Lid geworden op: 01/10/2012 - 14:51
Offline
Berichten: 0

Ik leef tussen hoop en vrees, maar ik geniet!

dinsdag, 16 oktober 2012

Jolleke is 40 en is getrouwd. In 2009 werd bij haar borstkanker ontdekt terwijl ze in een IVF-traject zat. Uitgebreide behandelingen konden niet voorkomen dat de kanker in 2011 uitzaaide naar haar longen. Sindsdien leeft ze tussen hoop en vrees, maar ze kwam erachter: “Ook met uitzaaiingen kun je van het leven genieten”.

 

Toen ik hoorde dat ik borstkanker had, stond mijn leven op zijn kop. Ik kwam in een achtbaan terecht, die maar niet leek te willen stoppen. Na alle behandelingen stond die achtbaan ineens stil. Ik stapte uit, maar wat nu? Ik wilde verder met mijn leven, maar er was zoveel gebeurd. Na een tijdje pakte ik op één of andere manier de draad weer langzaam op. Maar ik was veranderd en stond anders in het leven. Ik was me veel bewuster van de dingen om me heen en genoot nog meer van het leven.

En dan, bijna een jaar na de laatste behandeling… BAM een bom sloeg in… uitzaaiingen in de long. Weer stond mijn wereld op zijn kop. Dat kon toch niet, ik had er toch alles aan gedaan om beter te worden? En hoe moest het nu met onze kinderwens? Hoe raar het misschien ook klinkt, dat was op dat moment mijn grootste zorg. We wilden zo graag een kindje, dat kon nu dus niet meer. Maar ook de gedachte, dat ik niet meer beter zou worden. Is dit het begin van het einde? Hoe moet dat straks als ik er niet meer ben? Redt G. het wel zonder mij? Hoe vertel ik dit in godsnaam aan mijn ouders? Mijn vrienden, op het werk?

Strijdlust

Hoe dan ook, ik moest het wel gaan vertellen, over een paar dagen stond de eerste chemokuur op het programma. Ik wist nu wat dit inhield en dat maakte het er niet gemakkelijker op. Maar meteen kwam ook de strijdlust: we gaan ervoor, jullie zijn echt voorlopig nog niet van me af. Je vertelt het, je troost, geeft moed en hoop en straks, straks dan huil ik zelf wel…

Ondertussen ben ik alweer een jaar verder en het leven houdt nog lang niet op voor mij. Ik heb drie chemokuren en een longoperatie gehad. Ik begin me weer fitter te voelen en geniet als nooit tevoren. Ja echt waar, ook met uitzaaiingen kun je van het leven genieten. In november krijg ik weer een scan. Afhankelijk van de uitslag, volgt dan misschien weer een behandeling. Een ‘milde chemo’, wat dat ook moge zijn. Ik ga me daar nu nog maar niet druk over maken, dat zien we dan wel weer. Nu neem ik het er nog lekker van.

Niet teveel zorgen

Ja, dat klinkt alsof ik nog in de ontkenningsfase zit, maar ik wil me niet gek maken. En natuurlijk heb ik ook mijn zware en lastige momenten. Ik huppel niet zorgeloos door het leven, maar het lukt me wel om niet teveel te piekeren. Het zit niet in mijn aard om bij de pakken neer te gaan zitten. En doordat ik me nu fit voel, zie ik ook niet zo op tegen die volgende chemo. Met een beetje geluk kan ik gewoon mijn ding blijven doen.

Ik werk op dit moment 2 dagen in de week 4 uurtjes per dag. Ook hier geniet ik van. Ik heb een leuk project gekregen, waar ik lekker mee aan de slag kan. Verder sport ik twee keer in de week om mijn conditie op peil te houden. Hier ga ik met frisse tegenzin naar toe, maar het doet me goed, dus ga ik braaf. Want het feit dat je uitzaaiingen hebt en dat je weet dat je dood gaat, betekent niet dat je alleen nog maar leuke dingen hoeft te doen en maar raak kunt leven. (Iets wat de dochter van een vriendin had bedacht.)

Moeilijke momenten

En ondanks dat ik zo geniet, zijn er ook momenten, dat ik het moeilijk heb. Na de longoperatie knapte ik maar moeizaam op (vond ik zelf) en dacht ik: “Als ik het hiermee moet doen, waarvoor onderga ik dit dan allemaal?”. Ik zag op dat moment geen vooruitgang, dacht me nooit meer fit te voelen. Er is zelfs een moment geweest waarop ik dacht: ”Ik ga weg bij G. (mijn man) dan kan hij verder met zijn leven en zit hij niet meer met mij en mijn uitzaaiingen opgescheept”  Gelukkig ziet G. dat anders en gaan we er samen voor. Iets waar ik me ook heel gelukkig mee prijs. En dan blijkt (alweer) dat het leven met uitzaaiingen niet alleen ellende is, maar ook mooi en liefdevol.

