjeblieft uitkomen!

En toen dan eindelijk de bubbels! Met een echte feestelijke knal de fles ontkurkt, het smaakte eigenlijk naar nieuwjaar… Nou, laat ook maar een nieuw jaar beginnen, een nieuw jaar waarin ik niet meer zieker wordt maar alleen maar sterker en beter!

Mijn geestelijke drive om er weer te zijn en weer van alles te kunnen doen is erg groot. Maar mijn lichaam is er nog niet, en mijn brein ook nog niet. Ik wil weer een heleboel tegelijk doen, zoals ik ‘vroeger’ deed. Toen kon ik toch ook met twintig dingen gelijk bezig zijn? Nu nog niet, zo blijkt, er gaat dan zoveel mis… Ik vergeet bijvoorbeeld dat er broodjes in de oven liggen en ga gewoon boodschappen doen… Met als gevolg inderdaad veel rook en zwarte broodjes in de oven.

Mijn keuken ziet er regelmatig uit als een studentenkeuken. Overal vieze bordjes met etensresten, boterhammenvlees dat ik vergeet in de ijskast terug te zetten. Nee, ik ben er nog niet… Maar ik kom er wel hoor!

Stapje voor stapje, maar ondertussen zozeer genietend van kleine dingetjes. Een korte wandeling met de hond, kinderen die hier komen spelen, logeren, het gaat allemaal weer. Het hele gezin bloeit ervan op. Nu pas zie ik echt de impact die de chemo niet alleen op mij had, maar ook op mijn kinderen. Ze zijn weer een stuk vrolijker en willen graag dingen met mama samen doen. Heerlijk, daar geniet ik van.

 

Ik heb nog even voor de bestralingen beginnen, eigenlijk heb ik nu een soort van vakantie. Tja, in je vakantie poets je vooral niet te veel en laat je dingen een beetje op zijn beloop, daar ben ik goed in! Zoals ik iedere dag een beetje meer energie krijg, zo zal ik die energie ook benutten.

 

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Heel herkenbaar bianca,  een fijn gevoel als je voelt dat je je krachten terug krijgt, dat je gezin weer opbloeit en jij steeds meer je eigen plekje kan innemen, nog geen twintig dingen tegelijk maar elke dag wel iets meer.

Een wensballon en bubbels, een fijne manier om een nieuwe start te vieren.

Offline
Berichten: 4238

Wat een mooie blog om te lezen:

je leven is zo mooi vol hoop, en rommeltjes ;), dat ook, hahahah.

Geniet ervan, dan deze vakantie. Nog even en de bestraling zijn alweer voorbij en kun je alwéér iets afstrepen.

 

Offline
Berichten: 867

Wat een prachtig ritueel om een wensballon de lucht in te laten. Ik wens je een gelukkig en gezond nieuwjaar! :) Elke dag een beetje beter...

Offline
Berichten: 2277

Stapje voor stapje weer vooruit, zowel lichamelijk als geestelijk. Je doet het goed, kei goed!

Dank je voor deze mooie blog, het geeft Amazones die net gaan beginnen aan de kuren zeker moed...

afbeelding van Margriet Schetselaar
Offline
Berichten: 0

Toen ik eind 2002 bijna klaar was met de bestralingen was ik dodelijk vermoeid (3 kinderen waarvan de jongste bijna 3 en de meiden bijna 5 en 6). De meiden hadden kleine konijntjes gekregen vanwege een zwemdiploma. Onze hondjes (Boris en Sanne) waren daar nogal op gefixeerd.

Ik vroeg aan de oudste of ze op Sanne wilde letten want "mama ging de hondjes uitlaten" en zij mochten even thuis blijven.

Toen ik de deur achter mij dicht trok, rinkelde er een belletje, er miste iets ... Ik sloeg mij voor de kop, opende de voordeur en nam alsnog de hondjes mee voor hun wandeling.

Dat alles staat mij opnieuw te wachten, en meer ... pfff. Alleen zijn de kinderen nu een stukje ouder en moeten ze (ongewild) delen in de angst die destijds geheel aan hen voorbij mocht gaan.

Onderwerp gesloten

Webloggers