Amazone
Lid geworden op: 13/10/2004 - 20:50
Offline
Berichten: 496

wat een trauma

zondag, 15 mei 2005

[b]Als je nog aan de chemo moet, lees het maar niet[/b]

Ik ga in dit topic al schrijvende proberen de chemo tijd te overdenken.
Of dit al echt verwerken word, ik weet het nog niet
Ik doe dit alles uit mijn hoofd, en waarschijnlijk met een stapel zakdoeken
Ik schrijf het voormezelf, om sterker te worden, [b]niet om medelijden [/b]maar ik heb het al zovaak overdacht en verteld
maar het vertellen gaat nog steeds niet altijd zonder tranen
Vandaar dus deze poging om het een plekje te geven

[b]Als je nog aan de chemo moet, lees het maar niet[/b]

AC Chemo kuur 1 : 27 november 2004

Ik krijg de chemo toegedient, ik zit tetris te spelen op mijn chemoboy (soort gameboy :wink: ). Mijn man is mee en verveeld zich meer dan ik
Ik laat alles over me heen komen, berustend en strijdvaardig.
Als na het spoelen de chemo indruppeld word kijk ik de druppels na en denk Kom maar op, ik lust je rauw.... en dat wel 100 keer
wat denkt een mens toch raar in wanhoop toestand
Ik voel al tijdens het toedienen dat er in mijn mond wat gaande is
Een beetje "stroeve tanden". Thuisgekomen is er niet veel aan de hand
De volgende dag ook nog niet zo
Dan de derde dag gaat het iets minder
Ik kan gelukkig nog wel goed eten en het drinken gaat ook goed
maar ik voel me heel wiemelig in mijn benen en een griep gevoel.
De dag erna gaat ook nog wel
Dan op dag 5, ik dacht dat ik er was, een drama
heb geen energie om maar naar de wc te lopen
Lig de hele dag in bed, die dag duurt wel een week in verhouding
Mijn hoofd zit vol watten en mijn benen bezitten geen spieren meer
Maar dan klaart de lucht op en ik ga er weer voor

