Lid geworden op: 23/11/2005 - 12:08
Offline
Berichten: 586

Zwarte vrijdag

maandag, 29 augustus 2011

Inmiddels is er een weekend voorbij. Maar de afgelopen dagen zijn zo'n achtbaan geweest, startend vrijdag, dat het goed voelt om alsnog het verhaal te vertellen... Het is een lang log geworden. Misschien wel het langste dat ik ooit geschreven heb. Maar het kan niet anders als zo verteld worden, voor mij tenminste...

Het leek goed te beginnen. Afgelopen vrijdag. Ik had een afspraak met de psycholoog om 09.00 uur. Fijn. Ik had zo’n behoefte om even te praten met iemand die niet bij mij betrokken is, iemand die er van een afstand naar kijkt… Het was verhelderend. Ze zag dat de rek er helemaal uit was, nu nog meer dan de laatste keer… Dat ik me fysiek slechter voelde, maakt het er niet beter op.  Daar moest eerst wat gebeuren en wat reserve komen en dan konden we de rest weer aanpakken. Ik vond het een logische gedachte. En nam me voor om de als ik thuiskwam de huisarts te bellen om te vragen of de labuitslagen al binnen waren.

Thuisgekomen belde ik. Assistente tijdelijk niet bereikbaar. Het antwoordapparaat vroeg me het later nog eens te proberen. Zucht. Okay. Waarom is dit altijd als je het niet kan hebben? Ik zit even achter de laptop, neem me voor om straks eens te gaan kijken waarom een van m’n katten nog niet binnen is gekomen als vervolgens het onweer losbarst. Letterlijk. Recht boven het huis leek het wel te zijn. Het zou geen zin hebben om nu naar 'm te gaan zoeken. Hij durft toch niet te komen in dit weer… Ik krijg de assistente te pakken. De uitslagen zijn er al. De schildklierwaardes blijken behoorlijk af te wijken. Dat zou veel verklaren van m’n extra klachten… Ik schrijf alles op. Er is ook geprikt op een leverwaarde (hadden we maar alles gedaan, denk ik nu, je hebt er tenslotte meer dan één). Ook die wijkt af. Shit. Daar had ik hélemaal niet op gerekend. Voor m’n schildklier komt m’n ‘routine’ boven en weet ik wat ik moet doen. Lever… Ik weet iets, maar te weinig. Ik neem me voor om m’n internist in Delft toch nog maar even te bellen. Tenslotte heeft hij nog steeds het beste overzicht van m’n waardes (schildklier) en kan ik met hem overleggen wat er aangepast moet worden aan de medicatie. Met de huisarts heb ik voor dinsdagochtend een belafspraak om te overleggen wat we verder moeten doen. Moeten de rest van de leverwaardes geprikt worden (en laten we dan toch m’n nier ook maar meenemen) of gaan we gelijk terug naar de specialist? Ik denk dat het eerste verstandiger is. We gaan het zien.

Voordat ik naar Delft wil bellen, gaat de telefoon. Het is de dierenambulance. Of ik een cyperse kat heb met zwarte strepen, groot postuur? De schrik slaat me om m’n hart. Ik zeg voorzichtig ‘ja’ en voeg er nog aan toe dat hij een goudkleurige vacht heeft op z’n buik. Er is slecht nieuws. Ze hebben ‘m gevonden gisterenavond laat. Hij is aangereden en heeft het niet overleefd…….. Ik voel dat me letterlijk de adem ontnomen wordt even... Mijn grote vriend. De kat die ik altijd al had willen hebben qua karakter en ook kreeg die dag in het asiel… Ik kan alleen maar huilen en raak compleet overstuur. Dit kan niet waar zijn. Er gaan 1000 vragen door m’n hoofd en hij zegt dat ze straks langs willen komen met ‘m. Of dat kan. Ja. Dat kan. Ik wil ‘m thuis hebben en horen wat er gebeurd is. Totaal in shock bel ik m’n ouders. M’n moeder was ook zó gek op deze kat. Ze kan me de eerste paar minuten niet tot nauwelijks verstaan. Pas dan kan ik wat beter praten. Zo onverwacht, zo’n shock. En hoe moet ik dat in vredesnaam aan die kanjer van me vertellen die nog maar 13 is, maar haar fair share heeft gehad als het gaat om huisdieren verliezen? Ze komen. En vertellen. Het lijkt erop alsof ie inwendig de klap heeft gehad en hopelijk is dat op slag geweest. Ze leggen ‘m netjes in de schuur op kleden die ik ze geef  met een dekentje eroverheen. Als ze weggaan, ga ik in de schuur zitten op de koude vloer. De tranen stromen over m’n wangen. Ik blijf ‘m een poosje aaien en naar ‘m kijken. Nooit meer zijn gezelschap. Nooit meer die 8 kilo op m’n arm en een kop die tegen m’n schouder aanligt omdat ie me zo lief vindt. Wat zal ik ‘m ongelooflijk gaan missen… Zo onverwacht en véél te vroeg...

