Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4116

Zielig

donderdag, 21 april 2016

Onderstaand bericht schreef ik enkele dagen geleden, op 18 april. Na de boosheid kwam het verdriet.

Inmiddels is het leed weer geleden en heb ik gisteren en vandaag genoten van vrij zijn en véél zon. Zo zijn de muizenissen toch weer snel verdwenen. Maar omdat ik in dit blog niet alleen het genieten wil laten zien plaats ik ook deze maar weer.

 

Zielig

 

 

Zielig ben ik. Ja écht.

Want na onze zalige vakantie wilde ik ons leven weer hervatten zoals voorheen. Maar daarmee bedoelde ik natuurlijk niet zoals in februari maar het moest weer worden zoals in oktober, of daarvoor.

En dat bleek een misrekening. Want het wordt niet meer zoals 2015. Die tijd is voorbij.

Dus zielig, zelfs een traantje pinkte ik af en toe weg uit medelijden met mezelf. Want verdrietig is het, hoe je het ook wendt of keert. Dat je zo’n korte horizon hebt, of misschien niet zo kort maar dat je daar wel iedere dag aan denkt.

Vocht: een dik been, vocht bij mijn hals, dikke nek? Zat die dikke nek er al of niet, moet ik bellen of niet? Ik bel niet hoor! Zo lang ik niet perse hoef ga ik echt geen extra afspraak maken. Maar zielig ben ik ondertussen wel, want stel nu dat de medicatie nu al niet meer werkt? Dan ben ik mooi in de aap gelogeerd en is er in vier maanden tijd al één medicijn van mijn plank geveegd en dat was bepaald niet wat ik me had voorgenomen. Zó haal ik de 77 nooit.

Dus op zoek naar bijwerkingen :

Vocht vast houden: zeer regelmatig voorkomend. Oké, het kan dus een bijwerking van de medicijnen zijn. Of het zijn actieve uitzaaiingen. Dat kan ook. Ik wik en weeg en ben weer iets vrolijker. De kans dat het niet perse uitzaaiingen zijn bestaat dus ook nog en ik hoef niet meteen van het ergste uit te gaan.

Dik been: dat kan ook vocht zijn maar het is wel vreemd dat het maar aan één kant is: dat kan dus ook trombose zijn: bijwerking, zeer zelden voorkomend. Acuut aan de bel trekken bij benauwdheid. Ja verdorie dat snap ik ook wel, dan wordt het ineens extreem riskant. Ik had er een paar weken geleden ook last van, van dat been. Of droeg ik daarna geen strakkere broek? Nu ook maar even aankijken dan?

De afgelopen weken heb ik heel erg veel gezwommen. Daardoor hield ik mijn hele lichaam actief. Zou dat de doorstroming bevorderd hebben? Misschien maar gauw weer gaan zwemmen dan? En kijken of het dan beter wordt?

Ik ouwehoer zo wat af met mezelf op zo’n dip-dag.

Ik heb ze niet vaak: dagen waarin ik somber ben, gauw boos, en depri terwijl ik aan mijn toekomst denk of eigenlijk aan mijn gebrek aan veel toekomst. Ze zijn er natuurlijk wel en dat mag natuurlijk ook best, misschien is het zelfs goed voor me. Dat zeggen sommige mensen wel tegen me…. En zo kan niemand zeggen dat ik de ernst van de zaak verdring. Maar dat ik er nou van geniet, van al die somberheid? Of dat het me goed doet? Dat kan ik niet zeggen.

 

Maar oké, klets ik verder: qua klachten: ik en mijn alter ego stellen een besluit over contact zoeken met mijn arts nog één dagje uit. Als het morgen nog erger is ga ik bellen. Of niet.

afbeelding van zeilertje
Berichten: 42

Och Ellen, ik heb net mijn reactie bij je vorige bericht gepost, maar hier had hij ook gekunt. Ik ben blij dat het inmiddels beter gaat. En ik vind het ook fijn dat je dit bericht tòch hier hebt gepost. Ja, het gaat soms niet helemaal jofel met ons humeur. En juist daarin kunnen we elkaar ook steunen, helpen, herkenning vinden, het samen dragen. Misschien maakt dat het dan wat lichter. 

Ik verbaas me soms zelf ook over mijn updates. Dan zijn ze somber, ben ik moe, terwijl ik van huis uit altijd vrij opgewekt ben. Maar het kan soms enorm helpen om het op te schrijven en warme reacties te krijgen.

En ja, een pijntje hier, een pijntje daar. Zo herkenbaar. Niet naar het ziekenhuis willen, maar toch dat zeurende duiveltje op je schouder.... Houd je ergens een beetje bij hoe je je voelt? Dan heb je wat houvast over hoe lang je al ergens mee loopt. Is er niks te melden, dan houd je het kort, of schrijf je niks. Maar ik vind het in gesprek met mijn arts altijd wel prettig als ik even heb kunnen teruglezen sinds wanneer ik ergens last van heb.

Liefs, zeilertje

Offline
Berichten: 33

Hoi Ellen, toch wel herkenbaar jouw verhaal. Dipdagen en weten dat het nooit meer goed komt. Althans zo zie ik het bij Technovrouw. Zelf ook bij tijd en wijle last van een dipdag. Het mag en laat het over ons heenkomen. Ik geef je een dikke hug en hoop dat dat het snel beter mag gaan!!

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Zielig is de titel van je blog. En tuurlijk, goed dat je ook zulke berichten plaatst. het is de realiteit dat je je niet altijd vrolijk kunt voelen. Fijn dat je optimisme weer de overhand aan het nemen is.

Het is niet niks zulke verschijnselen als dik been en dikke nek, zowel lichamelijk als psychisch. Want het piekeren slaat dan ook toe en dat is logisch.

Liefs en een welgemeende knuffel,

D.

 

 

 

 

afbeelding van dizz
Berichten: 67

Ow ow ow Ellen, wat herkenbaar. Ik heb dat ook zo sterk dat geouwehoer met mezelf. Moe word ik er wel eens van! Ik merk elk pijntje en elk ongemak. Zou het? Of misschien gewoon een bijwerking?

Bellen? Niet bellen? 

 

Niet te lang ouwehoeren met jezelf. Als je moet bellen moet je bellen!

 

Of niet

Offline
Berichten: 4116

Dat bijhouden is inderdaad een ding. ik schreef al wel dingen op maar een datum erbij zetten is wel fijn. dan krijg je meer inzicht.

Het been is weer dunner. de nek weet ik niet zo. Maar ik voel me sowieso weer veel beter dus voorlopig bel ik nog niet ;)

dank voor jullie leven woorden. Het helpt écht!

Artikelen van ellenk

Zomerse zomer
Een nieuwe start
Pas op de plaats
Zenuwen
Bucketlist?
Vrolijk kerstfeest!
Snieklaas

Pagina's

Webloggers