Amazone
Lid geworden op: 08/08/2012 - 15:38
Offline
Berichten: 24

Het hoe nu verder...

donderdag, 4 oktober 2012

 

 

Maandag 25 juni… In plaats van in het vliegtuig lig ik in de MRI.

God wat heb ik toch een hekel aan die dingen… Clausterfobisch tot en met, maar goed het moet en er zullen nog veel vervelendere dingen volgen. Ik mag me uitkleden, krijg een ziekenhuiskleed aan en mag gaan zitten. Ik krijg een slangetje ingebracht, waar de vloeistof doorheen zal lopen gedurende de scan. Ik geef aan dat ik bang ben van naalden dus dat ik liever vast even ga liggen (watje!) en dat kan. Ik voeg er aan toe dat ik er maar aan moet wennen omdat ik de komende tijd wel meer gepeur aan m’n lijf zal hebben en natuurlijk wordt dan de vraag gesteld: “Is het…?” Ja, het is al bekend, ik heb kanker. De meelevende blikken worden gelijk weer actief en de dame die me helpt met dat slangetje strooit met woorden als ‘eerst chemo’ en ‘amputeren’, waardoor ik me direct stukken beter voel, NOT!

De MRI zal 20 minuten duren, waarbij halverwege de vloeistof ingespoten zal worden. Ik krijg een koptelefoon op met een gezellig muziekje en een ballonnetje in mijn hand voor het geval ‘er iets is’ of wel; voor als ik een panic-attack krijg… Hop dat ding in, wat een hels kabaal toch elke keer....aan iets anders denken… lalalala…  Voor ik het weet zijn we halverwege en verteld de dame ‘op mijn oren’ mij dat nu de vloeistof ingespoten zal worden. Na een half uur kom ik half verdwaasd met een gedeukt voorhoofd (ribbel handdoekje) en een stevig verbandje rond m’n arm, naar buiten. Mijn vriend moet lachen om mijn suffige hoofd en half aangekleedde lijf (Da’s echt nog niet makkelijk als het bewegende deel van je ene arm gewoon ingepakt zit!) en samen met mijn moeder, die er natuurlijk ook weer bij was, gaan we naar huis. Morgen krijg ik ‘de uitslag’ en weet ik hoe de nabije toekomst er uit gaat zien.

The next day, dinsdag 26 juni, zijn we weer welkom bij Dokter G.  welke mij zal vertellen wat er gevonden is en hoe we verder gaan. Het is een redelijk chaotisch gesprek, omdat ik elke keer een andere arts heb en men dus eigenlijk niet goed weet wat er al wel of niet gecommuniceerd is. Zo begint het gesprek zo’n beetje met ‘omdat je chemotherapie krijgt moeten we….’. Mijn lief en ik onderbreken dokter G.  tegelijkertijd met de woorden ‘chemo? uuhh…. wij weten nog van niks? Moet ik/ze chemo?’

Ja dus, aldus dokter G. En devorm van chemotherapie welke ik zal gaan krijgen, zorgt naast haaruitval mogelijk voor onvruchtbaarheid. Stap 1 is dus, eicellen invriezen. Mits er een kinderwens is. En laat die kinderwens er naar maanden van gyneacologische ellende juist net zijn. Ik was er net volledig zeker van dat de kinderwens inderdaad aanwezig is en we, wanneer ons leven weer rustig zou zijn, die kinderen er zeker zouden komen.

BAM, klap 2…. Ik zal mogelijk nooit meer liefdevol, romantisch en bovenal ‘normaal’ zwanger kunnen worden. Dit wordt een steriel moment en over het moment van ‘verwekking’ zal dan ook nooit onduidelijkheid bestaan, mits het überhaupt nog lukt… dus…bedankt. Goed, hap-slik-weg. Volgende verhaal:

Het gaat er op neer komen dat ik aanstaande vrijdag al naar een ander ziekenhuis moet, waar dokter T. op me wacht, samen met een gynaecoloog, voor het eicellengedeelte. Donderdag zal tevens mijn dossier doorgenomen worden met alle artsen en dinsdag aanstaande mag ik weer naar 'mijn' ziekenhuis komen, alwaar ik de exacte volgorde van behandelen zal horen. De tumor is niet al te groot, dus borstbesparend moet lukken. Alleen de schildwachtklierprocedure moet nog ff gedaan worden, om zeker te zijn dat ze niet meer uit me hoeven te halen. Wat volgt zijn bestralingen en chemotherapie. En dus mezelf zwaar ziek voelen, ziek, ziek, ziek….en een kaal hoofd… SLIK!

