Lid geworden op: 01/10/2012 - 14:51
Offline
Berichten: 0

Mama's gaan niet dood

donderdag, 18 oktober 2012

Choc (35) is getrouwd en moeder van twee jonge kinderen (3 en 5 jaar). In oktober 2010 kreeg ze de diagnose borstkanker. Anderhalf jaar later bleek ze uitzaaiingen te hebben in de huid en in de borstholte. “Het verdrietigste zit ‘m in het feit dat ik zou willen zeggen ‘mama is er altijd voor jou’. Maar dat krijg ik niet meer over m’n lippen.”

 

Eigenlijk is het meer: mama’s kúnnen niet dood. Dat was mijn eerste gedachte toen ik de diagnose borstkanker kreeg. En wederom toen bekend werd dat ik uitzaaiingen had. Al had ik er met de uitslagen en prognoses nooit aan getwijfeld dat die zouden komen. De gedachte was dus vanaf dag één aanwezig.

Het is een schrikbeeld, een jonge moeder die ongeneeslijk ziek is. Je merkt het ook aan de heftige reacties van mensen om je heen. Vaak lijken ze te denken dat het vooral moeilijk is bij de grote feestdagen zoals verjaardagen, Sinterklaas. Dan krijg ik te horen dat het misschien wel moeilijk was en dubbel. Terwijl ik die dagen ‘gewoon’ als heel feestelijk kan beschouwen en wel probeer om er een groot feest van te maken. Omdat ik nu helemaal vind dat je alles moet aangrijpen om het leven te vieren.

Onverwachte dingen

De intens verdrietige momenten zitten ‘m juist in de onverwachte, alledaagse dingen. Die je vaak niet aan ziet komen en waar je je dus ook niet tegen kunt wapenen. Een verjaardag, daar kun je je op voorbereiden.

Je kunt je niet voorbereiden op je zoontje van 5 dat ineens zegt ‘mama,  als het liefste dood gaat is het nog steeds het liefste’. (Mijn zoontje weet nog niet dat ik ongeneeslijk ziek ben, althans dat denk ik… Hij zegt soms dingen die me doen denken dat hij wel weet wat er is maar er geen woorden aan kan geven). Of zijn dromen over later, waar ik ook deel van uit maak. ‘Als ik later groot ben dan koop ik een vliegtuig en dan mag jij mee mama’. Tranen schieten dan in mijn ogen.

Of goedbedoelde ‘standaard’ opmerkingen van mensen die zeggen, als je vertelt dat papa dingen anders aanpakt dan mama, ‘en daarom is het ook zo goed dat je een vader én een moeder hebt’. Of pratend over pubers die gehaald moeten worden uit de disco ‘dat krijgen jullie allemaal ook later’. Blijkbaar zie ik er niet uit als iemand die dat niet gaat halen, zo kun je het positief bekijken. Maar je voelt het als een stomp in mijn maag als ik dit soort dingen hoor.

Geplaagd

Als je kind je vertelt dat hij geplaagd wordt op school dan vind je dat als moeder nooit leuk. Maar het verdrietigste zit ‘m in het feit dat ik zou willen zeggen ‘maar mama is er altijd voor jou’. En dat kan ik niet over m’n lippen krijgen omdat ik weet dat het niet waar is. In ieder geval niet op de manier zoals ik het zou willen.

En moederdag… aan wie geven ze straks hun knutselwerkjes waar ze zo trots op zijn?

Uitgezaaide borstkanker en jonge kinderen, het past niet bij elkaar. Ze hebben je nog zo nodig. En andersom heb ik ze zo hard nodig. Geven ze mijn leven meer dan ooit zin. Maar maakt de gedachte dat ik ze op een dag zal moeten achterlaten me ontzettend verdrietig. Meer dan ooit geniet ik van het zelfstandiger worden van mijn kinderen. Zo trots als ze weer iets zonder mij kunnen. Dan kan ik dat weer afstrepen…

Lezend op de amazone site besef je meer en meer dat mama’s wel dood gaan. Hoe onmogelijk het ook lijkt. Borstkanker is lang niet altijd ‘prima te genezen’ zoals de bladen soms doen vermoeden. Kanker is keihard.

