Persoonlijk verhaal van Sanne-ke

Ik vond mezelf een borstkankermazzelaar...
Het kon veel agressiever, die tumor dan, ik had al uitzaaiingen kunnen hebben en de chirurg vond de helft van de tiet genoeg om in te leveren mét nog steeds een aardig cosmetisch resultaat...
Viel allemaal best mee, zo op het eerste gezicht...

Heel erg gemazzeld heb ik achteraf niet, toen na heroïsche overpijnzingen over wel of niet chemo, adjuvante therapie helemaal niet mogelijk bleek, gezien mijn auto-immuunreactie op mijn eigen weefselschade.
"Alleen maar" bestraald en bijna dood; dat was toch helemaal geen goed plan.
Mijn eigen eiwitten lieten me bijna de borstkanker niet overleven.
Daarnaast nog forse zenuwbeschadigingen door de bestraling en hevige lymfe-oedeem, vooral op mijn romp; borst, schouder, rug én buik... als een gevorderde zwangerschap. Veel pijn en beperkingen.
Inleveren dus en dan bleek ik nog een kei in het vechten tegen die werkelijkheid...
Dat gevecht heb ik moeten opgeven en dat bleek de grootste winst!

Want ik ben nu drie jaar en een maand na diagnose en vandaag ben ik 100% beter gemeld.
Mijn lijf is nog steeds niet 100% en wordt dat ook niet meer maar ik kan er tegenwoordig lief en eerlijk voor zijn.
Doseren en verstandig handelen. Niet altijd leuk maar wel effectief.
Dat kon ik een jaar geleden nog niet zeggen, want aanvaarden (accepteren vind ik nog een brug te ver) is een enorme klus geweest, met veel verdriet, verlies van illusies en beelden. Toch, het kijken naar hoe het vandaag is, zorgt ervoor dat er morgen weer nieuwe kansen zijn.
Grenzen zien en (h)erkennen. En daar naar handelen, of niet als het "de zonde" waard is... Dit nieuwe leven is weer van mij.

Dit is dus tóch een succesverhaal en ik heb gemazzeld, al is het maar omdat ik het vermogen had om een nieuw evenwicht te vinden en daarmee (meestal) gelukkig te zijn.
Okee, er is wel een verschil tussen genieten van een zeiknat potje squash en genieten van de aanblik van een roodborstje in mijn tuin, maar daaraan geen negatief waardeoordeel ophangen; dat is een keuze.

Ik heb dus de tijd nodig gehad, ben mijn valkuilen allemaal dwars overgestoken en weer terug en weet dat er uit het allerdiepste dieptepunt gelukkig altijd nog maar één weg is... omhoog!

Gun jezelf verdriet, pijn, verlies en tijd. Dan is er uiteindelijk weer ruimte, lucht en perspectief op je nieuwe werkelijkheid.
Ik geniet van andere dingen dan vroeger en ben niet meer alleen verdrietig of boos dat dan anders is dan vroeger.
Ik ben gelukkig, trots én een Mazzelaar!

Sanne(ke)

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Wat ben je toch een (h)eerlijk mens !!! Kanker is k*t maar ik ontmoet wel leuke vrouwen.

Offline
Berichten: 4292

Dag meisje, mazzelaar, het leven is mooi, het glas halfvol (want vol is teveel gevraagd, waarom nou toch?!)
X
Ellen

Offline
Berichten: 916

ff een paar middenvoor kisskisskiss

Offline
Berichten: 1148

Hee "mazzelaar" goed om je verhaal weer eens te lezen.
Dikke kus!

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Ik heb je weblogs allemaal gelezen maar volgens mij nooit gereageerd. Ook al vond ik je een BIJZONDERE VROUW. En toen ik je zag tijdens het toneelsstuk van de amazones in Waalwijk werd dat bijzondere bevestigd. Wat STOND jij daar zeg. Bijzondere mensen kunnen bijzondere slagen maken in het leven, ook OMslagen. Goed te lezen dat het je met vallen en opstaan en af en toe nog vallen, maar dan bewust gekozen, is gelukt. Ook al had je je het leven anders voorgesteld.

afbeelding van Aaike
Offline
Berichten: 368

ut was super!!!! Heb genoten! wat een muts ben ik toch he, vergeet ik mijn bk tas in prachtig en ben een muts lichter. Maar dat komt wel weer goed allemaal. leg de muts maar bij de slaapzak haha. of had ik die wel al weer terug. mooie aanleiding om eens bij je langs te wippen en je huis te bewonderen.