Amazone
Lid geworden op: 08/08/2012 - 15:38
Offline
Berichten: 24

How it all started

maandag, 24 september 2012

21 juni 2012. We beginnen bij het begin:

 

Kanker.... Een eng woord....Vies bijna... Kanker wil je niet om je heen, niet in de buurt en zéker niet in je hebben. Maar je kan er niet omheen, hebt geen keuze. Kanker is één van de weinige dingen die je zelf niet in de hand hebt. Het komt, in de mate waarin het komt, het doet wat het wil doen en reageert op behandeling als het dat wil. Als de diagnose daar is, dan is het onveranderlijk en is dat het beginpunt voor een lange, lange weg die volgt. En die weg begint hier, nu, vandaag.... 


Voor mij althans. En voor mijn lieve vriend, familie en vrienden... Donderdag 21 juni 2012. 6 dagen nadat ik het knobbeltje gevoeld heb en hardop uitsprak; dit is niet goed, ik weet het. Niet omdat een knobbeltje beangstigd, want het kan van alles zijn. Maar ik wist het. 9 dagen nadat ik 29 geworden ben weet ik het zeker, 356 dagen voor ik 30 wordt, is het definitief, nu... precies 6,5 uur nadat ik de boodschap kreeg die alles veranderde.

15 juni 2012, een vrijdag. Om 5 uur in de ochtend schrik ik wakker. Waarvan weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik wakker schrik met mijn linkerhand op de bovenzijde van mijn rechterborst. Op een knobbel. Een bult, een bolletje, iets hards. Opeens ben ik klaar wakker, Ik blijf liggen en voel wat beter... het is er echt. Rechtop zitten, nog eens voelen...shit...het zit er nog.... weer liggen, links/rechts...ik kan er niet omheen! Mijn vriend ligt heerlijk te slapen dus ik stoot hem aan. "Lief, ben je wakker?" "huh...hhmm....wat...?" "Wordt eens wakker, ik voel iets.. een knobbeltje...in mijn borst!"Mijn hart klopt in mijn keel en het zweet breekt me uit. Dit is niet goed. Ik voel het gewoon, ik wéét het gewoon! "Nou daar moeten we morgen dan maar eens naar kijken" zegt mijn lief en draait zich om. Ik lig wakker, ik draai, ik woel, van slapen komt het niet meer dus ik ga maar uit bed. Ik kruip achter mijn laptop om wat werk te doen tot het 8.00 uur is en ik de huisarts kan bellen.

Wat gaat de tijd langzaam. Altijd zitten er te weinig uren in één dag, te weinig dagen in één week, te weinig tijd, altijd! En nu.... Om 8.05 uur bel ik dan,  niet te happig niet te opdringerig, niet om 8.00 uur, maar 8.05 uur.. De afspraak staat voor nog dezelfde middag om 15.30 uur en ik ga naar mijn werk, waar ik om 14.30 uur weer weg zal gaan om naar de huisarts te vertrekken. Ik meld even bij mijn collega's dat ik eerder weg ben dus als er zaken te bespreken zijn, moet het voor die tijd. De collega's waar ik tegen verteld dat ik naar de huisarts ga, kijken hier niet van op. de afgelopen maanden ben ik van en naar de huisarts, het ziekenhuis en weer terug geweest, vanwege problemen met mijn baarmoeder. Veel ellende, lange menstruaties en veel pijn gehad. Op een bepaald moment had ik zelfs zware weeen, zonder zwanger te zijn. Dus dat ik nu weer naar de huisarts moet vind niemand vreemd.


Bij de huisarts aangekomen zitten er natuurlijk een heleboel mensen voor me te wachten, die ook allemaal al lang voorbij de tijd zijn dat de afspraak zou zijn. Maar ach, wat maakt een extra half uur uit op een mensenleven. Ik zit hier nu toch en probeer mijn zenuwen in bedwang te houden door wat te lezen en met m'n telefoon te klooien. Als ik uiteindelijk aan de beurt ben mag ik mijn bovenlijf ontkleden en op tafel gaan liggen. "Wijs het zelf eerst even aan" zegt mijn huisarts.
"Hier zit het exact" zeg ik. De huisarts voelt en bevestigd dat zij het ook voelt. En bevestigd dat het niet een makkelijk verklaarbaar iets is, maar dat ze me toch gaat doorverwijzen. Ik vertel haar dat ik niet aanstaande maandag maar dan op vakantie ga en hoop dat het voor die tijd kan omdat ik anders toch met een naar gevoel op vakantie ga. Geen probleem, zij gaat haar assistent voor me laten bellen zodat ik op zeer korte termij terecht kan. En dat kan: Dinsdag aanstaande kan ik al terecht, Voor een mammografie en een echo. 


