Amazone
Lid geworden op: 25/11/2012 - 08:23
Offline
Berichten: 8

De nieuwe ik

maandag, 23 september 2013

Dit voelt niet goed meisje…. Dat zijn de woorden die door mijn hoofd gaan, zo begon het allemaal. De mammo-grafie, de echo, de punctie, de mri, de uitslagen. Niet lang daarna de operatie, de chemo, de bestralingen… Alles is klaar nu. Mijn leven moet weer doorgaan. Er moet weer regelmaat komen, ritme, energie, ‘normaal’ leven.

 

Ja en ik doe zo mijn best, mijn haren groeien goed. ‘Wat zie je er goed uit’, hoor ik vaak. Ik lach, ben bezig met mijn kinderen, met mijn huishouden, met mijn leven. Maar mijn leven is niet meer wat het was.

Ik ben altijd zooooo moe, mijn lijf voelt zwaar, en dat is het ook want alles bij elkaar heb ik er tien kilo extra bijhangen. Mijn gewrichten doen pijn en ik krijg de ene opvlieger na de andere…

De tijd is aangebroken om daarmee om te moeten leren gaan, om eindelijk eens te verwerken wat er allemaal gebeurd is. De mallemolen waar ik in zat, of zit. Om eens echt te gaan kijken wat het allemaal met me gedaan heeft. Ik ben overgestapt van de overlevingsmodus naar de verwerkingsmodus.

Dit hele proces heeft me veranderd, logisch natuurlijk. Maar ook ik moet mijn nieuwe ik weer leren kennen.

Voorheen (vóór de ik ziek werd) was niets mij te veel. Werken, huishouden, een huis vol spelende kinderen, logerende kinderen, daarmee nog even iets bakken of hutten bouwen, toetsen leren met de kinderen, mijn eigen sociale leven, mijn man…. Niets was teveel en veel kon ook gezamenlijk plaatsvinden. Nu (ná mijn ziek zijn) moet ik keuzes maken, óf het één, óf het ander….. gelijktijdig lukt me niet meer zoveel. Ik wil het nog wel allemaal, ik probeer het ook maar loop enorm tegen mezelf aan, tegen mijn nieuwe ik….

 

En die momenten dat ik baal als een stekker omdat het allemaal maar niet zo wil gaan als ik wil, voel ik me ook nog schuldig dat ik baal. Want waarom zou ik moeten balen? Ik ben er gewoon nog, alive and kicking, ik heb alles doorstaan, ben overal doorheen gekomen en ben nu ‘genezen’.

Ik moet gewoon mezelf weer leren kennen, ik moet mezelf ook vooral weer leuk gaan vinden en accepteren dat zoals ik er nu ben, ik er ook mag zijn. Met al die beperkingen, met die gewrichtspijnen, met die opvliegers, met minder energie om te leven zoals ik gewend was.

Langzaamaan zal ik aan mezelf wel wennen en zal ik ook steeds meer energie terugkrijgen om toch weer af en toe ook dat tandje bij te kunnen zetten als dat nodig is.

Voor nu stel ik me iedere dag maar even aan mezelf voor: “Hallo nieuwe ik, ook jij mag er zijn”!

afbeelding van muisje
Offline
Berichten: -28

Meis,ik herken zoveel in je verhaal

 

Ik ben inmiddels 5 jaar verder,maar ik ben nu pas begonnen met het verwerken van alles,tot nu toe alleen maar bezig geweest met "normaal doen en stoer zijn....!

Pas nu krijg ik het seintje van mijn hersens door,wat er allemaal gebeurt is en wat ik doorstaan heb...gelukkig maar want ik liep helemaal vast! en dat moe zijn,ik heb nu nog steeds van die dagen dat ik mezelf moet dwingen om iets te gaan doen, en ook ik voel mezelf soms behoorlijk schuldig,dat ik zoveel wil,maar soms dagen niets doe! Ik wens je heel veel succes en sterkte toe met je nieuwe ik,iets waar ik nu langzamerhand ook mee begonnen ben...

Offline
Berichten: 922

Hoi Bianca,

ik ben nog niet zover als jij, maar vermoed dat ik het ook moeilijk ga vinden om niet snel weer mezelf te kunnen zijn. Ik ben niet zo geduldig van nature. Nu denk ik steeds 'nog 4 weken en dan mag ik weer', maar zo zwartwit gaat het niet zijn.

ik hoop dat het je lukt om vrede te maken met je nieuwe ik, en wie weet zelfs meer van haar te houden omdat ze je dwingt wat meer me-time in te olannen. 

Groetjes

lucky

Offline
Berichten: 59

Van de overleefmodus naar de verwerkmodus. Mooi gezegd. Met n zwart gat ertussen dan. ;-)
Welkom aan je nieuwe ik!

Offline
Berichten: 162

Héél herkenbaar!

Het is nu een eenzamer proces, dan toen je volop in de behandelfase zat. Toen snapten mensen je nog, of ze hadden in elk geval begrip. Nu moet je gewoon de draad weer oppikken (ook van jezelf) en dat is best lastig. Want ineens ziet je draadje er toch anders uit, er zijn wat knopen in gekomen. Moet je ze ontwarren ef gewoon laten zitten? Moet je accepteren dat het nu zo is, of toch nog wat harder proberen het een beetje meer zoals vroeger te krijgen? 3 jaar na dato weet ik het soms nog niet. Maar ook al ging het langzamer dan ik wou; het gaat nog steeds beetje voor beetje beter. Zowel geestelijk als lichamelijk.

We zijn er gelukkig nog en ja; we mogen er zijn!wink

Offline
Berichten: 155

Wat herkenbaar! Mijn "verwerkmodus" sluit naadloos aan bij mijn "overleefmodus". Ik heb deze week mijn laatste bestraling gehad. Wat fijn zegt iedereen. Nu ben je wel opgelucht zeker? Maar dat voel ik nog niet zo. Ik heb nu regelmatig dat ik bijna geschokt terugdenk: o ja ik was echt kaal. En o ja zo voelde het om voor de eerste keer chemo te krijgen (doodeng). Flashbacks van onderzoeken en puncties en ga zo maar door.

Het komt allemaal keihard binnen nu, de roes is aan het wegtrekken zegmaar. Heel goed trouwens wat je elke dag doet, je nieuwe ik verwelkomen mét opvliegers en extra gewicht enz enz... daar kan ik een voorbeeld aan nemen :)

 

 

afbeelding van Han1978
Offline
Berichten: 1

Heel herkenbaar! Net 2 weken klaar met laatste bestraling en nu komt het besef pas van wat er allemaal is gebeurd: borstkanker tijdens mijn zwangeschap.

Ik geniet met volle teugen van mijn dochter en probeer de nare tijd achter me te laten...

Onderwerp gesloten

Webloggers