Lid geworden op: 01/10/2012 - 14:51
Offline
Berichten: 0

Mijn leven is afgepakt

vrijdag, 26 oktober 2012

Ellen (49) woont samen. Begin 2011 ontdekte ze een knobbel in haar borst. Vlak na de borstbesparende operatie werden uitzaaiingen ontdekt in haar lever en botten. Sindsdien ziet haar leven er totaal anders uit. ‘Je leeft in een soort schaduwwereld’.

 

In februari 2011 waren mijn vriend en ik een maand op Tenerife. We hadden er de vakantie van ons leven en maakten plannen om er  later te gaan wonen. Halverwege die vakantie werd ik s' morgens wakker en voelde een bobbel in m’n linkerborst. Ik was niet in paniek want ik dacht dat het een cyste was. Ik voelde me namelijk uitstekend. Inmiddels weet ik dat dat niks zegt.

Terug van vakantie ben ik naar de huisarts gegaan omdat ik toch wel ongerust werd. En toen ging ik de achtbaan in: borstkanker met uitzaaiingen in oksel. Half maart had ik een borstbesparende operatie. Ik was blij dat het achter de rug was. Eind maart kreeg ik te horen dat de buitenste okselkier vuil was. Een dag later moest ik door de ct-scan en de botscan. Diezelfde dag nog kreeg ik van m'n chirurg de uitslag: ik had uitzaaiingen in mijn lever en botten. Het was de zwartste dag uit ons leven. Ik was altijd zo gezond, bijna nooit ziek en ijzersterk.

Paniekaanval

In april kreeg ik zes fec-kuren, waar ik vooral de eerste vijf dagen steeds erg beroerd van was. Een week na mijn allereerste kuur was ik alleen thuis en kreeg ik een paniekaanval. Ik dacht dat ik doodging en was heel duizelig en trillerig. Het ziekenhuis liet met spoed lorazepam bezorgen. Wat een verademing was dat. Helaas ben ik nooit meer gestopt met de lora's, maar het is in deze tijd van angst een hele grote vriend van me geworden.

Na de chemo, die heel goed aansloeg, begon ik met hormoontherapie. Daar ben ik nu al ruim een jaar mee bezig. Lichamelijk voel ik nog niets van mijn ziekte, maar mentaal gaat het vaak niet goed. Ik heb soms hevige huilbuien en duizelingen. Allemaal dingen waar ik 47 jaar lang nooit last van had gehad.

Je leeft in een soort schaduwwereld, ik ben gestopt met werken en heb het gevoel of ik nergens meer echt bij hoor. Gelukkig waren het ook jaren met hele mooie en dierbare momenten. Ik heb een schat van een vriend die me overal bij steunt. Maar toch heb ik het gevoel dat mijn leven waar ik zo van kon genieten van me is afgepakt. Natuurlijk hoop ik nog een hele tijd hier te blijven en daar ga ik dan ook voor!!!

 

Offline
Berichten: 166

Lieve Ellen.

Ik kan me heel goed voorstellen hoe jij je voelt, het is niet niks, dat moet je verwerken en dat gaat niet zo maar ineens, en daar mag je best eens flink om huilen af en toe, dat doen we allemaal weleens denk ik.

toch hoop ik van harte dat je weer een beetje uit de schaduwwereld kruipt en een weer een beetje vertrouwen krijgt in jezelf en je lichaam.

 

lieve groet

Riasmiley

 

 

 

Offline
Berichten: 122

Lieve Ellen

Wat een emotioneel verhaal, vol met waarheden, je leven is je afgepakt! Zo voelt het bij mij ook. Dat je zo ineens moet leven met het idee dat die rotziekte dit allemaal veroorzaakt heeft, net als jij werk ik ook niet meer, en ja het voelen of je nergens meer bij hoort, herken ik ook wel wat, alleen het meeste heb ik kunnen accepteren, voor zoverre je kunt accepteren dat je iets hebt, iets wat je leven totaal anders heeft gemaakt! Ik heb verteld in mijn verhaal, gewoon dikke pech! Het valt echt niet mee allemaal om hier mee om te gaan, de verhalen die we hier kunnen lezen, omgaan met uitzaaiingen, ieder doet het zo op zijn eigen manier.

Lieve Ellen bedankt voor je verhaal!

Dikke tuut Gea

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Lieve Ellen. Paniek voelen is zo verschrikkelijk de adem benemend en het hart opjagend. Ik ken ze van post natale depressies. Jouw paniek, Een extra bedreigend gevoel bovenop de dreiging van de uitgezaaide borstkanker, het is wel dubbelop dan he.

Wat heb jij weinig tijd gehad om te wennen aan het idee van bk en de diagnose uitzaaiingen. Wat een pech. Ja, dat voelt als je het leven in een klap afpakken. Ik deed het in stapjes, 2002-2008- 2010. Dan kan je er mee leren leven. Maar die schaduw, die jij zo meteen en sterk voelt, die schaduw loopt ook bij mij altijd mee.