Dinsdag gaan we naar het ziekenhuis. De mammografie wordt door een jonge meid gemaakt die volgens mij nog in opleiding is. Ze verteld alles heel correct en beschrijft precies wat ze doet; "Ik pak nu uw borst vast en leg deze op het plaatje. Ik trek uw borst nu naar voren. Ik laat het andere plaatje nu op uw borst zakken. U mag het zeggen als het pijn doet"
Als dit allemaal achter de rug is en ik in de wachtkamer mag wachten op de uitslag, komen ze me halen voor een echo omdat de mammografie helaas niet voldoende beeld geeft. Geen probleem, doen we. Wanneer de echo gemaakt is zegt de radioloog dat hij me graag gerust zou stellen maar dat helaas niet kan en er dus een punctie genomen moet worden. De uitslag zal ik binnen 3 dagen hebben. Ehhmm... 3 dagen.. "Meneer ik ga maandag op vakantie. Kunt u er voor zorgen dat ik voor die tijd de uitslag heb?" Er wordt een 'spoedje' van gemaakt en een afspraak ingepland voor de donderdag daarop. Ik mag dan om 9.00 uur 's ochtends bellen of de uitslag binnen is en moet er dan om 14.55 uur zijn. Prima, mooi, bedankt. Nu hopen dat de uitslag dan binnen is, zodat we maandag lekker met een gerust hart op vakantie kunnen..


Die donderdag sta ik om 4.15 uur op. Ik moet namelijk om 5.45 uur voor mijn werk op een evenement staan. Hier geef ik die dag leiding aan de ochtendploeg en wil dit gewoon lekker door laten gaan dus ik ga. Om 9 uur bel ik en hoor ik dat ik 'van harte welkom ben' die middag, want de uitslag is binnen. Mooi! Om 12.00 uur wordt ik afgelost, loop ik naar mijn auto en rij naar huis. Even douchen en omkleden, alvorens ik mijn moeder op kan halen om naar het ziekenhuis  te gaan.Mijn lief zal niet meegaan vandaag, want ondanks zijn vakantie moet hij net deze dag nog even wat belangrijke zaken afhandelen. Ondanks dat ik weet dat de uitslag niet goed zal zijn, vind ik dit geen probleem.Mijn moeder gaat mee, dus hoef niet alleen.
Wanneer ik in het ziekenhuis aankom en me meld bij de afsprakenbalie, hoor ik dat de afspraak niet met 'de verpleegkundige' is, maar met dokter 'die en die'. Hhmm...apart... denk ik dan nog. Als we uiteindelijk in een spreekkamer zitten te wachten en de dokter sámen met de verpleegster binnen komt, weet ik al genoeg.. "Mevrouw D, u zit hier voor het ontvangen van de uitslag van de genomen punctie. Helaas hebben we slecht nieuws. Het is kwaadaardig, u heeft borstkanker"....

BAM! Klap in mijn gezicht. Klap 1.. kanker, da's kut! Ik kijk opzij en zie mijn moeder haar vertrokken gezicht, tranen in haar ogen... Oké dus het is echt....
Ik zet het nieuws in de ijskast, sla mijn handen in elkaar en zeg: "Oké, en nu?" Ik krijg eerst melevende blikken en woorden als 'dit zal hard aankomen' en 'gelukkig maken we het weinig mee bij zulke jonge mensen, want dat maakt het extra zwaar', maar als duidelijk is dat ik gewoon wil weten 'wat nu?!' mag ik weer met ontbloot bovenlijf op de tafel gaan liggen, waarbij zij nog even voelt. Uiteindelijk zal alles nu heel snel gaan. Ik krijg een vervolg afspraak voor een MRI-scan en de dag erop de uitslag en welke behandeling ik krijg.

Uiteraard komen er een hoop emoties bij kijken wanneer ik mensen ga bellen. Eerst mijn vriend, die gelukkig al in de auto naar huis zit en die recht naar mijn moeder thuis komt. Dan naar mijn vader, die ook al een aantal keer gebeld had, mijn vriendinnen, stuk voor stuk in tranen...noem het maar op. Mijn vriendinnen komen gelijk langs, iedereen belt en loopt binnen... tja..dan moet ik ook mijn broertje gaan bellen, want als die zo binnen loopt dan weet hij ook al genoeg natuurlijk. Dat wil ik hem niet aan doen.. 
Het nieuws gaat rond, de eerste reacties komen binnen en ik kan beginnen met verwerken... en regelen!

