Amazone
Lid geworden op: 09/05/2017 - 18:57
Offline
Berichten: 115

Wij en de rest van de wereld

maandag, 26 juni 2017

Toen ik net wist dat ik borstkanker had, zocht ik de lotgenoten niet op. Heel bewust koos ik ervoor om me op mijzelf te richten, oogkleppen op te zetten, misschien wel een beetje om mijn kop in het zand te steken zelfs. De survival-stand. Ik moest beter worden en verder niets. Ik wilde niet bang worden van de nare dingen die anderen hadden meegemaakt, niet in de war raken van hun ervaringen, niet de last voelen van hun emoties en, heel eerlijk: misschien wilde ik er ook gewoon wel helemaal niet bijhoren, een club zieke mensen met bijbehorende problemen, zwaarte en gedoe. Ik zou gewoon mezelf blijven, tussen de andere gewone mensen. Dat ik kanker had gekregen, dat maakte niks uit.

Na een aantal maanden ging ik toch op onderzoek uit. Ik bezocht fora en diverse blogs. Ik las onder andere het blog van Leonoor Pauw http://http://www.brozer.nl/blog/, een actrice die blogt over de terugkeer van haar borstkanker, er een film over maakt en uiteindelijk overlijdt. Ik werd daar niet vrolijk van, natuurlijk. Ik stopte weer met lezen, het kostte me te veel.

Pas toen ik echt begon te herstellen, kon ik het aan om informatie te gaan zoeken en naar anderen te kijken. Dus ik maakte een account aan op de Amazones, speurde in het rond op internet en meldde me aan bij de borstkanker lotgenoten groep op Facebook. En heel snel groeide er een enorm zuster-gevoel bij mij. Het is zo fijn om onder mensen te zijn die weten. Want ik vind het vaak moeilijk om aan te sluiten bij de mensen zonder kanker. Moeilijk om uit te leggen hoe het is om mij te zijn in dit verrommelde, omgehusselde lichaam dat steeds maar vraagt om rekening met haar te houden en me straft als ik haar negeer.

En dan is er nog dat andere weten. Dat ik voor nu in the clear ben, maar dat het zomaar kan dat ooit de ziekte weer de kop zal opsteken. Amazone X heeft haar verhaal bijgewerkt, en dat begint dan met iets als 'Terug van weggeweest'. In het begin had ik een positief reflex bij zo'n opening, oh, gezellig dat je weer eens langskomt. Wat mijn onwetendheid en misschien ook wel mijn ontkenning illustreert. Al gauw maakte dit reflex plaats voor een automatisch onheilsgevoel. Zoiets als wanneer ik een sirene hoor en ik even bij mezelf naga waar mijn geliefden op dat moment uithangen. Toch, toch heel vaak, het kan na twee jaar zijn, of zeven of vijftien, toch zie je steeds weer dat kanker terugkomt, ondanks goede prognoses, ondanks  'schone' lymfeklieren, ondanks moederschap, alle positiviteit en inzet ten spijt.

'Zo moet je niet denken,' zeggen ze. 'Ik kan het ook krijgen.' Maar toch is het anders, als je het eenmaal gehad hebt. Ik weet zeker dat het in mijn lichaam gezeten heeft. Mijn lijf heeft bewezen dat ze het kan. Blijkbaar was er iets, wie zal zeggen wat, in mijn lichaam, in mijn omgeving, in mijn leefstijl en waarschijnlijk in een combinatie van die dingen, dat voldoende ruimte gaf aan 'foute' cellen om zich te ontwikkelen. Ik weet dat het kan. In mijn vezels weet ik dat. Letterlijk. En ik weet dat er altijd een kans is dat er ergens, tussen al die miljarden cellen waaruit mijn lichaam bestaat, onzichtbaar en onvindbaar, als een sterrenstofje in het heelal, een verstekeling is achtergebleven. Stil wachtend op de juiste omstandigheden om toe te slaan, zoals een teek tussen de bladeren wacht tot er een gastheer voorbij komt,  zich laat vallen, zich vastbijt en zich vol begint te zuigen.

En natuurlijk ga ik daar niet op zitten wachten. Want dat is waar mensen bang voor zijn. Dat als ik hierbij stil blijf staan, ik mijn leven ga zitten verdoen met bang zijn. Maar dat is niet zo. Dit besef is juist een reden om te leven, de dag te plukken en kansen te grijpen als ze zich voordoen.  Mét alles wat daarbij hoort, blijdschap en op z'n tijd ook de angst voor het kankerspook. En nooit te vergeten dat dit leven niet vanzelfsprekend is. En zo gaan verwerking, onder ogen zien en ontwikkeling hand in hand. Op dit moment hoor ik gewoon even meer bij jullie dan bij 'hun'. Mijn Amazone-zusters.

Offline
Berichten: 517

Enorme herkenning...Kippenvel, Jolien. Zoals jij het beschrijft, precies zo ervaar ik het. Heel mooi beschreven, mijn complimenten!!

afbeelding van lisdodde
Offline
Berichten: 2

Jolien, bedankt voor deze bijdrage, ik kan er veel in herkennen. Ik heb het gevoel dat ik op twee gedchten hinkel. ( schrijf je dat zo?) Op mijn betere dagen heb ik het gevoel dat ik " gewoon" door kan leven, maar zodra er  toch weer verdachte pijntjes zijn ben ik vrij snel ongerust.

Ja, ik weet het, mijn tweede kanker is pas twee jaar geleden ontdekt en de laatste behandeling was pas anderhalf jaar geleden. Ik hoop dat gedurende het steeds meer in het verleden komt ik het ook beter achter me kan laten.

Jolien, bedankt!

Offline
Berichten: 344

Heeeeeel herkenbaar. Mooi beschreven!

Offline
Berichten: 3661

Zooo waar Jolien,

Zo heb ik er ook altijd in gestaan. Genoten van alles. Maar realistisch dat de garantie tot aan de deur was.

Mijn motto was, borstkanker loopt nog wel met me mee, maar niet meer voor mijn voeten.

Uiteindelijk ben ik toch ingehaald maar ik heb gelééfd! En ook nu doe ik dat nog, met uitzaaiingen.

Prachtig geschreven!

Offline
Berichten: 70

Helemaal waar. Echt hé-le-maal waar! Ik word er emotioneel van, zo kloppend! Dank je wel!

Offline
Berichten: 1282

Jolien zo herkenbaar wat je schrijft.

voor mij is het inmiddels lang geleden maar vind ook na 10 jaar hier nog steeds herkenning.

Offline
Berichten: 36

Jolien je beschrijft het precies zoals ik het voel. Ik kan het niet zo in woorden vatten. Maar het voelt zoals jij het beschrijft.

Offline
Berichten: 0

Mooi omschreven. Erg treffend...

Artikelen van Jolien71

Webloggers