 

 

Donderdag 28 juni… Gister een heel gezellige avond gehad met mijn lieve vriendinnen, die allemaal op bezoek kwamen, evenals mijn jongst schoonzusje. De meiden kwamen aan met een grote kadomand, waar van alles in zat!(Ik hou van kadootjes laugh ) De inhoud bestond uit allerlei leuke en lieve dingetjes , waaronder mijn favo drankje deze zomer: Liefmans on the rocks, waar ik nu nog even heerlijk van geniet!

Een boeddha (die mijn lief niet in huis wilde halen, omdat hij ‘die dingen zo lelijk vindt’ en ik nu lekker toch heb wink ), wierrookstokjes, een hoop tijdschrijften, bad- en douche producten, een kaarsje, bonbons (geluksmomentjes) en naast nog wat andere dingen ook een heel lieve, leuke, mooie fotolijst , waar een heleboel van onze leuke momenten op vastgelegd zijn. Ik heb er op dat moment niet te lang naar gekeken, want dat werd vast weer janken, maar toen ze weer weg waren deed ik dat toch en ja hoor; daar kwamen de tranen.

Al die momenten waar we zoveel lol hadden, waar ik er zorgeloos uit zag en waar we alleen maar genoten hebben. Ppff… ik hoop maar dat ik die momenten snel weer mag beleven! We hebben het over alles gehad, ook mijn ziekte.... En gelukkig zijn er dan heel veel momenten waar we gewoon heerlijk zitten te lachen. Als ik tegen vriendin N. zeg dat d’r haar pluist en ik straks haar heb wat altijd perfect zit, als vriendin E. dan zegt dat ik eigenlijk ook een pruik met mijn beroemde ‘vogelnestje’ moet zodat het echt echt lijkt, als we het over de tuin hebben die nu helemaal overhoop ligt en waar hééél veel aan moet gebeuren; vriendin D. (hoogzwanger) zegt al dat ze komt helpen straks, ze ’zet de baby’ binnen, waar ik dan op moet passen. vriendin N. (volgens eigen zeggen de man van het stel) moet zich dan met het zwaardere werk bezig houden en haar vriendin (volgens haar dus de vrouw van het stel) moet dan maar de vrouwen helpen met bijvoorbeeld het schilderen van de schutting en dergelijke, en alle meiden stellen hun partner beschikbaar voor het komen helpen in de tuin, hoe lief! Dat moet helemaal goed komen. Ik vond het al belangrijk dat de tuin afgemaakt zou worden, maar nu opeens heeft het iets meer haast. Wanneer ik kan wil ik toch buiten kunnen zitten/liggen en in de zandbak die we nu hebben is dat toch iets minder prettig… De honden zien het als één groot uitlaatpark, dus naast het rondrennen met als gevolg klodders rondvliegend zand, doen ze hun behoeften ook waar ze staan, want ja…het is toch zand? Heerlijk…..

Al die bloemen, kaartjes en kadootjes zijn geweldig en hartverwarmend, maar wat me het meeste raakt is al die mensen die er voor me zijn. Die bellen en langskomen, die moeten horen hoe ik sarcastische grapjes maak over mijn ziekte, of in janken uitbarst gedurende een soort van ‘wat-komt-er-allemaal-op-me-af-het-gaat-echt-om-mij-ik-heb-kanker-paniekaanval. Die er ook voor mijn lief zijn, die het ook allemaal maar moet aanzien en -horen en waar ik zoveel respect voor heb en bovenal, zo veel van hou! Mijn rots in de branding!

