Lid geworden op: 01/10/2012 - 14:51
Offline
Berichten: 0

Leven in het nu

maandag, 22 oktober 2012

Kate (41) woont samen en heeft een dochter (4). In 2010 moest ze een borst laten amputeren vanwege een voorstadium van kanker dat niet zou kunnen uitzaaien. Binnen een jaar bleek het toch kanker te zijn, die zich agressief had verspreid. ‘Sinds ik weet dat het in mijn hoofd zit, heb ik moeite me over te geven aan het leven.’

 

‘Vergeet je het wel eens?’, vroeg iemand laatst. Nee, eigenlijk niet. Het besef is er altijd. Behalve als ik slaap. In mijn dromen ben ik gezond. Maar zodra ik wakker ben realiseer ik het me weer, niet eens meer met een schok: ik ben ziek en ik ga dood.

In de zomer van 2010 werd mijn borst geamputeerd wegens DCIS, een voorstadium van borstkanker. Een voorstadium dat niet kon uitzaaien, werd me verzekerd, dus nabehandelingen waren niet nodig. “Je hebt echt wat te vieren,” zei de chirurg, en dat deden we. Ik had ‘géén kanker’ en ‘een overlevingskans van bijna 100 procent’.

In het voorjaar liet ik een borstreconstructie uitvoeren met eigen (buik)weefsel. De operatie verliep voorspoedig en mijn herstel aanvankelijk ook. Tot ik weer aan het werk ging. Ik kreeg rugklachten, was doodmoe en had nauwelijks eetlust. De huisarts liet mijn bloed prikken en stuurde me een dag later met spoed terug naar het ziekenhuis, wegens ernstig verstoorde leverwaarden.

Leverpunctie

Er volgde een reeks onderzoeken en een dikke week later werd bevestigd wat we eigenlijk al wisten. Uitzaaiingen in mijn lever en ook in mijn botten. In het eerder verwijderde borstweefsel werd alsnog een tumorhaardje van 3 millimeter gevonden. De kanker moet al vóór de amputatie via mijn bloed zijn uitgezaaid.

Ik was inmiddels doodziek en het was de vraag of mijn lever chemotherapie aan zou kunnen. En of ik mijn dochter, toen 3,5, nog 4 zou zien worden. Wat moest ik haar vertellen? Wat zou ze zich later nog van mij herinneren? De notaris kwam langs, want over drie weken kon ik dood zijn.

Gelukkig sloeg de chemo aan en ik knapte juist op. Ik ging veel wandelen en extra gezond leven. Na een half jaar zat de chemo erop en leek de kanker stabiel. Ik durfde langzaam weer vooruit te kijken. In januari bracht ik mijn dochtertje voor het eerst naar school, op de fiets. Soms reed ik door naar kantoor, waar ik dan een paar uur werkte. Een geweldig gevoel. Ik leefde! En het leven leek soms bijna normaal. Soms betrapte ik mezelf op de gedachte: als ik de kanker vergeet, vergeet de kanker mij misschien ook wel.

Nieuwe nachtmerrie

Tot ik in juni ruw wakker werd geschud. Ik had al een tijdje hoofdpijn die ik niet van mezelf kende. Een hersenscan wees uit dat ik in een nieuwe nachtmerrie was beland: hersenuitzaaiingen. Ik was er altijd al bang voor geweest, want hersenuitzaaiingen komen bij ‘mijn’ soort kanker –her2neu- vaak voor. Zeker als je jong bent.

Ik kreeg schedelbestralingen, mijn haar viel weer uit en even zag het ernaar uit dat voor het derde jaar onze zomervakantie in het water zou vallen. Dat viel gelukkig mee. We zijn dit jaar zes weken weg geweest, onderbroken door één ziekenhuisbezoek. We hebben uit de zomer gehaald wat erin zat.

Weer thuis kreeg ik een scan. De bestralingen hebben hun werk goed gedaan. Toch valt het tegen om de draad weer op te pakken. Vóór de hersenuitzaaiingen was werken een manier om me niet ziek te voelen. Nu denk ik: waarom zou ik achter mijn bureau gaan zitten en mezelf voor de gek houden?