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Lieve Choc,

Mooi en eerlijk geschreven, de tranen lopen nu ook over mijn wangen.Vind het zelf ook zo onterecht voor al mijn jonge lotgenoten met kinderen en daarom vind ik het zelf niet erg van mijn uitzaaiingen, heb zoveel meegemaakt met nu mijn grote kinderen..En ach mijn kleinkind zal me niet missen,daar zit ik ook helemaal niet mee.

Maak veel foto's hoor en filmpjes, waar ook jij op sta.

Je zal je stukje zelf ook wel geschreven hebben met tranen.

Liefs en arm om je heen.

afbeelding van sjakkie
Berichten: 872

Lieve Choc, wat heb je het goed verwoord en ook al heb ik geen kleine kinderen er is voor mij toch heel veel herkenbaar. Dikke knuffel!

Offline
Berichten: 396

Lieve Choc

Heel herkenbaar, al heb ik zelf geen kinderen.
Ik vind het gemeen en oneerlijk allemaal, maar we kunnen er niets aan doen.

Liefs, Ellen

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Lieve Choc, heel erg herkenbaar voor me. En nee, je ziet er zeker niet uit als iemand die het niet gaat halen, die puberleeftijd. Kinderen voelen toch veel aan, meer dan wij soms denken. Ik hoop dat je nog heel veel tijd met je gezin zult hebben en het gesprek met de kinderen zult kunnen aangaan.

Offline
Berichten: 122

Lieve Choc, verscheurend, verdrietig, boos....het is niet normaal, wetend dat je later , later er eigenlijk niet zal komen. Om daar mee om te gaan, valt zeker niet mee. Zelf had ik hier ook een verhaal geschreven, over het maken van herinneringen. Er mee omgaan is per persoon heel,verschillend, zoals je wel kunt lezen. Maar hoe dan ook het is en blijft zo gemeen! En de opmerkingen die gezegd worden, daar kun je helemaal niets mee. Ja 10 x slikken en weer doorgaan ervoor de kids zijn.

ik wil je voor je verhaal bedanken en je een hele dikke knuffel geven, liefs Gea

Offline
Berichten: 37

Lieve Choc,

Alleen al bij de titel van je blog schieten de tranen in mijn ogen en krijg ik een brok in mijn keel. Omdat jij het bent grijpt het me gewoon wat meer aan. Ik kan even niet anders dan op een ander moment je verhaal lezen, als ik me 'wat sterker' voel. Als ik een dikker muurtje om me heen heb, maar dat muurtje ken jij natuurlijk als geen ander, dat moet je wel nodig hebben. Laat gauw van me horen meis heart

Offline
Berichten: 350

Lieve Choc, een knnuffel en een arm om je heen ... ik wou dat het anders was, want mama's horen altijd bij hun kleintjes te blijven. Liefs

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Lieve choc,

Het voelt nu ook hier zo pijnlijk en verdrietig om jouw verdriet en pijn te lezen. Je raakt me er zo mee. Dat mag, dat brengt me dicht bij jou! Om mijzelf hoef ik niet te huilen, op mijn leeftijd is ernstig ziek zijn, dood gaan, een soort van ' gewoon'. Het gebeurt zoveel om mij heen bij mensen in mijn levensfase. Maar ik vind ook wat jij zegt: uitgezaaide borstkanker en jonge kinderen, het past niet bij elkaar. En het zal ook nooit passen, mama's die dood gaan, hun kindjes achter moeten laten.

Maar toch is het ook zo goed om te zien hoe open je er over kan, wil, mag praten hier. Dat het geen taboe is . Het verdriet, de pijn delen, herkenning vinden, steun erop krijgen, dat heb je zo nodig. Zo hard nodig nu.
Ook al zal de pijn, het verdriet ook daarmee niet van je weggenomen kunnen worden. Maar zonder het delen, zonder de steun er voor, is het nog eenzamer en onmenselijker dan het al is.

Ik wens je heel veel kracht om dit grote verdriet te dragen.
En dat je ondanks dat, ook nog veel mag blijven genieten van je kinderen.