Ik bel, toch maar, nog naar Delft. Want er moet wat dat betreft natuurlijk wel iets gebeuren... De internist is er die dag niet en we maken een belafspraak voor maandag. Wordt vervolgd. Er schiet door me heen dat ik het opnieuw goed aangevoeld heb, dat er fysiek iets niet goed was. Die intuitie van mij is zo beroerd nog niet.

Rond 17 uur komt ze thuis. D’r vader is gekomen om te helpen. We hebben een goed co-ouderschap. Ik vertel ‘r dat ze even moet gaan zitten en dat ik geen goed nieuws heb. Het had een reden dat onze Mosley niet thuis was gekomen vanochtend. D’r ogen worden steeds groter. Ik vertel van het ongeluk en dat ie het niet overleefd heeft. Hartverscheurend huilt ze, op schoot, met d’r 13 jaar. Even later vraagt ze waar hij is en wil naar de schuur. Heel doelbewust loopt ze erop af met de sleutel. Ik laat ‘r gaan. Een paar minuten later ga ik kijken. Ze heeft gehuild en zit op d’r knieën bij ‘m en aait ‘m in z’n nekje. Dan wil ze ‘m mee naar binnen nemen. ‘Mag ik ‘m zelf dragen?’. ‘Natuurlijk schat. Dat kan’. Heel dapper loopt ze met onze grote vriend in d’r armen (liggend op een dekentje) naar binnen en gaat op haar stoel zitten met de kat op schoot. Steeds maar aaiend. Ik heb bewondering voor d’r. We wikkelen ‘m in een deken en begraven hem. De dag erna kopen we bij het tuincentrum mooie steentjes en plantjes voor zijn plekje. ’s Avonds zijn we met z'n tweetjes, bij en met elkaar. We lachen ook en zijn bekaf allebei. Arm kind, het is d’r eerste schoolweek geweest en al die indrukken en dan nog dit… Er zijn tussendoor tranen en we zijn ongelooflijk ontroerd door onze andere kat, die loopt te zoeken in huis, werkelijk in ieder hoekje....

De volgende ochtend lijkt het nog steeds onwerkelijk. Is ie er echt niet meer? We kijken door oude foto’s. Wat was ie mooi en vooral, wat was ie lief. Ongelooflijk. Tussen alle bedrijven door schiet het regelmatig door m’n hoofd dat ik nog een pittige uitdaging voor me heb liggen met die afwijkende bloedwaardes. Wat nu toch weer? Geen wonder dat het nog slechter ging… Die dag, die vrijdag helpt overigens niet mee. Ik heb geen moment rust gehad (kón het wel nemen, maar het lukte gewoon niet, ik heb alleen maar heen en weer 'geijsbeerd', tot het 17 uur was) en ben natuurlijk behoorlijk uitgeput geraakt… Afijn, wordt begin van de week vervolgd. Het lijkt niet op te houden. Het lijkt wel alsof m’n lijf niet meer stabiel kan worden… En tot overmaat van ramp, is de afspraak bij de nieuwe dokter anderhalve week verlaat. Die brief kwam ook vrijdag. Ook maar eens over bellen. Ik schrijf het allemaal zo op en vraag me af hoeveel meer er nog kan gebeuren. Niets. Helemaal niets. Het telefoontje van de dierenambulance was de absolute druppel. De emmer stroomt nu over. Hij is er niet meer, mijn grote vriend. Voor sommigen is het misschien ‘maar een huisdier’. Voor ons waren (en zijn!) de katten deel van ons gezin.

Rust zacht, lieve Mosley. Wat ben ik blij geweest dat ik je gekend heb. Je was echt mijn kattenvriendje vanaf de eerste dag...

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Oh lieve Natas, alle ellende lijkt wel samen te komen. Je eigen onrust, je lieve kat, het onweer. Ik hoop dat je je fysiek beter gaat voelen door aangepaste schildkliermedicatie, zodat je ook mentaal weer sterker wordt. Ook voor je gesprek met de Cowdenspecialist. Dikke knuffel van mij, ik was al ongerust hoe het met je was omdat ik wist dat je graag wilde bloggen.

afbeelding van sjakkie
Berichten: 872

Ow lieverd wat erg...