Niet meer beter

Mijn dochter weet dat ik ziek ben en ‘niet meer beter word’. Wat dat precies inhoudt, beseft ze nog niet. Toch moet ik haar binnenkort vertellen dat ik doodga. Dat schijnt het beste te zijn, ook al begrijpt ze nog niet helemaal wat ‘dood’ is.

Sinds ik weet dat de kanker in mijn hoofd zit, heb ik moeite me over te geven aan het leven. Ik geniet nog wel van kleine dingen, maar soms heb ik het gevoel dat ik al niet meer helemaal meedoe. Het is alsof mijn leven langzaam van me wordt afgepakt. Eerst mijn gezondheid en mijn toekomst, en nu langzaam maar zeker ook mijn dagelijks leven. Ik werk niet meer, ik ben meestal te moe om ’s avonds de deur uit te gaan. Goede vrienden blijven wel komen, maar mijn sociaal leven staat op een laag pitje.

Er is nog genoeg om voor te leven. Mijn dochter, voor wie ik zo lang mogelijk moeder wil zijn. Mijn geliefde, zijn zoons, mijn vrienden en familie. En gewoon het leven zelf. Plannen maken voor later, ooit een onderdeel van het normale leven, dat zit er niet meer in. Ik zeg wel eens tegen een vriendin: het is eindelijk gelukt. Leven in het nu.

 

Offline
Berichten: 396

Hoi Katja, heel herkenbaar allemaal.
Zeker dat plannen voor later zit er niet meer in en dat is wreed.
Maar jij hebt een dochter van 4 En dat is een motivatie om door te gaan en van te genieten.
Dat gevoel van "niet meer mee doen" ervaar ik zelf ook heel sterk, zelfs bij mijn eigen familie heb ik dat wel eens.
Ook ben ik buiten wel eens jaloers op andere vrouwen en dan denk ik "jullie hebben het lekker niet" maar dat weet en zie je natuurlijk niet!

Ik wens je heel veel sterkte en een knuffel van mij,
Ellen

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Lieve Kate, om op twee jaar van een levenslustige vrolijke jonge moeder te moeten overstappen op een beeld van een doodzieke door kanker overvallen vrouw en moeder met hersenuitzaaiingen die alleen in het hier en nu kan leven is erg triest.

Dat de kanker zich zo sneeky  via het bloed al voor de amputatie heeft uitgezaaid is onvoorstelbaar en dat ze dan de garantie geven dat je iets te vieren hebt, weten ze dan echt zo weinig....???

Ik kan goed begrijpen dat je er mee opstaat en naar bed gaat, en dat het werk ook een raar gevoel gaat geven.Je prognoses zijn voor jou duidelijk slecht, leven in het nu is het belangrijkste.

Ik zou je zo graag ook een stukje toekomst gunnen, dat de bestralingen toch de boel eens even stil kunnen leggen en de chemo zijn werk goed heeft gedaan.

Dat de angst en de moeheid (van alles wat je overkomen is )even in de kast kan en jij gewoon weer even een levenslustige vrolijke jonge moeder kan zijn.  Misschien krijg je toch nog wat tijd, en tijd heelt wonden...

Een hele dikke knuffel, je hebt zoveel op je bord.

Offline
Berichten: 4284

Kate,

In je stuk lees ik de matheid van vermoeidheid die niet over gaat. Van verdriet dat niet weggaat. Van rouw die is en blijft om een verloren leven. Jouw leven dat zo anders loopt dan het zou moeten lopen.

Ik hoop dat je af en toe toch kunt sprankelen, genieten, van het nu, nu de toekomst zo duister is.

