Lid geworden op: 20/07/2005 - 22:18
Offline
Berichten: 0

Eén jaar stilstaan

donderdag, 15 september 2005

Eén jaar geleden is het voor mij begonnen. Toen ik 's morgens stond te douchen voelde ik een knobbeltje in mijn linkerborst. Ik heb niet gewacht om een afspraak te maken voor een mammo en chemo.

Sinds mijn dertigste ging ik jaarlijks trouw op controle omdat ik als behorend tot de risicogroep werd beschouwd omdat mijn moeder was gestorven op haar 46ste aan de gevolgen van borstkanker.

Mijn gynaecoloog was ervan overtuigd dat het om een goedaardig fibro-adenoom ging, de radioloog leek me iets minder overtuigd. In elk geval moest het knobbeltje eruit.
De week wachten voor de uitslag van de biopsie is de vreselijkste week uit mijn leven geweest. Ik heb nooit kunnen denken dat iemand zo bang kan zijn. Ik heb de ogen uit mijn kop gejankt en had steeds de vreselijkste doemscenario's voor ogen.

Toen viel het verdict: kwaadaardig. Ik was er in geslaagd tussen 2 controles in een tumor van 1,4 cm te ontwikkelen :evil:
De rest verliep als in een roes: tweede borstsparende operatie omdat de snijranden niet tumorvrij waren, 1 aangetaste lymfeklier waardoor ik "in aanmerking kwam" voor de hele nabehandeling (6 FEC kuren en 30 something bestralingen). Maar er was ook goed nieuws: geen metastasen.

Tegen de tijd dat ik aan de chemo moest beginnen, had ik mezelf weer in de hand. Die rotkanker zou mij niet klein krijgen!!! Ik doorstond de chemo redelijk dankzij hopen anti-braakmiddelen, neulasta om mijn witte vechters op te peppen en Eprex om de bloedarmoede te counteren maar vooral dankzij de onvoorwaardelijke steun van mijn zielsgenoot Mr. Buskruit, mijn zus, mijn kinderen en een handvol trouwe vrienden.

Na de laatste bestraling begin juni 2005 viel ik in het spreekwoordelijke zwarte gat: ik was kapot, leeggevochten, moegestreden... Ik kreeg allemaal vervelende nawerkingen van de bestralingen en voelde me een echte zeurpiet met al mijn "kwaaltjes".

Ik had ondertussen ook bloed laten prikken voor het gen onderzoek en parkeerde mijn angst voor het resultaat ver weg in mijn achterhoofd.

Begin september had ik eindelijk het gevoel dat ik er bovenop kwam. Mijn energiepeil steeg zienderogen en mijn kwaaltjes verminderden mee.
Toen kwam de uitslag van het gen-onderzoek; ik ben BRCA1-draagster. Voor mezelf kan ik dit wel aan. Ik weet nu ten minste waar ik tegen vecht en ik ken liever mijn vijand. Ik weet dat ik nog een zware weg te gaan heb, maar ik het het gevoel dat dit me wel zal lukken.
Ik stress me alleen te pletter voor mijn kinderen, mijn zus, mijn broer en mijn nichtjes. Opeens heeft kanker niet alleen mijn leven stilgezet.

Wanneer je kanker krijgt, staat je leven stil terwijl iedereen blijft verder gaan. Alle vanzelfsprekendheden vallen weg... ten minste zo heb ik dat ervaren.

Vandaag heb ik terug het gevoel dat ik weer met mijn twee voeten vol in het leven sta. Ik probeer te genieten van elke dag. Ik probeer mijn angsten onder ogen te zien, ik blaas ze in mijn gedachten in een ballon en laat die dan wegvliegen.

Ik weet dat mijn pad niet het makkelijkste is maar ik heb er ook waardevolle dingen aan over gehouden (hoewel ik dat liever op een andere manier had gekregen...): ik ben nog closer geworden met Mr. Buskruit (hoewel ik dat niet mogelijk achtte), ik heb oude vrienschappen hernieuwd en nieuwe vrienden gevonden, ik ben rustiger geworden en kan beter relativeren.

Offline
Berichten: 0

Ik geniet intens van de Kerstperiode, kerstboom opgetuigd (dit jaar volledig in het rood: rode ballen, rode bloemen, slingers, pluimen, massa’s fonkelende lampjes…), maretak opgehangen boven de voordeur zodat iedereen die bij ons over de vloer komt aan het kussen slaat , maanden van te voren kleine kadootjes gekocht voor onder de boom, lekker kokkerellen, het hele huis vol kaarsjes en theelichtjes, vroeg donker buiten maar binnen lekker gezellig…voor mij mag het elke dag Kerst zijn. De mensen zitten vol goede voornemens en iedereen lijkt veel vriendelijker en geduldiger…

En toch, ergens ook een dubbel gevoel. Als ik de foto’s bekijk van de vorige Kerstdagen zie ik mezelf mijn kinderen knuffelen met een stel rendier-oren op mijn kale kop. Hoewel ik lach, staan mijn ogen droevig en moe. Vorig jaar met Kerst zat ik midden in mijn chemotherapie en ik was doodsbenauwd dat het mijn laatste Kerst zou zijn…
Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik pas echt welke weg ik afgelegd heb. Ik lijk nog steeds niet op de “oude” Buskruit, met mijn korte, krullende haren, en mijn extra kilo’s “overgangs”gewicht maar de glans en de levenslust zijn weer terug in mijn ogen. Mr. Buskruit zegt dat [i]ogen de spiegels zijn van de ziel.[/i] In mijn geval gaat dat zeker op, mensen die me goed kennen, lezen mijn ogen als een boek.

2006 wordt echt een Nieuw Jaar voor mij, een nieuw begin… Daarom was het voor mij ook zo belangrijk dat de preventieve operatie om mijn eierstokken te laten verwijderen nog dit jaar kon gebeuren, ik wilde het achter de rug hebben zodat ik echt een moeilijk hoofdstuk kan afsluiten.

Artikelen van Buskruit

Feestdagen...
UPDATE
Papa
Ziekenhuisblues
Eén jaar stilstaan

Webloggers