Lid geworden op: 20/07/2005 - 22:18
Offline
Berichten: 0

Ziekenhuisblues

vrijdag, 4 november 2005

Vandaag naar het ziekenhuis voor mijn onderzoeken. Ik heb mijn eerste afspraak om 8.45 uur. Mr. Buskruit vroeg of hij mee zou gaan, ik vond heel stoer dat ik het wel alleen af kon. Ik had tussen de middag afgesproken met een vriendin die dokter is in “mijn” ziekenhuis om samen wat te eten.

Het werd een “trip down memory lane”. Het begon toen ik de parking inreed en mijn arm moest rekken om het parkeerticketje te pakken. Opeens ging ik één jaar terug in de tijd toen ik de eerste weken na mijn operatie steeds uit moest stappen om het ticketje te pakken omdat mijn arm toen nog té weinig beweeglijk was na het okselkliertoilet.

Dan naar de tweede verdieping voor een leverecho en een longfoto. En weer flitsten de gevoelens van een jaar geleden terug voor mijn ogen: de angst voor uitzaaiingen. Ik kijk weer naar de reacties van de dokters en de verpleging om uit hun houding of gelaatsuitdrukkingen op te maken of ze iets zien dat er niet hoort te zijn. De dokter die de echo van de lever uitvoert, mompelt dat het er goed uit ziet. De uitslag van de longfoto’s wordt doorgestuurd naar mijn oncologe. Mijn buikpijn is meteen over, de pijn in mijn longen blijft zeuren ([i]en wie zegt er dat er geen link is tussen geest en lichaam ?[/i] :shock: )

Dan de kelder in naar de onco-afdeling om mijn PAC te laten spoelen. Het is mijn favoriete verpleegster die van dienst is. Terwijl ze de PAC spoelt en een heparineslot zet, grappen we wat over mijn krullen en over de kilo’s gel die ik nodig heb om ze in bedwang te houden.

Op weg naar mijn volgende onderzoek loop ik een Nederlands lotgenootje tegen het lijf die samen met mij chemo kreeg. Ook zij staat weer in bloei zodat ik haar eerst bijna niet herken. Maar de vechtlust die ik steeds zo in haar bewonderde, is weg uit haar ogen. Ze is moegestreden en misselijk. Ik kan niets beters bedenken dan haar even vast te houden, ik vind niet de woorden van troost. Ze knipoogt en zegt : “Het komt allemaal wel weer goed”. Ik moet ineens aan Mamsan denken en loop door, een krop in de keel, vechtend tegen de tranen.

Ik ga een broodje eten met mijn vriendin. En in het ongezellige ziekenhuiscafetaria krijgen we een emotioneel gesprek over moeders. We hebben allebei onze moeder verloren aan kanker en ondertussen zijn we allebei bijna even oud als onze moeders toen die stierven. Raar…de realisatie dat je straks ouder wordt dan je moeder… We spraken over de pijn, het gemis, maar ook over de goede herinneringen… Ik vergat volkomen de tijd zodat ik té laat was voor mijn afspraak voor de CT-scan.

Na een uur wachten toch eindelijk aan de beurt voor een CT van de longen. Ik krijg een prik voor contrastvloeistof en ik voel me vreselijk als het spul ingespoten wordt. Ik krijg vreselijke hartkloppingen en opvliegers waar geen einde aan lijkt te komen. Met gammele benen loop ik naar buiten, ik ben toe aan wat frisse lucht.
Ik bel Mr. Buskruit op want het is me even té veel. Ons kantoor is een paar 100 meter lopen van het ziekenhuis en we besluiten om samen even in het park iets te gaan drinken. Daar zit ik dan, op een terrasje in de herfstzon, met spelende kinderen en opa’s en oma’s en ik krijg weer dat vervelende gevoel dat voor mij het leven stil staat…
Telkens je denkt dat je de angst en onzekerheid de baas bent, slaat die weer toe. Ik ben mijn ziekenhuisbezoeken zo zat, ik wil zo graag terug onbezorgd in het leven staan maar ik vrees dat dat nooit meer terug komt.

Terug naar het ziekenhuis voor het laatste onderzoek: een MRI van de borsten. Ik ben zo moe en leeg dat ik bijna in slaap val ondanks het lawaai. Het onderzoek duurt 20 minuten maar voor mijn gevoel zijn het er maar 5 geweest.

En nu is het wachten op de uitslagen. Dinsdag heb ik een afspraak met mijn oncoloog.
Ik ga leuke dingen doen dit week-end met mijn man en mijn kids zodat ik geen tijd heb om te piekeren.

Maar vandaag ga ik voor de rest van de dag lekker onderuit met een goed boek, of ik ga wat schilderen, dat werkt ook therapeutisch…

Offline
Berichten: 0

Vandaag naar het ziekenhuis voor de uitslagen van alle onderzoeken: bloedwaarden goed, tumormarkers laag, leverecho goed, foto van de longen OK, MRI ook ok dus deze dame moet pas binnen 6 maanden terugkomen !!
Ondertussen heb ik ook een afspraak met de gynaecoloog-oncoloog die mijn eierstokken gaat wegnemen. Ik kan maandag al langsgaan en dan wordt de datum voor de ingreep afgesproken.

