Partner
Lid geworden op: 28/12/2012 - 13:11
Offline
Berichten: 0

Als een donderslag bij heldere hemel

maandag, 26 augustus 2013

Afgelopen dinsdag werd ik gebeld: "Ik heb het gen, ik heb het gen. Ik dacht ga ik een stukje fietsen of open ik de envelop. Ik heb de envelop geopend en kon het niet geloven".

Ik sta op en loop weg met de telefoon in mijn hand. Ik kan het niet geloven, de aarde staat stil. Een vacuüm trekt om me heen en denk. Maar ik kan niet denken, ik weet niet wat ik moet doen. Hoe nu verder, wat voor consequenties. Wat voor impact heeft het op haar en onze kinderen. Ze huilt, mijn vrouw is in tranen. Onze wereld stort voor even in. Ik zeg dat ik zo thuis kom en hang op. Ik loop de kamer in en zeg tegen mijn collega's het ontvangen nieuws. Pak mijn spullen en vertrek.
 
Mijn vrouw heeft het brca-2 gen. Als ik het goed gelezen heb hebben onze kinderen van 1, 5 en 6 jaar 50% kans dat
zij het gen ook bezitten. 
 
Wij hebben besloten dat als zij ouder zijn het te vertellen en dat zij de keuze moeten maken om zich te laten onderzoeken.
Mijn vrouw haar besluit om de andere borst weg te laten halen en de eierstokken en eileiders te verwijderen geaccepteerd. Dit besluit is nu een medische reden en wordt naar voren gehaald. Ze had het al in haar hoofd, maar dat dit de reden zou zijn is onwerkelijk maar waar.
 
We hebben gekeken op de website brca.nl en diverse onderwerpen op dit forum gelezen. 
 
We moeten het nog allemaal verwerken. Gesprekken volgen deze en komende week. 
 
Voor mijn gevoel zijn we weer terug bij start, en dat is klote. Het gen onderzoek heeft duidelijkheid gegeven door de oorzaak te achterhalen maar de gevolgen zijn groot en hebben levenslange impact. Deze ziekte gaat echt niet meer weg uit ons leven. Het is er in verweven en wij moeten er mee leren omgaan. 
Offline
Berichten: 4238

Kooistra,

 

Een heftige tijd terwijl je zo langzamerhand zo toe zou zijn aan rust en tijd voor verwerking.

Boem, bom, komt er zo een nieuwe heftige tijd bovenop.

De hele stapel wordt zo wel groot.

 

Mijn motto is zo ontzettend veel jaren later: borstkanker loopt wel met me mee maar niet meer voor mijn voeten. Maar daar zijn dan ook jaren overheen gegaan.

Wij, mijn man en ik hebben veel ingeleverd. Maar we zijn er nog, we zijn gelukkig. En het is niet meer: roeien met de riemen maar toch echt en volmondig: gelukkig zijn, met het leven en met elkaar. Het kan, ook al 'kost het', maar het kan.

 

Ik wil jullie deze versie van de toekomst graag laten weten en wens jullie veel liefde, trouw, creativiteit, sterkte en nog meer liefde toe.

ellenk

Offline
Berichten: 250

Kooistra, sterkte met deze uitslag en alles wat daarbij komt kijken. Ik heb ook BRCA2 en kinderen. De BK heeft in mijn familie ook flink haar sporen nagelaten. Ook mijn zus heeft het, gelukkig geen kanker ontwikkelt.

Er wordt veel onderzoek gedaan (naar de groep BRCA) en ik zeg al jaren tegen mijzelf, dat als de kids de leeftijd hebben dat zij maatregelen zouden moeten nemen, dat er dan al een medicijn is ontwikkeld. Dit 'struisvogelen' van mij helpt om de zorg voor de toekomst mijn kinderen, neven en nichten te parkeren. En wie weet....

Neemt niet weg dat er (weer) een moeilijke tijd/keuzes aanbreekt voor jullie. Veel sterkte!

 

 

 

Offline
Berichten: 0

 
10

@mara @ellenk dank voor jullie meelevende reacties.

Onderwerp gesloten