Laten we elkaar helpen de schaduw zo lang en zo vaak mogelijk wat voor te blijven. Laten we elkaar helpen de schaduw een plekje te geven maar daarnaast zoveel mogelijk te leven in het licht. Zie je de herfstkleuren er door oplichten? En verwarmt dat met momenten je hart waardoor je even uit de schaduwzijde kunt treden? Doen hoor!

Indische bloem
afbeelding van Indische bloem

Lieve Ellen,

Wat een bijzonder verhaal. Jouw gevoel is zo herkenbaar. Het is normaal dat je soms mentaal even niet zo sterk bent. Ook ik heb zo mijn momenten en ik denk alle Amazone's die met deze ziekte te maken hebben.

Ik wens je veel kracht toe en hoop dat je stapje bij stapje weer vertrouwen krijgt en je nog een heleboel mooie en dierbare momenten zult meemaken.

Liefs,

Isabella

 

 

Offline
Berichten: 37

Lieve Ellen,

Ik herken heel erg je gevoel van nergens meer bij horen, ook al heb ik geen uitzaaiingen. Dat gevoel vind ik van tijd tot tijd zo verdrietig en ondragelijk. Onvoorstelbaar zwaar en zwart, om vrijwel in één keer de diagnose uitgezaaide borstkanker te krijgen. Ik wens je ook nog een hele tijd hier bij ons toe en dat je nog lang zonder klachten blijft. Knuffel, Marloes

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Lieve Ellen, wat kan je lijf en je geest je in de steek laten he? Zo raar, zeker als je voor deze rotziekte, zo'n gezonde vrouw was. Het is erg oneerlijk. Je verhaal is herkenbaar. Ik sla virtueel een arm om je heen..... lieve groeten, Annelies x

afbeelding van negrita
Berichten: 91

De klap is voor jouw te groot geweest, van alle plezier en het genieten in het leven naar een uitgezaaide borstkanker waar je niet meer vanaf kom, je leven in een klap 180 graden om, het leven krijgt een andere kleur, en we moeten er mee dealen.

het ernaast staan herken ik ook goed, lang heb ik geprobeerd normaal te blijven doen, gewoon werken, er niet teveel bij stil staan, maar op een gegeven komt de kanker toch op de voorgrond te staan.. ik hoop dit gevoel wel weer naar de achtergrond te krijgen.

Dan wordt leven weer meer dan omgaan met deze ziekte.

Ik hoop voor jou dat dat moment voor jouw ook komt, dat je je eigen leven terug kan voelen  en die kanker eens even niet.

Offline
Berichten: 565

Lieve Ellen,

Zomaar van het ene op het andere moment borstkanker en dan blijk je ook nog uitzaaiingen te hebben. Nou meis ga d'r maar aan staan. Je wordt overdonderd met emoties die je daarvoor nooit had of in ieder geval niet zo sterk. En ja, dat kan heel beangstigend zijn. Ik heb ook van die heftige huilbuien gehad, maar kon ook heel dipperig zijn of gewoon jaloers. iedereen ging maar lekker naar zijn werk en ik zat thuis, met pijn. Daar kon ik zo vet van balen. dus ik herken heel erg wat je schrijft. 

Nu kan ik zeggen, maar ik ben dan ook al een hele tijd verder, dat dat heftige minder wordt. Langzaamaan wordt het minder en kun je weer gaan opbouwen, stapje voor stapje. Ik ben ook gaan inzien dat het bij het proces hoort waar je doorheengaat, het is niet raar dat je je zo voelt. En dat is misschien nog wel het belangrijkste om te weten, in ieder geval was dat het voor mij. Het is niet raar, maar hoort erbij. De kanker, de angst, het brengt het met zich mee.

 

 

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Lieve Ellen,

 

Er voorgaan dat is de goede gedachte..Zit met kippevel terwijl ik dit tikt,want het is zo makkelijk gezegd...In een hele korte tijd iets verwerken is niet haalbaar, alle emoties wat je normaal niet had komen boven..Die huilbuien, zo herkenbaar..Heb ze ook op de vreemdste momenten...Paar jaar geleden toen ik nog geen uitzaaiingen had wilde ik zoveel mogelijk doen in mijn leven, veel zien oa ook theater voorstellingen..Dan zat ik bv 1,5 uur te huilen bij Wende Snijders of Ellen ten Damme op de 4 de rij.

Heb ook veel gehuild tijdens de vele ritten met de motor waar ik achterop zat en nu al twee jaar met die uitzaaiingen ben ik vaak ontroerd, het is ook of je alles door een andere bril ziet.

Voor onze partners is het ook heel moeilijk om er goed mee om te blijven gaan.

Dank ook voor het delen.

Offline
Berichten: 396

Bedankt allemaal voor jullie lieve en bemoedigende reacties, het was fijn om dit met jullie te mogen delen.
Kate jij ook bedankt voor alle moeite die jij voor ons hebt gedaan.

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Ik vind het een treffende term, schaduwwereld, ook al herken ik het niet echt. Door mijn kleine kinderen wordt ik meegetrokken in de wereld van school en moederschap. Maar die donkere gevoelens zijn wel heel herkenbaar. Het is niet niks wat op ons bord ligt. Bedankt voor je verhaal!