Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4284

Nooit meer hetzelfde

woensdag, 18 juli 2007

IJsland. Helemaal los was ik, die eerste dagen. Niks niet eerst een paar dagen afkicken, zoals vaak, neen gewoon los. Het was dan ook een actieve vakantie en er was zoveel spectaculair moois te zien..... De laatste dag bezochten we de Blue Lagoon, een natuurlijk warm buitenbad. En daar stond ik weer eens. Onder de douche, naakt met allemaal onbekende vrouwen om me heen. En ik realiseerde me dat ik me probeerde te verbergen. Zonder borsten, daar was ik aan gewend. Duidelijk verhaal ook, als de mensen je zien: o jé, die heeft zeker borstkanker gehad. Wat sneu. Duidelijk wel, voor mezelf en voor die anderen: ik was zielig maar ging toch lekker zwemmen. Nu was het anders. Wel weer twee 'borsten'. Maar door de expanders en de verschillende methode links en rechts nog lang niet af: zeer scheef nog, ja ik weet wel dat het goed komt, en met littekens en zonder tepels. En ineens maakte ik me zorgen, wat zullen ze wel niet denken ? Zouden ze snappen waarom ik er nu zó uit zie ? Straks denken ze nog dat ik een omgebouwde man ben. Of dat ik voor de lol een mislukte operatie heb gehad. Volkomen absurde gedachten. Dus. En toen trof het me: het wordt nooit meer zoals het was. Als de operaties achter de rug zijn, over een jaar of zo, dan wordt het nog steeds niet zoals het was. Als ik 10 jaar geen kanker meer heb dan wordt het nog niet zoals het was. En opnieuw was ik daar toch weer verdrietig om. Om mijn leven zoals het is gelopen. Waarom moest het allemaal zo zijn? En ineens wist ik toen ook weer waarom ik bij de Amazones ben. Omdat het voor al die (jonge) vrouwen nooit meer wordt zoals het was. Omdat ze dat herkennen. Omdat ze er allemaal op hun manier het beste van maken. En dat doen ze goed. Maar die kanker is er wel, altijd, soms stilletjes, soms overdonderend, maar weg gaat ie nooit meer. En daarom ben ik blij dat ik jullie gevonden heb. Want na vele jaren alleen weet ik nu dat ik het niet meer alleen kan. En wil. [kiss]

Offline
Berichten: 4284

De afgelopen weken hebben weer verschillende Amazones slecht nieuws gekregen. Dat er weer 'iets' zit of nog erger, dat er uitzaaiingen zijn. Het doet pijn dat te zien, te lezen, mee te voelen. Meiden, ik denk aan jullie, want het is zo zwaar en zo oneerlijk.

Ik denk ook aan alle andere Amazones, die zo schrikken van dit nieuws en hernieuwd weer bang zijn. Bang voor wat er kan gebeuren, bang voor het niet zeker weten, bang voor KANKER. Ik vind het echt top dat jullie ondanks al je angsten, jullie lotgenotes die het slechter treffen, zo geweldig steunen.

Soms ben ik zo aan het rennen dat ik het bijna vergeet, waarom ik hier kwam, waarom ik hier ben, waarom ik hier blijf.

Maar als ik even lucht heb en zie wat er gebeurt hier, dan weet ik het weer. Ondanks de altijd aanwezige angst en zorgen, weegt de warmte, de liefde, het medeleven hier, het zwaarst.

Ik ben blij dat ik een Amazone mag zijn.

Offline
Berichten: 4284

[size=150][b]Rare dagen[/b][/size]

Hoewel ik wel 'blij' met mijn griepje was, was ik natuurlijk nog veel blijer toen ik vandaag weer mijn APK voor 6 maanden kreeg.