Offline
Berichten: 68

Hoop dat je een dikke knuffel met natte wangen ook wilt ontvangenwink

Liefs xox

afbeelding van libelle
Berichten: 149

Lieve choc

ik vind de titel zo aangrijpend en zo herkenbaar

ik word er emotioneel van en ook ik heb kinderen , 2 pubers die heel goed in de gaten hebben dat ik heel ziek ben ....

het is zo oneerlijk en de machteloosheid is slopend

de wil om door te gaan juist voor de kinderen is enorm maar de kanker is zo onvoorspelbaar

we gaan met het hele gezin de strijd aan en ik hoop ook dat ik nog jaren van de kinderen kan genieten en ze zien opgroeien...

een hele dikke knuff en bedankt voor je ingrijpende verhaal die helaas zo herkenbaar is

lieve groeten Libelle

 

Offline
Berichten: 4284

Lieve Choc,

Ook hier raak je me enorm met je verhaal. Het kan niet en het mag niet maar het gebeurt toch.

Goed dat jij er woorden aan kunt geven, zodat mensen snappen wat het hebben van borstkanker in kan houden. Misschien begrijpen ze dan iets van de angst ook.

 

Offline
Berichten: 542

Lieve choc, wat pijnlijk mooi geschreven… Ik heb zelf geen uitzaaiingen en ook geen kinderen,  maar ben wel kind van zo’n mama die dood ging. Jouw verhaal laat me iets zien van hoe het voor haar geweest moet zijn. Dat komt binnen. Ik hoop dat je nog heel lang bij je gezin mag blijven (die tijd kreeg zij niet). Dankjewel voor het delen. Knuffel van mij.

Offline
Berichten: 304

Lieve Choc,  na het lezen van de zin, mamas gaan niet dood, overviel me zo'n groot verdriet bij de gedachte dat je je kinderen niet zult zien opgroeien, het is niet te verdragen. Ik zit hier woordeloos achter het scherm, er is niets wat je kan troosten.

Je hebt invoelbaar gemaakt wat kanker betekent, niets ontziend trekt hij zijn sporen door het leven, onherstelbaar beschadigend. En toch blijft er altijd die hoop van langer leven, een toekomst, al is die maar begrensd, ik wens je het uit de grond van mijn hart toe.

Liefs Ollie

 

Offline
Berichten: 565

Lieve Choc, je raakt bij mij ook een gevoelige snaar. De wetenschap dat je je kinderen op een gegeven moment los moet laten en er niet meer voor ze kunt zijn, het is zo oneerlijk. Zo verdrietig. Het zou niet mogen vind ik, maar ja daar wordt niet naar gevraagd.

 

Offline
Berichten: 617

Lieve Choc,

Ik heb al een paar keer gepoogd een reactie te schrijven, maar alles is al gezegd. Er zijn geen woorden voor om te omschrijven hoe het is en toch heb jij het heel goed onder woorden kunnen brengen. Zodat je enigszins kunt begrijpen hoe het zal zijn. Het zou uit de wereld geholpen moeten worden want het is precies zoals je zegt Mama's gaan niet dood net zo min als dat ze ziek worden.

Hele dikke knuffel voor jou en je gezin en bedankt voor het schrijven van je verhaal.

Offline
Berichten: 37

Lieve Choc,

Geen muur is zo dik dat dit verdriet niet naar binnen sijpelt. 

Geen vrouw zo sterk dat ze dit kan lezen zonder dat haar tranen steken.

Ik was 31 toen ik borstkanker kreeg en hoewel dat jong is heb ik wel eens gedacht 'de kanker kwam te laat'. Te laat, omdat met een dochter van -toen- 2 1/2 deze diagnose de ondragelijke gedachte aan de situatie die jij beschrijft meebracht. Ook dat is dubbel. Ik ben met niets in mijn leven zo blij als met haar, maar ik ben ook door niets in mijn leven zo bang als door haar. Als ik kon kiezen, had ik liever zonder kind kanker gekregen, precies om de reden die jij beschrijft: mama's kúnnen niet dood. (Kleine) kinderen laten je iedere dag voelen hoe afhankelijk je bent van het leven. En dan te weten dat het leven te kort zal zijn, dat is ondragelijk. Het verdriet dat daar bij hoort, ook dat is niet even 'prima te genezen'. Net zo min als de angst, die ook degenen die overleven jarenlang moeten voelen. 

Choc, je bent een lieve mama, nu, en ik wens nog een heleboel jaren. 

heart Marloes

 

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Lieve choc, jouw angst was ook mijn angst. Ik heb gelukt gehad dat de kanker langer weg bleef en ik nog veel heb kunnen afstrepen, en heb kunnen geven.