Mijn vakantie, maandag 25 juni zouden we in het vliegtuig zitten, kan ik gaan annuleren en in plaats daarvan zal ik dan in de MRI liggen...

Offline
Berichten: 350

Zoo, weer even een deja vu ... Jou verhaal is mijn verhaal en die van zoveel meiden hier... ik herbeleef mijn verhaal in de jouwe... Ik heb geen idee hoe het nu met je is maar ik wens je alle kracht toe die je kunt gebruiken en hoop van harte dat je goeie uitslagen hebt gekregen na de diagnose van je lympen en dergelijke....

Offline
Berichten: 24

Dank je Essie. Ik ben al wel een stukje verder in het traject: Krijg momenteel chemotherapie, maar wilde graag bij het begin beginnen. De rest van het verhaal volgt snel! :)

Offline
Berichten: 617

Heel mooi opgeschreven Diaan, ik herken er ook wat dingen in vooral het in de ijskast zetten van het nieuws en het voelen dat het niet goed is. Dat blijft raar. Ik kijk uit naar het vervolg van je verhaal en hoop vooral op goede uitslagen. Heel veel sterkte me de chemo's en alle andere dingen die nog op je pad komen.

Cat
Offline
Berichten: 666

Kende al een stukje van je verhaal, maar wilde je even laten weten hoe mooi je het hebt verwoord.  X

Offline
Berichten: 0

Wat heb je verhaal mooi verwoord! kende maar een klein stukje van je.

dikke kus caro

Offline
Berichten: 0

Diaan, wat heb je het mooi en herkenbaar verwoord. Vooral dat BAM en dan meteen en dan nu??? Je wilt meteen verder, het moet eruit. Oerkracht!

Ook erg benieuwd naar je verdere verhaal

Sterkte!!

 

Offline
Berichten: 24

Dank jullie wel voor de lieve reacties! x

Offline
Berichten: 1108

Oh zo herkenbaar, zo mooi geschreven. Ik wens je heel veel sterkte toe met de rest van het traject.

Liefs Kaatje

Offline
Berichten: 8

Inderdaad, deja vu, min of meer toch. Heel herkenbaar. Moest diagnose bij mij ook maar net gebeurd zijn, zou je verhaal erg op het mijne lijken..en op heel veel andere amazones hier. Die eerste dagen en uren, het wachten, op nieuws dat je weet dat gaat komen. Je hoopt, ook al zegt je gut..dit is fout..

Je zet de diagnose in de ijskast en vraagt wat nu? Hoe pakken we dit aan? Je overleeft de dag door beredeneert alles te bekijken en plannen wat er moet volgen. Achteraf komt de klap pas, hoe sterk je ook bent.. De realisatie dat het echt is..dat het jou echt overkomt. Zo was het bij toch allesinds. Hoewel er altijd zo van die dagen zijn dat ik het nog steeds heel onwezenlijk vind. Ik kijk naar foto's en het voelt alsof ik naar iemand anders kijk. Alsof iemand anders dit meemaakte. Omdat het zo moeilijk is, dat jij dit moet meemaken of hebt meegemaakt, hoe dan ook, om je erbij neer te leggen dat die moeilijke weg voor je, je leven zal veranderen. Ongepland, en onbuigbaar.

Veel sterkte en liefs,

Veerle

Offline
Berichten: 15

Zo zo herkenbaar! Ik kreeg mijn eerste chemo op de dag dat ik eigenlijk in het vliegtuig naar australie zou zitten.....maar het leven is zoals het is. Ik ben inmiddels wat jaren verder en mijn reis naar australie heb ik al kunnen maken. Ik weet niet waar je naar toe zou gaan  maar zie het als een leuk vooruitzicht! Knuffel heart

zoltanban5
afbeelding van zoltanban5

In the United States Replica Watches, there were no less than 115 official local times. Fleming imagine in 1870 a globalised Replica Rolex system that share the Earth into 24 time zones, system gradually adopted by all of the Fake omega watches globe as a result of a conference held in Philadelphia in 1876. It be until 1911 that the last country, the France, will agree. In 1935 the Geneva watchmaker Louis Cottier develops a watch indicating the time in 24 time zones which date. 

Artikelen van Diaan83

Weer wakker!
Bijna D-Day
Uitslagen onderzoek
Operatie gepland
IVF...enzo
How it all started

Webloggers