Alles was weer goed. Hoewel hij nog aangaf dat ik vorig jaar toch extra onderzoeken had gekregen en misschien na 5 jaar wel weer, terwijl dit geen standaard is. Ineens bedacht ik dat hij wellicht het artikel in de krant ook gelezen heeft en daarin stond natuurlijk dat ik niet echt door hem gehoord werd toen ik die klachten van de Arimidex kreeg. Dat heeft ie dan vast niet fijn gevonden. Voor het onwaarschijnlijke geval dat ie ooit dit berichtje onder ogen krijgt:

'Beste dokter H,
Het allerbelangrijkste na 12,5 jaar behandeling door u is natuurlijk het feit dat ik er nog ben, dat ik leef en alles doe wat ik wil doen. Mocht het voor u niet duidelijk zijn dan zeg ik het hierbij nog maar eens nadrukkelijk: ik ben hier heel blij mee en ik ben ook u daar heel dankbaar voor.
Hartelijke groet,
Ellenk'

Verder heb ik hem meegedeeld dat ik nagenoeg geen gewrichtsklachten meer heb dus dat het stoppen met de tamoxifen geholpen heeft.
'Mooi', zei hij.

En ik heb gevraagd waarom mijn conditie zo achteruit holt als ik even niet train. Hij was daar heel uitgesproken over: "Het is een zwaar onderschat probleem dat mensen na chemo nog lang meer en sneller vermoeid zijn dan mensen die nooit chemo hadden. En jij hebt twee keer chemo gehad."
Eigenlijk had ik dat kunnen weten maar ik wilde het niet weten want ik wil weer normaal zijn en niet een lichaam hebben wat al zoveel te verduren heeft gehad. Maar ik zal het er toch mee moeten doen.

Alleen structureel en goed trainen houdt me fit dus de zweep erover :wink: .

En ik was vandaag weer beter van mijn griepje. Dat was ook fijn, en ik heb echt lekker gewerkt. De nieuwe website op de zaak is bijna klaar en ik heb er de hele middag aan zitten werken om de puntjes op de i te krijgen. Klaar voor de toekomst zijn we straks weer. :lol: Nu de Amazone-site nog :wink: .

Offline
Berichten: 4284

[b]Stomme flash-back[/b]

PuberT vindt het vrij stom dat wij niet skieën. Daarom verheugt hij zich al zo'n anderhalf jaar op het feit dat hij 2e Kerstdag met zijn school (de 3e klas) vier dagen mag gaan skieën.

Begin vorige week kreeg hij een lelijk hoestje, wat droger, wat vaster dan je soms bij een gewone verkoudheid hebt. Ik hield het met een half oor/oog in de gaten. Donderdagmiddag kwam hij beroerd uit school en ja, vrijdagmorgen koorts, dus bleef hij thuis van school. Hij deed niet mee aan de kerstviering en het schoolorkest moest het zonder hem doen.

Zaterdag ging het al weer een stuk beter, poehpoeh, opluchting alom. Toen ik maandag sneeuwlaarzen met hem kocht en wat andere kleine boodschappen met hem deed, vond ik hem wel wat veel hangen, maar ik dacht, dat hoort bij de leeftijd.

Tot-ie vanmorgen om negen uur bij ons in bed dook. En wel erg warm aanvoelde..... Neen hé :? toch weer koorts. Hoewel ik heerlijk wilde uitslapen want vannacht in een boek gedoken, schoot ik meteen mijn bed uit. Huisartsenpost gebeld en al die tijd was ik, nog meer dan puberT, in tranen. Verdomme :evil: Niet wéér een nare Kerst !

De arts vertelde wat we zelf al wisten. Een virus, met misschien een bacteriele infectie er overheen. Geen longontsteking gelukkig. Een ab-kuurtje voor het geval dat .... Een piepklein beetje hoop, maar niet veel, op herstel.

PuberT dook meteen weer zijn bed in. Echt ziek.

Bij de apotheek hingen wij, de moeders/partners van andere zieken met gedeeld medeleven in het koude hokje te hangen. En wensten elkaar "toch nog prettige dagen" toe.