X

Ellenk

Offline
Berichten: 122

lieve Kate

Heftig allemaal, en ja nachts is er niets aan de hand maar overdag en eigenlijk constant denk je eraan, ik ook. Maar ook heftig dat voor 100 procent het niet zou uitzaaiien, en dan alsnog. Heel herkenbaar vind ik dat de goede vrienden blijven komen en daar put je heel veel energie uit, maar je sociale leven is er niet meer. Daar is geen energie meer voor en om hier mee om te gaan is moeilijk erg moeilijk. Je dochter dat is waar je het voor doet! Die zal je zeker de energie geven die je nodig hebt. Het valt gewoon niet mee en blijft ontzettend oneerlijk!!

Ik zou ook zo graag willen dat er een pilletje was voor ons, die ervoor zorgde dat het chronisch was!! En die pil die komt er heus nog wel.

Dank je voor je openhartige verhaal.

Dikke knuffels van mij, liefs Gea

 

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Lieve Katja,

 

Bij t lezen van jouw verhaal zit ik met kippevel, wat is dat kankerspook soms echt een spook, iets wat je liefst de nek om wil draaien...Bij jou is alles zo snel gegaan, bij sommige van ons is de kanker al 10 tot 15 jaar geleden ontstaan.

Wat heb jij in die 2 jaar veel moeten verwerken. En nu doe je ook zoveel voor de amazones,alles overlezen,mailen..Misschien is toch de beste tip wat ik nu kan geven dat je dat na oktober even dit hier met rust moet laten want dit vreet ook tijd en energie..Alleen als je er positieve energie van krijg en niet wakker lig om al je lotgenootjes moet je het blijven doen.

Geniet veel van je dochtertje en alles wat je lief is.

Knuf

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Lieve Kate,

met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal, weer zo herkenbaar! Zeker het stukje over het idee hebben ' niet meer mee te doen' , dat ervaar ik hetzelfde. In mijn dromen ben ik ook ziek, daar baal ik wel eens van, omdat het me heerlijk lijkt om even het gevoel te hebben het niet te zijn, maarja, daar heb je niets over te vertellen... Mijn dochter van 12 weet dat ik doodga maar mijn zoontje van 4 weet dat mama heel ziek is. Als mijn tijd daar is, is het vroeg genoeg voor hem om het te vertellen. Dat 'dood zijn' is zo'n magisch begrip voor hem, ' eng' enzo,  ik laat het nog maar even. Hij is zo lekker bezig met zijn onbezorgde kleuterjaren.... Alhoewel, op mijn vraag aan hem of kinderen uit zijn klas het wel eens over mij hadden, vertelde hij dat een meisje naar mij vroeg. Hoe komt het dat jou mama ziek is? Hij vertelde dat het komt door allemaal vervelende bacterieen. (dit nav mijn vele infecties na chemo), ik moest er wel bij glimlachen. Wat zijn ze wijs op die leeftijd...

Bedankt voor je verhaal, Kate! Een dikke kus en lieve groeten van mij, Annelies x

Offline
Berichten: 565

Lieve Kate, onze verhalen komen sterk overeen. DCIS, klein haardje volgroeide kanker (bij mij een paar haardjes), waarschijnlijk uitgezaaid via het bloed, grote overlevingskans. Ik had het beginstuk ook kunnen schrijven. Maar daar waar ik het geluk heb gehad stabiel te zijn op de antihormoonmedicijnen, ben jij alweer snel opnieuw met groei geconfronteerd. Ik weet ook niet zo goed wat ik kan schrijven. Er komt zo'n verdrietig gevoel naar boven. Want meid wat gun ik je nog veel tijd met je dochtertje en wat gun ik jou ook het moment dat jij weer ja zal durven en kunnen zeggen tegen het leven. Ik hoop zo dat dat gaat gebeuren. Dat die tijd je gegund is. Daar ga ik heel hard voor duimen.