Mr. Buskruit en ik zijn opgelucht het ziekenhuis uitgelopen. Eindelijk nog eens gewoon positief nieuws. We vieren het dit week-end door er eens zonder de kinderen op uit te trekken: lekker gaan uitwaaien op Schiermonnikoog, even tijd voor elkaar…

Toch heb ik een dubbel gevoel. Ik heb vanmorgen, voor mijn afspraak in het ziekenhuis, nog zitten te lezen op het forum en het valt me echt zwaar dat het voor zoveel dappere Amazones en hun partners momenteel veel moeilijker loopt. Deze ziekte brengt té veel pijn en emoties mee. Ik ben blij met het positieve nieuws dat ik gekregen heb, maar ook verdrietig voor de anderen. Ik ken mijn mede-Amazones alleen virtueel, ik heb nog niemand “in real life” ontmoet, maar toch voel ik een sterke verbondenheid en leef ik erg met iedereen mee.

Offline
Berichten: 0

Tot nu toe ging het vrij behoorlijk. Ik was niet zenuwachtig voor “mijn kleine operatie”. Maar vanmiddag, toen ik moest bellen naar het daghospitaal om te vragen hoe laat ik morgen aan de beurt ben, kreeg ik toch een vreemd gevoel in mijn buik :? .
Morgenvroeg om 11 uur is het zo ver, dan gaan mijn eierstokken er preventief en onherroepelijk uit! Weer een stapje in de goede richting, weer een kans meer om het kankerspook voor te blijven. De oncoloog heeft me bevestigd dat ik een dubbel voordeel heb: ik verminder het risico op eierstokkanker tot quasi nul en ik verminder de kans op weer een keer borstkanker ook drastisch.

De oncoloog-gynaecoloog zei me bij het laatste onderzoek dat ik de eierstokken heb van een oude vrouw. Terwijl ik me nog afvroeg hoe de eierstokken van een oude vrouw eruit zien (hebben ze rimpels ? staat er misschien grijs haar op ?), kreeg ik het antwoord: “[i]Ze zijn verschrompeld door de chemo en dus veel kleiner dan ze op jouw leeftijd behoren te zijn[/i]”. Dat maakt het dan ook makkelijker om ze eruit te halen…
Maar blijkbaar zijn ze ook verschrikkelijk eigenwijs (zoals hun eigenares…. :wink: ) en geven ze de strijd nog niet op want vorige week, begon ik, ondanks de “oude wijven” eierstokken en ondanks mijn Mirena-spiraal toch heel licht te menstrueren. Het leek wel of ze zich nog een laatste keer wilden manifesteren.

De oncoloog-gynecoloog die me opereert, zei me dat het een kleine ingreep is. Maar ik ben zo’n ongelofelijke angsthaas wat operaties betreft. Ik zit dus al weken als een gek visualisatie-oefeningen te doen en ontspanningsoefeningen en tot nu toe ging dat goed… maar ik word nu met de minuut nerveuzer.

Devenda noemde de ingreep “een eitje” en daar trek ik me al de hele week aan op (bedankt Devenda!).

Graag wat straaltjes moed voor kleinzielige ik richting Antwerpen !!

Offline
Berichten: 0

Vandaag weer naar het ziekenhuis voor de 6-maandelijkse MRI. Onbewust bouw ik toch steeds angsten op. Ondertussen ligt mijn parcours weer meer dan 5 jaar achter mij, maar als de datum van het ziekenhuisbezoek nadert, haalt de onzekerheid me steeds onbewust in.

Ik zit weer terug in het leven als vanouds, hard werken, weer veel meer energie, soms echt het gevoel dat ik weer functioneer zoals tevoren... maar het 6-maandelijkse ziekenhuisbezoek haalt dat gevoel van zekerheid altijd bij me weg.

Als ik zit te wachten tot het mijn beurt is op de MRI, is het gordijntje van mijn wachtkamer een stuk open. Ik zie een vrouw met blote borsten van de MRI- tafel afstappen, ze huilt stilletjes en kijkt verloren om zich heen... ik zou naar haar willen toelopen om haar te troosten, een wildvreemde vrouw, maar ik heb het gevoel dat ik haar verdriet begrijp. Voor ik kan reageren, verdwijnt ze in de kleedkamer.

Dan is het mijn beurt... infuus... het geklop en gerammel... een mega opvlieger wanneer de contrastvloeistof wordt ingespoten en 20 minuten later is het weer achter de rug.

In mijn auto kan ik de tranen niet stoppen. Ik huil om een onbekende vrouw, om mezelf, om verloren onbezorgdheid, om die erfelijke klote-kanker die mijn leven en dat van mijn dochters elke 6 maanden weer overhoop haalt...

Artikelen van Buskruit

Feestdagen...
UPDATE
Papa
Ziekenhuisblues
Eén jaar stilstaan

Webloggers