Het zijn jouw kleintjes en jij wil er zijn voor hun, en ze beschermen.

Daar past zoveel verdriet en pijn niet bij en zo'n onzekere toekomst.

Ik hoop dat je nog veel kan afstrepen en kan genieten van alle momenten die je hebt en hou hoop, laat de kanker dat niet afpakken.

een dikke knuffel voor jullie

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Zit hier achter mijn computer, lees je stukje, kijk door mijn tranen heen naar de schoolfoto van mijn kleine vent van 4. Mijn hart breekt weer een klein stukje..... xx Annelies

Offline
Berichten: 186

Lieve Choc

Je omschrijft precies datgene waar ik zelf zo bang voor ben. Mijn lieve kinderen van 8 en 3 niet zelf groot kunnen brengen. Je zou er altijd voor ze willen zijn en met uitzaaiingen weet je gewoon dat er een tijd komt dat dat niet meer kan... Ik ben inmiddels bijna 8 jaar na mijn diagnose en durf er beetje bij beetje steeds meer op te vertrouwen dat het goed is. Maar bij alles wat ik voel (en dus meteen link aan uitzaaiingen)  is de eerste gedachte niet "ik wil niet doodgaan", maar "ik kan mijn kinderen niet achter laten zonder moeder". Voor jou is mijn grote angst dus de realiteit...

Wat sla je de spijker op zijn kop met je verhaal. Inderdaad, de grote gebeurtenissen waarvan iedereen denkt dat dat de moeilijkste momenten zijn, daar kun je je tegen wapenen. Juist die onverwachte momenten en opmerkingen kunnen je zo diep raken, daar is geen dubbeldik gemetselde muur tegen bestand. 

Het enige zinnige dat ik je kan zeggen is dat ik hoop dat je nog heel veel goede jaren vol met mooie en gelukkige momenten met je gezin gegund zijn!

heart Immie

afbeelding van Kristine
Offline
Berichten: 47

Ik heb hier helaas geen woorden voor. Kippenvel op mijn lijf, tranen over mijn wangen. Het ontroerd me.

Ik wens je het allerbeste, nog vele en geweldige momenten samen met je kinderen.

Ik wou dat ik wat kon zeggen of doen om het minder zwaar te maken, maar dit is echt vreselijk.

Sorry

Offline
Berichten: 1

Ik schrok bij de tekst; mama's gaan niet dood.

Mijn jongste zoon van 9 jaar had het op school verteld in de klas dat ik te horen had gekregen dat ik bortskanker had.Er waren heel wat kinderen die daar op gereageerd hebben,en ook thuis hadden verteld.Nu was er een moeder die had aan haar zoontje veteld dat je dood KAN gaan van kanker en had dit dus weer aan mijn zoontje verteld.grrr

Wij fietste op een dag (nog voor de operatie) naar huis en toen vroeg hij aan mij;

Mama,jij gaat toch niet dood? ........ heeft gezegd dat jij kanker hebt en dat je daar dood aan kan gaan.Oooooh,dan breekt wel je moeder hart.Nee hoor lieverd mama gaat niet dood.ze gaan mij weer helemaal beter maken.Mama blijft nog heel lang bij jou.(met tranen op de fiets naar huis).

 

Ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd.

Veel liefs Natascha.

 

afbeelding van fairy
Berichten: 68

Lieve choc

Idd dit is zo herkenbaar, mijn 4 jarige dochter zei ook al dat mama's niet dood gaan.

Heel mooi verhaal, de tranen lopen nog over mijn wangen.

Dikke knuffel xxxx Fairy

Offline
Berichten: 250

lieve Choc,

Toen ik kanker kreeg waren de kinderen ook nog zo klein, en wat had ik angst dat ik ze niet zou zien opgroeien. Nu zijn ze bijna zo ver dat ik ze 's nachts ergens vandaan moet gaan halen, en daar ben ik zo dankbaar voor. Nog steeds vertrouw ik de kanker niet omdat deze rotziekte de familieleden die borstkanker kregen, uiteindelijk zijn overleden aan uitzaaiingen. Maar angst is anders dan realiteit. Daarom raakt jouw verhaal mij zo. Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte toe.

Liefs Mara

 

 

 

Onderwerp gesloten