Weer een dag later voel ik een keelpijn opkomen
nou niet zo erg dus zal allemaal wel loslopen
Snachts word ik om 2 uur wakker, er gaat geen druppel speeksel meer doorheen. ik loop tot een uurtje of 5 beneden met een bakje te ijsberen
Dan ineens een paniekaanval, de pijn word ook steeds erger. Dus ik maak mijn man wakker. Die belt met de arts en we moeten naar de huisartsen post. (het ziekenhuis was achteraf beter geweest)
Die ziet niks bijzonders :? :?: , en geeft wat pijnstillers mee
dus weer naar huis met mijn bakje......
daar lig ik zo een paar uur weer, vocht en eten, er komt niks binnen
ik kan helemaal niks slikken
In de ochtend komt mijn vriendin.... ze vraagt of het ziekenhuis een optie is. Nou nee, ik vind van niet.
Dan smiddags komt er iemand van de thuiszorg, die treft mij helemaal over de zeik aan, en zegt , meisje je red het zo niet, zal je man het ziekenhuis bellen. Ik knik in tranen dat het oke is
We gaan naar de EHBO en een uur daarna lig ik aan het infuus zodat het vocht word aangevuld.
De KNO arts komt langs om half 5 en zegt dat de poli dicht is en hij morgen terug komt. Ik ben nog wel zo sterk op dat moment dat ik zeg, wat denkt u nu wel, ik ben vanacht al om 6 uur bij de huisartsenpost geweest, er zou al 3 keer iemand terubellen en nu ben ik dan eindelijk hier en is de poli dicht. Hij schrok van mijn vechtlust denk ik, want de poli ging weer open. Het onderzoek was nou niet zo geweldig, ze gingen met een cameraatje kijken wat er loos was. Een schimmelinfectie was het probleem. Ik kreeg de juiste medicijnen en na 2 dagen kon ik weer drinken en vloeibaar eten
Dat was voor mij voldoende om mijn ontslag aan te vragen
Ik mocht naar huis, het was sinterklaas
Gelukkig konden we het dus toch vieren met de kids.
De volgende dag ging het eten en drinken weer achteruit
Komt vast doordat ik geen infuus heb dacht ik :?
Maar laat in de avond kreeg ik er toch weer koorts bij
Mijn man zag de bui wel weer hangen, dus de oppas maar weer gebeld en naar de ehbo voor bloedprikken
Er waren stijgende ontstekingswaarden in mijn bloed. Waar kwam dat nu weer vandaan, ik dacht zelf mijn slokdarm maar wist het niet zeker.
Het was inmiddels 2 uur snachts, wat duurt dat dan allemaal lang he op de ehbo. Dus tegen de ochtend met antibiotica naar huis
Pillen notabene, ik opper nog dat slikken niet mijn sterkste kant is
Ach wel ja, ik kan het prakken door de vla ofzo :?
Nou we gaan toch weer vol goede moed naar huis, die pillen gingen zijn werk wel doen en dan ging het gauw beter met me
Maar ik ga steeds verder achter uit thuis, op nuchtere maag want ik houd helemaal niks meer binnen, de pillen toch maar proberen en jawel hoor
ok die willen alleen maar terug richting de pot
Ik ben aan het eind van mijn latijn
Mijn mond is helemaal stuk, mijn keel doet weer helemaal zeer, mijn slokdarm zit in de kramp en als het me dan is gelukt om daar iets doorheen en langs te krijgen dan zegt mijn maag, ik wil niks, dus hopla.
Dan is mijn man het helemaal zat en gaat weer bellen
Ik word opgenomen, ontstekingswaarden blijven maar stijgen
Dus aan de antibiotica via het infuus en nog wat toeters en bellen via het infuus. Inmiddels zit ik al ver in de 2 de week ......
Dan komt meneer de internist wel ff vertellen dat het wel meevalt met me
Nou ja zeg...., gelukkig komt de mammacare verpleegkundige ff langs
Ze gaat ze daar op de afdeling eens vertellen wat voor bikkel :wink: mevrouw mamsan is.
De internist besluit om de volgende dag de maagslang in te zetten
om te kijken wat de oorzaak is. Nou het kon allemaal niet erger
mond/keel/slokdarm/maag, het voelde als 1 grote wond, wel ja er kan nog wel slang langs :?
Ik ben al heel vroeg in de ochtend aan de beurt
De zuster die er bij is leest mijn dossier, ik ben stik gespannen
Zegt zij, ach mevrouw toch en u bent pas bevallen wat een drama toch
Ja dat is een handige opmerking, ik ga natuurlijk huilen, gek he
Ze heeft erg met me te doen
Ik krijg een roesje, maar verdenk haar van het toedienen van een stevige winterslaap want ik word gelukkig na een paar uur wakker en heb dus van het verschrikkelijke onderzoek niks gemerkt.
In de loop van de ochtend komt de uitslag
Die griezel van een internist komt (niet mijn eigenste hoor :wink: )
hij verteld dat het probleem is dat de slokdarm ontstoken is over een lengte van 30 cm (is die zo lang dan :? ) met daarover heen zweren, tot in de maag (een maagzweer dus) . Gek he dat ik pijn had en niet kan slikken. Waar ik nog steeds gruwelijk van baal is het gevoel wat ik had toen er eindelijk iets gevonden was. Normaal gesproken ben ik blij als er niks aan de hand is, maar nu door de reactie van die ene enge internist die me maar een zeur vond was ik blij dat ik "echt" iets had.
Belachelijk natuurlijk, daar heb ik lang mee geworsteld, alsof er iets uitmoet komen om mijn pijn te verdedigen
Als ik zeg dat ik pijn heb, dan heb ik pijn en heel veel want bij een beetje pijn hoor je mij niet
Ik kreeg al gauw de goede medicijnen waardoor het gelukkig wel snel beter ging, Ik mocht naar huis en hield nog 2 goede dagen over.

Toen kwam kuur 2......

wordt vervolgd...

Offline
Berichten: 496

ja, dan zit ik alles uit mijn hoofd op te schrijven en dan vergeet je wel eens wat.
In kuur 1 ben ik als zovele natuurlijk ook kaal geworden
Met zoveel pijn en ellende was het kaal worden wel een beetje bijzaak
toen, en nu met het opschrijven dus ook
elk nadeel heb zijn voordeel........