Mijn schoonzusje had, net als anderen, ook wat vragen, waarbij zij, net als de anderen begon met ‘misschien een stomme vraag, maar…’ Er zijn echter geen stomme vragen, want voor ons is dit ook allemaal nieuw. En die zogenaamd stomme vragen, hebben wij waarschijnlijk ook allemaal al een keer gesteld aan de artsen die de revue gepasseerd zijn. En ik heb nog veeeel meer ‘stomme’ vragen, want we zijn er nog niet! Gelukkig heb ik ook die lieve vriendin P., die in dit geval ‘gelukkig’ heel veel van mijn ziekte weet, omdat dat haar werk is. En nadat ik met terugwerkende kracht haar huwelijksreis (hopelijk niet helemaal) verpest heb door op de dag van terugkomst te bellen met dit geweldige nieuws, hebben we afgesproken dat ik na elk ‘nieuw’ bericht, altijd contact met haar kan opnemen om alle termen en behandelingen te bespreken zodat zij het waar nodig in gewone jip-en-janneke-taal kan uitleggen aan me laugh

Er zullen mensen meer op de voorgrond gaan treden, omdat ze er voor me willen en kunnen zijn... Er zullen ook mensen af gaan vallen, omdat ze dat niet kunnen of niet willen... Maar ik weet wel dat ik met deze groep lieve vriendinnen én familie ontzettend gezegend ben!heart

Offline
Berichten: 8

Lieve Diaan,

Goh wat vlot geschreven, ik wou dat ik het zo kon.. Ik ben meer een feiten madam ;0) Maar toch zooooooo herkenbaar! Jou verhaal is bijna het mijne..terwijl ik lees, is het alsof ik mijn eigen herinneringen lees..heel vreemd..maar ook heel troostend..hoe absurd dat ook klinkt...want ik ben niet alleen, ook al is het klote en wens je het niemand anders toe..je bent niet alleen..hier is verhaal dat van iedereen.

Maakt me toch een beetje gelukkig voor jou dat je wel nog eicellen hebt kunnen laten invriezen! Ook al zal het zwanger worden niet verlopen zoals je gepland of gehoopt had.. de kans is er wel nog. Voor mij is dat zelfs een heel erg groot vraagteken.. Geen eicellen op reserve, chemo, intussen 31, nog 3 jaar wachten en dan hopen dat er daar nog iets leeft! Ik begrijp echter wel heel goed dat jij ook diezelfde onzekerheid voelt als mij..want het is tenslotte in deze situatie voor niemand zeker dat die kinderwens nog uitkomt.. en het is die onzekerheid die zo frustrerend is, zeker als je al een beetje verder in het verhaal zit.

Maar hoop moet er altijd zijn, en steun aan elkaar is er, en het geloof dat je MOET hebben dat we er wel uitgeraken!

We zijn er voor elkaar, en met mij heb je er in ieder geval zo'n lieve vriendin bij wat mij betreft! :0)

x

Offline
Berichten: 24

Wat een lieve warme reactie Daisieke, dank je wel!! x

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Ik lees je verhaal nu voor de tweede keer, en echt het greep me aan, zo positief, Bam...even slikken en volgende stap, het lijkt me ook heel erg als je toekomst zo toch even heel andere zaken laat zien als wat je normaal gewoon denkt te krijgen. Ook het uitstellen van de kinderwens en het eicellen moeten invriezen is heftig. Dat vind ik erg voor de jonge amazones.

Ik vind het heel fijn voor je dat er zoveel goede vrienden en vriendinnen achter je staan. En dat je veel steun allebei kan krijgen in deze crisis tijd.

Dat heb je ook nodig.

Ik ben zelf een stuk ouder en de kanker heeft in mijn leven ook een grote rol gespeeld en ik raak er niet meer vanaf, maar ik heb mijn kinderen wel daarvoor kunnen krijgen en heb toch nog wel een beetje een onbezorgde tijd gekend. Ik hoop dat als alles achter de rug is dat je dan wel je leven weer op kan pakken en er nog mooie dingen op je pad komen.

groetjes en veel sterkte met de behandelingen de komende tijd.

zoltanban5
afbeelding van zoltanban5

In the United States Replica Watches, there were no less than 115 official local times. Fleming imagine in 1870 a globalised Replica Rolex system that share the Earth into 24 time zones, system gradually adopted by all of the Fake omega watches globe as a result of a conference held in Philadelphia in 1876. It be until 1911 that the last country, the France, will agree. In 1935 the Geneva watchmaker Louis Cottier develops a watch indicating the time in 24 time zones which date. 

Artikelen van Diaan83

Weer wakker!
Bijna D-Day
Uitslagen onderzoek
Operatie gepland
IVF...enzo
How it all started

Webloggers