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Lieve Kate.
We spraken al vaker met elkaar. Ook over hoe moeilijk het voor je is om na de openbaring van je hersenuitzaaiingen weer het leven te kunnen leven. Het is ook zo bedreigend allemaal, de neergang zoveel dichterbij gekomen erdoor. Vluchten, wat even mogelijk leek na de eerste behandeling, kan niet meer. Kanker, het hangt als een mantel altijd om je heen. Dat herken ik wel. Bij jou de ene dag loodzwaar , maar soms, als je buiten van de herfst geniet, wat minder zwaar. Maar altijd voelbaar. Noodgedwongen leven in het nu! Goed te horen dat er nog genoeg is om in het nu voor te leven. Ik blijf je steunen, zo veel en zo lang ik kan.

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

In je hoofd zit je gevoel voor evenwicht. Lever en botten, dat is minder voorstelbaar, maar kanker in je hoofd, dat is genoeg om wie dan ook van slag te brengen. Het ging zo goed, Kate, zo onvoorstelbaar goed. Het gezonde eten gaf je een gevoel van controle en daarmee misschien ook een schijnzekerheid. 

Met dit blogproject heb je iets heel waardevols laten zien, lieve Kate. Je hebt een podium gecreëerd voor vrouwen met uitzaaiingen zonder vooraf te weten wie erop zouden klimmen. Dat deden er velen. 

Je hoofd doet het nu goed. Niemand weet hoe lang het goed gaat, maar ik hoop heel lang. Ik wens je alle goeds en veel tijd en geluk met je gezin.

Offline
Berichten: 304

Lieve Kate, wat omschrijf je je situatie treffend, bij het lezen kreeg ik een beeld van versplinterd glas waar je niet meer doorheen kunt kijken, een klein stukje gaaf glas is alles wat er overblijft, hou dat vast.

Dank je wel voor je indringende verhaal.

Liefs Ollie

afbeelding van Kate
Berichten: 407

Wat een mooie beeldspraak Ollie.

Bedankt voor jullie lieve reacties. Ze komen binnen...

Het begeleiden van dit blogproject (een idee van Ambulo) geeft veel voldoening, het geeft me gevoel dat ik iets zinvols doe. Ik ben blij verrast dat zoveel Amazones hun verhaal hier willen delen. In elk verhaal herken ik ook wel dingen. Wakker liggen doe ik er niet van, maar het grijpt me natuurlijk wel aan. Het is daarom ook goed dat het na deze maand weer voorbij is.

De laatste dagen voel ik me iets energieker. Ik ga weer terug op mijn gezonde eetregime, want al helpt het niet (afdoende) tegen de kanker, ik voel me er gewoon beter bij. En zo lang ik niet aan de Xeloda hoef, ga ik ook weer veel wandelen. En proberen mijn blik te focussen op dat gave stukje glas, dat er nog wel degelijk is.

 

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Lieve Kate
Het is een mooi project waar ik ook steun aan heb. Niet in de laatste plaats om de reacties op mijn eigen stukje. Die donkere wolk drijft altijd mee, hoe hard we ook rennen en hoe ver we ook gaan. Het is wat het is. Vandaag. Nu.
Ik heb het aangedurfd, het hoge woord naar de kinderen is eruit. Een zware dag maar de volgende dag zag ik al wel weer dat het kinderen zijn. En voel ik me geen 'leugenaar' meer.
Je verhaal blijft ongelooflijk, ik kende het al maar nogmaals op een rij blijft het zo ontzettend wrang.
X

Offline
Berichten: 542

Lieve Kate,

Bij mij komt vooral binnen dat je in je dromen gezond bent en iedere ochtend als je wakker wordt de harde realiteit weer als een deken over je heen glijdt. Dat het er altijd is en je dagelijkse leven langzaam uit je handen getrokken wordt. En dat je je dochtertje moet gaan vertellen dat je doodgaat…

Wat gun ik je nog een lange tijd met je dochtertje en je geliefden. En wat zou ik het je gunnen ook je werk weer te  doen zonder te denken ‘waarom zou ik’.  Ik ben blij dat jij het blogproject begeleidt. Een idee is één, de uitvoering is alles. Je zet hier iets heel waardevols neer, samen met al die Amazones die hun verhaal hier delen. Dank aan hen én aan jou.