In de loop van de 2 de week ging mijn haar erg achteruit
Het werd heel recht, de slag ging er uit
en het kleurde heel donker.
Ik lag in het ziekenhuis en dacht, wel ja, moet dat dan ook nog hier gebeuren. Ik was toch wel behoorlijk over de flos
Als iemand na het bezoekuur weg ging en over mijn bol aaiden kreeg diegene een pluk haar cadeau

Mijn man ging gelijk de marmotten toko bellen en die kwamen ook wel in het ziekenhuis langs. Dat vond ik toch wel heel erg fijn. We hadden op voorhand de goede al uitgezocht dus die lag braaf te wachten op me.
Ja en toen was de dag daar. Ik lag op een zaal met 3 mannen. Geen van hen had kanker of chemo dus wisten hun veel.
Langs me lag een man die iedere pil of onderzoek helemaal geweldig en super stoer vond en meteen de hele familie ging bellen.
Daar tegenover lag een oude man met een oorlogsverleden wat hij aan het herbeleven was. Daarlangs lag een jonge gast, die geen tijd had voor bezoek, hij bleef aan de telefoon een voetbalwedstrijd volgen, hij bemoeide zich overal mee, zelfs met het pillenbeleid, dus deze jongeman had zo een enkeltje naar huis te pakken.
Ik vertelde de heren dat ik smiddag kaal zou worden
Hoezo dan, was hun reactie, ben je zo ziek dan :?
Nou ik dus uitgelegd dat ik chemo gehad had en als gevolg ik nu kaal zou worden. Ze vonden het maar raar allemaal
Tja, ik ook. Toen kwam de juffrouw van de marmotten toko en de zuster had de familiekamer geregeld. Daar gingen normaal mensen dood, ik verloor er mijn haar :?
Het kaal scheren viel best mee, mijn mannetje vond me best schattig zei hij. Ja mijn bolletje was mooi rond en van bescheiden maat, ik vond het toch zelf niet zo heel erg schattig. Nou haren opgeruimd en pruikje op
ff bijgeknipt en ja, ik zag er best wel leuk uit
Terug op de kamer, ze keken me wat aan, en vonden het mooi zeiden ze.
Ik denk dat ik ook wel een blik in mijn ogen had van, waag het niet om iets anders te zeggen.
In de loop van de dag kwamen er wel wat zusters langs en hun ogen gingen regelmatig naar mijn haargrens (pruikgrens)
Ik snap dat ook wel, smorgens had ik nog een plat bosje stro en nu zat ik daar helemaal gekapt met een weelderige haardos.
Ik was erg onzeker en met het bezoekuur ging mijn pruikje op
en als alle bezoek weg was, dan deed ik mijn buffje op
pfff, wat kan een mens het zich moeilijk maken
van de andere kant , ik was er dus nog niet aan toe
dat kwam wel...............

De eerste nacht dat ik dus kaal was lag ik alleen in een groot wit ziekenhuis bed, de slaap kwam niet langs, de eenzaamheid wel...

Offline
Berichten: 496

kuur 2 : 17 december 2004

Ik zag er niet eens heel erg tegenop
Ik had bedacht dat het bij kuur 1 zo slecht was gegaan , dat zou me vast geen tweede keer gebeuren.

Het begon lichamelijk allemaal redelijk
De meeste klachten waren toch behoorlijk zwaar, maar ja het hoorde erbij
tenminste dat werd dan verteld, net of het dan minder erg is

Die misselijkheid vergeet ik van mijn leven niet meer, was het maar een keer overgeven en klaar. Helaas [b]overgeven gaf geen verlichting[/b], eerder paniek. Ook die smaak in mijn mond. Als ik daar aan terugdenk, alles dik en gewollen, mijn tong paste niet eens meer in mijn mond. Om de klachten onder controle te houden was ik dus aan het spoelen gegaan met camillosan, echt de eerste de beste die nog iets voor mijn neus zet met kamille erin, die kan een enkeltje maan verwachten.
Wat was dat spul verschrikkelijk. Ik moest ook weer aan de dacterin gelei voor de schimmelinfectie in mijn keel. Als ik het nu zo opschrijft, het is opnieuw een grote smerige k@Tzooi. Maar ik moest maar niet zeuren, het hielp

Maar goed, als er alleen dus dit aan hand was, dan had ik een goede dag.
Emotioneel vond ik het zwaar deze kuur. Ik raakte mezelf helemaal kwijt.
Er waren wat teleurstellingen in de prive/fam. sfeer. Dat koste me zoveel energie dat de dip lang duurde. De feestdagen maakte het er allemaal niet beter op. Een kerst diner, ik zag het niet zo zitten. De kids en manlief waren op dat moment de reden dat ik verder ging, verder moest
Toch kwamen we die dagen wel redelijk door, achteraf zie je dat als heel waardevol.