Halvegare zei gelaten "het is ons niet gegund". Na wat rekenwerk concludeerden we dat van de 21 gezamenlijke kersten er meer goed waren dan niet goed. Maar niet zo heel erg veel meer........

Vandaag waren mijn moeder en schoonmoeder bij ons te eten. Het was lekker, puberT at zelfs een hapje mee. De (schoon-)moeders maken er het beste van, ook al valt dat vaak helemaal niet mee. Vandaag was toch een gezellige warme dag en het blije nieuws was dat ik voor het eerst ons moeders kerstpudding heb gemaakt en hij was net zo lekker als die van haar :lol: . Daarmee gaat deze familietraditie dus niet verloren nu zij niet meer alle energie in het maken van zo'n dessert kan steken.

PuberT hangt nu achter zijn pc. Zijn leed aan het delen met zijn msn-maten en vriendinnetje. Hij heeft nog steeds hoop maar de koorts is niet minder geworden.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vanmorgen bij de huisartstenpost moest ik alle zeilen bijzetten. Flash-backs kwamen voorbij van eerdere Kersten dat ik doodziek van bijwerkingen van chemo en andere medicatie daar zat. De paniek van de arts in de ogen ziend, die duidelijk aan uitzaaiingen dacht. Ik moest zo verschrikkelijk huilen maar dat kon niet. Want het ging vandaag helemaal niet om mij, maar om puberT. Het machteloze gevoel was wel hetzelfde. Aan een griepje kunnen ze niet veel doen. Aan kanker soms wel....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Offline
Berichten: 4284

Vanmorgen werd puberT aanmerkelijk fitter wakker. Geen koorts meer. Hij keek ons hoopvol aan. Halvegare was tegen. Nog niet eens een dag koortsvrij. En ik, ik wist het ook niet meer. Dus hup naar buiten, hond uitlaten, hoestje luisteren. Tging goed en ook vanmiddag geen verhoging meer.

Gisteren zei de arts: vermoedelijk eerst een virus met daaroverheen een bacterie: als dat het geval is, kan het goedkomen. Geeft de ab net het goede zetje.

Uiteindelijk hebben ook Vics stem en ons vertrouwen in zijn eerlijkheid hierover laten meewegen. Én we hebben zijn klasseleraar gebeld die gelukkig ook meegaat. Hij gaf aan dat een halve dag rust tot de mogelijkheden behoorde, omdat ze niet al te ver van de skipiste afzitten. Hij luisterde goed en vond het toen echt geen probleem dat Vic toch meeging. Met deze extra informatie hebben we de knoop doorgehakt. Hij gaat mee. En we zijn als de donder wasjes gaan draaien en zijn tas gaan inpakken.

PuberT is voorzichtigjes heel erg blij. Hij durft nauwelijks te hoesten maar moet dat juist van mij want dan raakt hij het overtollig slijm kwijt.

Het was niet fijn, zo Kerst, de hele tijd piekeren wel/niet/wel/niet. Ook bang om er ruzie over te krijgen maar dat is niet gebeurd. :lol: . Veel te weinig slaap gehad deze dagen omdat ik toch wakker lig van zoiets.

Morgen en overmorgen ga ik werken om daarna een week echt vrij te zijn en hopelijk een zorgenvrije vakantie te hebben.

En nu maar hopen dat alles goed gaat en dat puberT een heerlijke eerste skivakantie heeft en niet een been breekt of zo .......

Offline
Berichten: 4284

[size=150][b]Bijna 5 jaar[/b][/size]

Binnen enkele weken is het 5 jaar geleden.

5 Jaar !
Dat mijn vader volkomen onverwacht overleed.
Op de tennisbaan. Precies zoals hij zelf al 20 jaar riep.
Dát leek hem een mooie dood. In één keer weg. Op de tennisbaan.

