Amazone
Lid geworden op: 25/11/2012 - 08:23
Offline
Berichten: 8

Groot zwart gat

dinsdag, 18 juni 2013

Ik ben bang dat ik na vrijdag, als ik de laatste bestraling heb gehad, in zo’n groot zwart gat ga vallen. Je weet wel, zo’n gat van: wat moet ik nu toch gaan doen. Zelf heb ik dat altijd na de WK of EK voetballen. Ik volg dan heel fanatiek (bijna) alle wedstrijden, en wanneer het is afgelopen voel ik zo’n domper, dan weet ik even niet hoe mijn tijd in te vullen. Stom natuurlijk, want het leven biedt genoeg om mij bezig te houden. Denk al maar alleen aan de kinderen, huishouden, boodschappen, sociale contacten, werk…

Er hangt zo’n donkere wolk boven mijn hoofd die voorspelt dat aan het einde van deze weerzinwekkende rit, deze afschuwelijke achtbaan van borstkanker, wanneer ik niets meer te ondergaan heb qua behandelingen, ik in dat grote zwart gat zal vallen, waar een heleboel emoties op me zitten te wachten. Ze roepen me al stiekem, iedere keer als er iemand tegen me zegt: “Oh lekker hé, je zult wel de vlag uit gaan hangen vrijdag als je helemaal klaar bent?.”

Op dat moment voel ik tranen achter mijn ogen prikkelen, ik krijg dan een brok in mijn keel en kan bijna geen antwoord geven… Ik herpak me dan en zeg: “Ja, pfff, eindelijk, dan is het klaar! Die vlag, dat weet ik niet, dat zie ik wel.” Mensen vinden dat toch een beetje vreemd geloof ik, dat ik niet uitbundig blij wordt van het idee dat ik dadelijk klaar ben met alles.

Ik vind het ronduit eng! Echt waar. Geen behandeling meer, klaar. “Mevrouw, we hebben alles gedaan wat we kunnen, het is nu aan uw lichaam om te herstellen en dan hopen we, dat het nooit meer terug komt.” Jeetje, wat vind ik dat eng. Nee, ik kan het niet vergelijken met een zwart gat na het WK voetballen, dit is een zwart gat na een heftige oorlog die zich in mijn lichaam heeft afgespeeld in de afgelopen acht maanden. Hier komt een heel stuk verwerking om de hoek kijken, de kleine zwarte trollen van emoties, lelijke beestjes zijn het, die zitten in dat gat op mij te wachten!

De volgende uitdaging voor mij is dus geen operatie, die heb ik al glansrijk doorstaan. Geen chemo, die heb ik al vechtend doorstaan. Geen bestralingen, die doorloop ik bij wijze van spreken op hoge hakken. Mijn volgende uitdaging, dat zijn de zwarte trollen die met lange vingers aan me trekken. Ik ga me daartegen wapenen, me erop voorbereiden.

Het laatste deel van mijn film gaat beginnen, maar omdat ik niet weet wat me te wachten staat vind ik het doodeng. De afgelopen acht maanden was ik sterk, met momenten ook verdrietig, teleurgesteld en verslagen, maar wist ik mezelf er iedere keer weer bovenop te helpen.

Ik vertrouw erop dat ik nog wat kracht over heb om, wanneer ik eenmaal in dat gat zit, er ook weer uit te kunnen komen. Ik zal alle emoties moeten toelaten en een plekje moeten geven. Deurtjes open moeten zetten om ze, wanneer ik er klaar mee ben, weer te kunnen sluiten en door te gaan met mijn leven. Mijn leven dat nooit meer hetzelfde zal worden. Dat is een ding waar ik zeker van kan zijn. De rest zal ik over me heen moeten laten komen.

Deze week mijn bestralingen afsluiten, en nee, voor mij geen vlag, geen bubbels, zoals na de laatste chemokuur. Ik laat het allemaal op me af komen en vertrouw op ‘good old me’ dat ik ook door deze fase heen zal komen, al is dat met een schram hier en daar…

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Twee armen om je heen, we zijn natuurlijk heel sterk ...toch.!

Offline
Berichten: 922

*Knuffel*

Je kan trots op jezelf zijn hoe je alles doorstaan hebt. En ik weet zeker dat je over een tijd ook trots op jezelf kan zijn hoe je de verwerking hebt doorstaan. Neem alle tijd die nodig is. En wie weet wat voor een prachtige periode er na ligt.