Na de feestdagen gaat het weer mis.
Bij het wakker worden ging ik spugen, ik bleef spugen, de tegen medicijnen maken dat ik nog harder moet spugen. Er was ook weer koorts. Dus er volgde weer een ziekenhuis opname. Zeker omdat ook de medicijnen voor mijn maag en slokdarm er niet meer inbleven
Ik was inmiddels zo'n 6 kilo afgevallen en ja een vet kei was ik niet (en zal ik ook nooit worden)
In het ziekenhuis werd ik aan het infuus gelegd, met alle nodige medicijnen en extra toevoegingen. Ik kreeg juist met de leuco dip dagen pas de grootste misselijkheid. Dat werd verklaard doordat dan de ontstekingen extra oplaaide. De anti misselijkheid medicijnen werkte averechts en er werd besloten dat ik die voortaan in zetpil vorm moest gebruiken

Nou het wiel was uitgevonden door mijnheer de dokter, want het ging een stuk beter met me. Achteraf hoorde ik dat er veel patienten zoals ik zijn die juist gaan spugen van de tabletjes, maar ja op voorhand zetpillen voorschrijven zal wel te duur geweest zijn

Al met al lag ik dus tussen kerst en nieuw daar weer in het ziekenhuis te koekeloeren.
Er was ook nog een abces bijgekomen bij het litteken van mijn rechter borst, niet handig wel pijnlijk. Er was ook nog onrust ontstaan over de linkse goede kant, dus een echo en mammo, toen ik daar eenmaal was voor die onderzoeken moest de rechterkant ook, au.
Ik hoef hier niemand te vertellen hoe we ons toen voelde, de angst de onrust, de pijn en de ellende.
Met oud jaar savonds mag flip me komen halen. Ik was blij dat ik thuis was, maar ik voelde me niet mezelf.

De mammo en echo waren gelukkig goed
het abces was ook overwonnen

Ik hield dus deze kuur 6 goede dagen over voor mijn volgende kuur
dat was een hele vooruitgang. In mijn omgeving werd er door sommige mensen hoopvol geroepen dat ik op de helft was en dat het aftellen kon beginnen. Nou ik voelde me helemaal niet op de helft en ik was nog aan het optellen.

Toch zag ik de derde kuur met vertrouwen tegemoet
Ik had nu de goede medicijnen waardoor het vast beter ging

1 plus 1 plus 1, op naar kuur 3, optellen dus
eerst maar eens zien wat daar weer voor ervaringen bijhoorde.
De ellende telde nog steeds op in mijn rugtas, ik had hem nog niet geleegd. Er was geen energie voor geestelijk en lichamelijk niet.
Geestelijk was er net genoeg energie om rechtdoor te gaan, niet om te stoppen en je rugzak om te kiepen. Lichamelijk was er eigenlijk niet eens genoeg energie om rechtdoor te gaan, laat staan om te stoppen......

Die 6 goede dagen heb ik wel heel intens genoten
van het eten, van het gezin, van de vrienden, van de mooie lucht....
van mijn eigen humor (die ik kennelijk toch niet verloren was)
Ik heb toen in die 6 dagen een heel klein beetje kunnen bijladen aan energie.

Dus hoopvol op naar kuur 3 .....

wordt vervolgd..

Offline
Berichten: 496

Chemokuur 3 : 7 januari 2004

Deze kuur ging ik hoopvol in.
Ik had al 2 keer zoveel pech gehad, het ging nu vast beter.
En ik had andere medicijnen.
Gelukkig ging het ook goed, nou ja, beter zal ik maar zeggen.

Wat me het meeste is bijgebleven van deze kuur is dat ik me ontiegelijk verveeld heb. De dagen duurde zo lang.
Ik zat op de bank, keek op de klok ja het was 9.11 uur.
Dan had ik voor mijn gevoel al wel tien minuten vol geprakkiseerd, keek op de klok en jawel het was 9.12 uur.
(Ik was nog niet toe aan de amazones, jammer he)
Er was niks wat me kon boeien, ik had ook geen energie.
Ik kon zelfs soaps niet eens volgen :?
Ik vroeg zelfs aan mensen wat ze toch de hele dag deden
(ik snapte er niks van, dat er mensen waren die de dag door kwamen????, gelukkig begrijp ik dat nu weer heel goed :wink: )

Het duurde wel zo'n 14 dagen dat ik me grieperig voelde en het leek alsof ik een warme natte deken om me heen mee op sleeptouw had.
Als ik op tijd alle medicijnen innam en heel veel ruste dan bleef al het eten en drinken erin. Nou ja al het eten, die ene boterham dan die ik dwangmatig op had. Die smaak in mijn mond, ik werd er behoorlijk chagerijnig van. Als ik niet op tijd ging liggen of zitten ja dna kwam die ene boterham er alsnog uit.