Ik heb ook zo'n kattenhuishouden dus snap het verdriet maar al te goed. Van afstand twee armen om je heen en een kus X

Anoniem
afbeelding van Anoniem

O Tas..................

Heel veel sterkte.....

Ik huil stiekem met je mee....

Anoniem
afbeelding van Anoniem

Die anonieme, die is van Dees

Offline
Berichten: 53

Lieve Natas,

Kan het nóg erger........ Een geliefd huisdier verliezen, zeker op zo'n manier,, is al erg genoeg. En dan ook nog al die andere dingen die niet goed lopen. Vreselijk..... Ik huil met je mee want ik weet wat voor verdriet je hebt. Zeker om Mosley, je lieve 'huisvriend'.

Ik wens jou en je dochter héél véél sterkte om het verlies van Mosly. Het verdriet wordt echt minder maar de pijn blijft.....

Twee warme armen geven jou en je meisje een súperdikke knuffel!

Lieve groet,

Sylvia

 

Offline
Berichten: 4

Lieve Natas,

Heel heel veel sterkte. Ik heb met tranen in de ogen je verhaal gelezen en weet wat het is om je grote vriend te verliezen. Wat heb je veel moeten doorstaan de afgelopen periode. En nog zo onzeker allemaal. Heel veel sterkte met je uitslagen.

Van een afstand dikke knuffel xxx

Anoniem
afbeelding van Anoniem

Met moeite hou ik mijn tranen binnen tijdens het lezen. Zo herkenbaar het gevoel van verdriet bij het verliezen van je lieve kat. De laatste tijd heb ik het al te vaak mee gemaakt.
Samen met de onrust die je in je lijf voelt door de onrustige bloedwaarden kan ik me voorstellen dat je een naar weekend achter de rug hebt. heb je intussen contact gehad met je internist?

Dikke knuffel

afbeelding van Monica
Berichten: 34

de anoniem ben ik.

Offline
Berichten: 45

R.I.P. Mosley

Sterkte allemaal...

Anoniem
afbeelding van Anoniem

Kan me nog heel goed herinneren hoeveel pijn het deed om mijn kat te verliezen. Dit moet in jouw situatie nog veel erger zijn. Heel veel sterkte.

Offline
Berichten: 846

Anoniem was ik.

Offline
Berichten: 251

Ach Natas, ik zit met de tranen in mijn ogen. Het verliezen van een geliefd huisdier hakt er zo in. En bij jou komt dat dan boven al het andere. Sterkte en veel liefs!

Offline
Berichten: 77

Dat is toch wel het ergste van een huisdier hebben, als het goed is moet je er een keer afscheid van nemen, maar OMG wat is dat vreselijk. Mijn 2 katten zijn geen kinderen, maar wel enorm belangrijk in mijn leven. Zoveel liefde en vreugde als ze geven....Leef met je mee en wens je veel sterkte!

Offline
Berichten: 4255

Lieve Natas,

wat gebeurt er toch allemaal? het verdriet druipt van de regels af en ik ben met je mee verdrietig. Teveel is het, veelteveel, waarom houdt het niet eens een keertje op zeg?

Offline
Berichten: 281

Natas toch, wat een akelig nieuws toch weer. Zo onverwacht, pats boem, vreselijk, geen tijd om te 'wennen', om afscheid te nemen. Ik herhaal Ellenk maar weer eens: het is nu meer dan genoeg geweest hoor! Ik hoop van harte dat je artsen (huisarts/internist/specialist) een oplossing voor je lichamelijke klachten hebben.

Offline
Berichten: 29

Zo'n trouwe huisgenoot verliezen is intens verdrietig. Het komt extra hard aan als je al zoveel op je bord hebt. Veel sterkte.

Offline
Berichten: 149

Ach Natas. De bodem is echt wel bereikt. Bah, ik leef met jullie mee. Je kat verliezen bovenop alle onzekerheden en je fysieke ongemakken, dat is toch geen doen.

Heel veel iefs

Offline
Berichten: 555

Ik begrijp jullie verdriet om jullie maatje, zelf heb ik ook zo n lieve kat.

zoltanban5
afbeelding van Anoniem

First integrated in Replica Watches uk veritable cages with birds, his creations benefit from the evolution of Rolex replica watches miniature watch, turning soon in pocket watches and clocks of tables hublot big bang replica that refined also reduced proportions. Enamels capturing every nuance of the plumage, gold, pearls, precious stones, nothing is too good for these exceptional timepieces delivering today unchanged internationally at Jaquet-Droz. 

Artikelen van Natas

Een leven lang
Zwarte vrijdag
Steeds verder
Normaal
Puzzelen
Survival stand
Assertief
Zo kan het ook

Pagina's

Webloggers