Mooie spreuk voor jou:

An arrow can only be shot by pulling it backward.
When life is dragging you back with difficulties, just imagine that it's goint to launch into something great.

kittekat
afbeelding van kittekat

Hallo Bianca, ik herken die angst voor het zwarte gat, ik was gewoon "blij" dat ik oedeem had en bij de huidtherapeute een heel trajekt inging, kon ik rustig afkicken. 

Meid, sterkte!

Offline
Berichten: 2277

Het zwarte gat...misschien wordt het wel een deukje in het zand...

De zomer komt eraan (althans daar ga ik vanuit) en je kunt rgelmatig naar buiten om een klein wandelingetje te maken of een paar kilometer te fietsen. Gewoon, omdat je verder niets meer moet...

Stap voor stap en je doet het echt kei goed Bianca. Ik ben trots op je!

afbeelding van mientje1971
Berichten: 39

Met recht kun je trots zijn op jezelf Bianca, al snap ik jouw gedachtengang maar al te goed. Het is zo vreemd om na zo'n intensieve periode van behandelingen en gesprekken van arts na arts niks meer te "moeten" Je bent de afgelopen tijd zo gewend om geleefd te worden, dat je weer even de tijd nodig hebt je oude leventjeop te pakken. Dat kost ECHT veel tijd, maar ik ben er van overtuigd dat jou dat wel gaat lukken!!

You go girl!!

Liefs, Hermie.

Offline
Berichten: 7

kiss Hoi Bianca even eerst een dikke kus voor jou kiss,

ik snap precies wat je bedoeld , ik heb 31 mei mijn laatste bestraling gehad en hele erge open brandwonden gehad jammer genoeg ( zijn nu heel goed ah helen door de antibiotica en zalf ) Ik moet nog wel 5 jaar Tamoxfen slikken en heb daar beetje bijwerkingen van maar probeer NIET in de put te gaan zitten en bang te zijn , wij hebben idd heel wat moeten doorstaan ( MAAR MET GLANS ! ) en wees daar supertrots op . Ik ga morgen even proberen om 3 uurtjes te werken id kapsalon dan verzet ik ook even mijn gedachtes en heb wat anders dan thuis zitten en denken en denken . Zij hadden mij ook gewaarschuwd dat ik misschien in een zwart gat zou vallen en doodmoe zou zijn ( ben ik wel af en toe hoor ) Maar wat je nu gewoon hebt is dat wat er allemaal gebeurd is nu eruit kom door de tijd die je nu hebt om alles de revue te laten passeren en je dan realiseert hoe ziek je eigenlijk bent geweest sad en dat is heel normaal , want wij zijn geen robotjes die zomaar gevoelens weg kunnen stoppen .....LAAT HET TOE BIANCA en je zal zien dat je dit ook aan kunt !!!

 

Liefs Dineke

afbeelding van agnes
Offline
Berichten: 8

Heel herkenbaar lieve Bianca. ook ik vond het eng om ineens niet meer dagelijks omringd te zijn met artsten, verpleegsters en zomaar ineens 'klaar' te zijn. nu 2 maanden geleden dat ik mijn laatste bestraling had, en ik hoef pas in september bij de chirurg terug te komen. alsof je er ineens helemaal alleen voor staat.

Heb je geen last van de bestralingen gehad? ik werd er doodmoe van en had op borst, oksel en schouderblad echt flinke brandwonden. Nu niet meer, en ook mijn conditie gaat langzaam omhoog.

loslaten, makkelijker gezegd dan gedaan, maar toch moeten we dat doen, weer proberen te worden zoals we waren ,al zal dat nooit meer hetzelfde zijn. Soms lijkt het of we pas achteraf beseffen dat we doodziek geweest zijn. zolang we in behandeling waren, waren we 'flink'. waren we 'bezig'. 

probeer het achter je te laten. geniet van het mooie weer en probeer je krachten te verdelen, des te sneller ben je weer helemaal fit !!

lieve groetjes en dikke knuffel

Agnes

Offline
Berichten: 8

Wat super geweldig zijn  jullie toch allemaal!! Wat een lieve reacties! Ja ik kom er wel, hoe ik er kom houd me wel bezig maar lukken zal het me!

@ Agnes, ik heb nagenoeg geen last van de bestraling, althans, voor mij niet noemenswaardig. Moeheid (maar die had ik al...), Roodheid, steken, klein wondje, maar het valt allemaal reuze mee!.

@lucky, dank je wel voor je spreuk (ik ben gek op spreuken!)

Tnx allemaal! kiss

Offline
Berichten: 1

Fijn om te lezen deze ervaringen, bedankt!

Onderwerp gesloten

Webloggers