Deze kuur ging dus super ten opzichte van die andere 2, maar het was nog steeds 3 keer niks.

Wat me ook verbaasde was dat de omgeving er toch wel aan leek te wennen op de een of andere manier
Ik die ziek was, ja dat wende, ik was nu gewoon thuis en het kabbelde allemaal voort. Zo kwam het vaak op me over dat er mensen waren die het zo bekeken. Logisch want voor hun ging de tijd heel erg snel.

Ik heb me heel erg alleen gevoeld die kuur. Ik was niet eens in staat om dat over te brengen. Het klinkt heel ondankbaar want er waren toch wel lieve mensen om me heen. Toch kun je je dan alleen voelen, dat zegt niks over die mensen, zegt wel over mij hoe ik me toen voelde, gewoon behoorlijk K@#$%e.

Op het einde van de kuur was er ook nog een moedervlek die wat raar gedrag vertoonde. Ik heb het niet zo op rare moedervlekken, deze was door de chemo kleiner geworden ???
Dat vond de oncoloog heel raar, de dermatoloog vond het niet verontrustend maar het moest er toch uit. Wel ja, weer snijden, weer hechtingen en nog erger weer wachten op een uitslag

:lol: :lol: :lol: tegen het einde van de kuur was ons dochtertje jarig en gelukkig hebben we een hele mooie geslaagde dag gehad. :lol: :lol: :lol:

Dus al met al was kuur 3 te doen (volgens het boekje) :? :? :?
hoopvol maar toch met zware tegenzin op weg naar kuur 4 :cry: :cry: :cry:

Offline
Berichten: 496

ja daar komt ie dan :?
Kuur 4, wat zie ik hiertegen op , het op schrijven
wie weet lucht het toch op ?

Op vrijdagmorgen de kuur gehad, ging allemaal wel goed. In de middag nog een kinderfeestje dat gaat ook goed. Het is inmiddels eind januari en de griep heerst hier enorm. In de avond begint ons dochtertje gigantisch te spugen. Och help, ze is er zo ziek van. Dan begint de kleinste ook nog
Dat gaat zo dag en nacht door tot zondagmiddag. en jawel hoor, zondagavond was ik zelf stevig de pisang, bovenop mijn chemo K dagen de griep erbij. Hoeveel kan een mens hebben. :twisted:

Die nacht heb ik op en boven de pot gewoond, bed niet gezien
De hechtingen uit mijn bovenbeen zijn er van ellende spontaan uitgevallen. Op maandagmorgen gaat het zo slecht met me dat mijn man maar weer het ziekenhuis belt. Ik kom daar aan en ik voel me zo klein en zo vernederend en ik schaam me kapot. Zal ik het schrijven....

Ja het moet maar, snik, met emmer voor mijn mond en een luier om mijn kont kom ik aan op de ehbo. :oops: Ik word gelijk aan 2,5 liter infuus geprikt en alle medicijnen in het infuus, mijn maag en slokdarm hebben het weer erg zwaar. Ze houden ons 2 uur bezig op de ehbo, en ik moet zo ongeveer ieder 7 minuten naar de pot dus dat schiet lekker op. Met infuuspaal en manlief over de gang gestrompeld wat een drama. :? :cry:

Ik kom op een kamer apart te liggen vanwege infectiegevaar.
Ik lijk wel een of andere gifbom die ook nog eens besmettelijk is. :twisted:
Ik zit nog in mijn eerste 6 dagen van chemo, dus al mijn afvalstoffen bevatten nog die troep. Met als resultaat dat ik dus in een ergens apart kamertje lig en dat ze als marsmannetjes binnenkomen. Echt ik voel me geen mens meer.