Ik leef tussen hoop en vrees, maar ik geniet! Dat is hoe ik het op dit moment ervaar. En met een beetje geluk blijft het nog lang zo.

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Alweer zo'n mooi herkenbaar verhaal...En wederom weer kippevel,mooi verwoord alles.Je heb een schat van een man, getrouwd zijn is ook samen de rotte dingen delen en je komt nog dichter bij elkaar.

Wij allemaal moeten niet alleen aan narigheid denken.Nu zie ik dat de lucht blauw wordt en dat is al prachtig.

Offline
Berichten: 122

Lieve Jolleke

Wat goed hoe jij dit  hebt omschreven. Ook heel herkenbaar, leven tussen hoop en vrees en genieten! En jij hebt net als ik een superman, iemand waar mee je samen zult zijn, samen hier mee dealen. Dank je wel voor je verhaal.

Een  hele dikke knuffel, Liefs Gea

Offline
Berichten: 565

Lieve Jolleke,

Goed hoor meis dat je je weer fitter voelt worden en zo kunt genieten. En ik schreef het eerder al in je verhaal, het is je van harte gegund. Natuurlijk heb je je moeilijke momenten, het zou bijna raar zijn als je ze niet zou hebben, maar je laat je er niet door uit het veld slaan en dat vind ik heel bewonderenswaardig.

Goed hoor ! Dank je wel voor het delen van je verhaal.

liefs, Linnie

 

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Jolleke wat hebben jullie ook al veel verliesmomenten gehad, in zo'n korte tijd, dat is toch een verdriet, en dan ook nog de kinderwens moeten opgeven.En dan omschakelen naar wat je wel nog hebt en daar telkens het beste uit halen laat zien hoe veel kracht je hebt.

En dat je man dan ook die kracht heeft, maakt dat je het toch samen aan kan.

Ik heb mijn man ook zijn vrijheid terug willen geven,omdat ik het zo moeilijk vond dat hij dit ook voor zijn kiezen kreeg, maar ook hij bleef, en hij zegt ook, we komen er uiteindelijk weer sterker uit.  Positief kunnen denken is een voorwaarde ...en dan kunnen we genieten oa van een blauwe lucht. knuffel

 

 

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Hoi Jolleke

Fijn dat het nu goed gaat met je en het leven is zeker genieten! Het brengt je ook iets, dat bewuster leven. Hopelijk kan dat nog lange tijd. Ik snap de gedachte van je man verlaten helemaal. Ik denk ook wel eens 'als dit voorbij is kunnen ze eindelijk verder met hun leven'. Ik heb 2 kinderen dus de gedachte aan weggaan is niet reeel. En die kinderen maken me heel gelukkig maar het doet me ook zo veel verdriet dat ik ze niet heel groot zie worden. Dat is de andere kant van die kinderen... Zoals zoveel ineens 'dubbel'  is in het leven. Hopelijk laat de milde chemo even op zich wachten (hij valt bij mij ook echt reuze mee!). 

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Wijze woorden en wijs om intens te leven Jolleke. Meid, wat doe je het, ondanks alles, toch goed. Hoop en vrees, ze gaan ook bij jou hand in hand. Net als ook bij mij. Dat is onze realiteit. Maar ook jouw verhaal is weer een bevestiging dat we ' kracht naar kruis ' krijgen. Ook in de toekomst! Dat die toekomst nog maar ver weg mag zijn en er nog veel genieten mag zijn.Ik doe met je mee!

Offline
Berichten: 111

Bedankt allemaal voor jullie reacties.

Ik herken zelf ook veel in de weblogs van de anderen. We zitten toch allemaal in hetzelfde schuitje en dealen met dezelfde dingen. En stuk voor stuk vind ik ons krachtige vrouwen.

Dikke digi-hug lieve lotgenootjes!!!

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Lieve Jolleke, door omstandigheden reageer ik nu pas op je stukje. Wat beschrijf je de afgelopen tijd mooi. Heel herkenbaar. Zeker het ' weer lekker aan de slag gaan' , maar ook moeilijke momenten kennen/overleven. Ik wens je alle goeds toe en vooral lieve groeten van mij, Annelies