Die dagen ze duren zo lang, maar ik vecht me te pletter. Ik zal en moet beter worden. Heb zo'n idee dat manlief ook de griep gaat krijgen, hij zag zo pips en komende weekend ook nog carnaval (hoe naief kan een mens zijn)
Op dinsdag zet ik alles op alles om iets binnen te krijgen, het lukt net
Ik wil, hertsel, ik ga naar huis, morgenvroeg
manlief heeft inmiddels de griep dus ik moet naar huis

Op woensdagmorgen heb ik ze in het ziekenhuis overtuigd dat ik naar huis kan. Diarree is gestopt, dus medicijnen kunnen weer via zetpillen
Ik spuug nog wel maar ja, ik wil toch naar huis.
Dus die ochtend gaat het infuus er af en komt manlief me toch ophalen
Hij zit er ook behoorlijk als een dweil uit

Thuisgekomen gaat het wel geteld een paar uur goed.
Ik krijg (logisch natuurlijk) een gigantische terugslag omdat de medidijnen niet via infuus binnekomen, dom dom
In de avond internist gebeld, obverlegd en de dosis kan omhoog
De EHBO is ingelicht, heel ff afwachten, ik kies toch nog voor mijn eiegn bed, nou ja ik ploeter de hele nacht door, hoe weet ik niet

Mijn zoontje wil msorgens voor het eerst niet naar school sinds mijn ziekte. Hij is bang dat ik er straks weer niet ben. Ik beloof hem dat ik er wel zal zijn, dom dom. De juf op school verteld hem ook dat mama op hem wacht, dom dom.

In de loop van de ochtend gaat het pas echt goed mis. Mijn schoonouders en mijn vriendin hadden het allemaal van een afstand aangevoeld. Ze kwamen hier net op tijd aan. Ik ging 2 keer compleet gevloerd onderuit. Mijn heel lijf stokte en trilde. alles kwam in opstand. emotioneel en lichamelijk was ik echt gebroken. Dit was het moment dat mijn geest ff loskwam van mijn lijf. Ik weet niet wat er in me zat of met me gebuerde. Mijn man kon het niet meer aanzien, schopte boven een kast in elkaar. Hij was niet in staat om te autorijden. Dus mijn vriendin bracht ons naar het ziekenhuis, en voor de bloeduitslagen bekend waren was ik al opgenomen met weer alle toeters en bellen. Deze opname was voor ons allemaal zo zwaar. Ik vraag me af of ik het ooit vergeet ???

Later bleek dat kalium en natrium en meer van die ongein allemaal veel te laag was, hele slechte nierfunctie, en ik weet allemaal niet wat nog meer. Ik had dus de welbekende zware januari buikgriep erbij. Nou daar lag ik dan weer. Ik heb daar toen alles losgelaten en ook wel gedacht, ik hoef niet meer zo nodig, ik kon echt niet meer.

Die dagen het is een groot zwart gat, ik kan het nog steeds niet omvatten.
Ik zag ook dat de mensen om me heen aan het meelijden waren ipv meeleven. Het deed mij pijn en hun. Ik zag het helemaal niet meer zo zitten. Ik was inmiddel op dag 10 van mijn laatste kuur.

Mijn zoontje was natuurlijk heel boos en verdrietig uit school
Hij had het smorgens al lang door hoe het met me was, wij wilde er nog niet aan. Het was ook nog eens carnaval, ook dat nog
gelukkig zorgde de hulptroepen goed voor de kids dat het toch allemaal door ging. Maar wat voelde ik me alleen daar in dat K ziekenhuis.

Het heeft nog het hele weekend geduurt en pas na het weekend ging het ietsje beter. Pas na mijn leocodip mocht ik naar huis. het zat erop. de verpleging wenste me sterkte verder, ik wist dat ik dat hard nodig had. Ik ging naar huis wel met een stemming dat ik weer verder wilde, maar mijn emoties daar klopte geen hout van en mijn lijf kende ik niet meer terug.

Nu zoveel maanden later ben ik er nog best druk mee, die chemo tijd.
Toen ik net klaar was wist ik echt 110 porcent zeker dat ik het nooit meer zou doen. Als er bij mij ooit uitzaaingen gevonde zouden worden, so be it, toedeloei met deze dame.
Nu kan ik gelukkig zeggen dat ik er absoluut weer voor zou gaan. Het is het toch waard. Het leven is veel te mooi.

Al denk ik zelf niet dat het ooit nog nodig zal zijn chemo want ik word 93 :wink: en die K kanker heb ik overwonnen , basta.
:lol: :lol:

Artikelen van mamsan

nog een cirkeltje
de cirkel is rond
reconstructie?
Bambie
ik denk aan
dian
we denken aan nana
mini engeltje

Pagina's

Webloggers