Pa regelde altijd alles. Zelfs zijn dood ging zoals hij dat graag gewild had. Wat/veel vroeger dan hij en iedereen om hem heen had gedacht en gehoopt maar wel precies zo.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Binnen enkele weken is het 5 jaar geleden.

5 Jaar !
Dat net na het overlijden en de begrafenis van mijn pa, ik opnieuw een knobbeltje ontdekte. En ik dacht en wist: o, neen, niet weer !

Halvegare was altijd bezorgd voor die tweede keer. En helaas had hij het goed voorvoeld. Die tweede keer kwam er.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

In januari was het 12,5 jaar voorbij de 1e keer borstkanker. We hebben het niet gevierd.

Veel te druk met leven nu. Bezig met werk, gezin en hobby's. Dit soort jubilea zijn toch niet de feestdagen voor mij.

Doorgegaan, vol goede moed, hopende het achter me te kunnen laten.

En dat is gelukt. :lol:

Hoewel, achter me?

Ik las het log van Karin Spaink.
En ja, het is waar, gedeeltelijk. Je went aan het idee van kanker te hebben (gehad).

Dat je wacht tot het weer terug komt is een soort van zelfbescherming. Nuttig om te overleven.

Tot het je belemmert om verder te gaan met je leven.

Het in het middelpunt staan omdat je kanker hebt/had bijvoorbeeld, is iets waar je aan went en wat je maar langzaam weer los kunt laten.

En zelfs al heb je vele redenen om naar kanker terug te verwijzen, zere botten, geen kind, geen borst, vermoeidheid, toch helpt je dat niet.

Juist door niet altijd terug te vallen op die kanker maar gewoon door te gaan kun je vooruit komen. Dat kan natuurlijk niet direct. Maar stapje voor stapje, leer je leven met de beperkingen die kanker je bracht, wen je daar aan en kun je toch leven alsof het altijd al zo was.

Maak je van jouw leven wat. Haal je het beste eruit met de mogelijkheden die jij hebt. Kanker of geen kanker. Gewoon vooruitzien en er iets goed van maken.

Toch loopt kanker altijd naast me mee. Ik ben allang niet meer ziek. Maar wel een Amazone. Borstkanker is nooit helemaal weg. Er is altijd wel weer iemand van wie je hoort: zij heeft het ook. En er is altijd wel weer een pijntje hier of daar, waardoor je heel even alert bent. Wat ik nu voel, zou dat een uitzaaiing kunnen zijn ?

Kanker hebben gehad is gewoon geworden.

Het beinvloedt mijn leven niet. En het beinvloedt mijn leven wel.

Want onbezorgd ben ik nog wel af en toe. Maar ik weet wel zeker dat ik dood kan gaan. En vroeger wist ik zeker van niet.

Offline
Berichten: 4284

[size=150][b]Heimwee[/b][/size]

Vanmorgen was kastdeel 3 aan de beurt. En al ruimende gebeurde er van alles.

Ik vond mijn oude plaktepels terug. Heb ze meteen opgeplakt en hoewel het me heel duidelijk is dat ik graag weer tepels zou willen hebben, was er met geen mogelijkheid symmetrie te creëren. Mijn linkerborst zit wel 5 cm lager dan mijn rechterborst. Links is ondanks de te dikke huidflap veel natuurlijker gaan hangen. Met een beetje liposuctie zou hij heel mooi kunnen worden. Rechts is schuin naar rechtsboven verschoven. Al met al geen fraai gezicht. De tepels benadrukten de asymmetrie alleen maar :? .

Al met al raakte hierdoor de blijdschap van het scoren van 2 nieuwe bh's afgelopen week, die voorgevormd zijn, waardoor met kleding er ineens bijna geen verschil meer zichtbaar is, toch op de achtergrond.

In de kast vond ik nog oude sexy behaatjes, die al lang niet meer passen en dus in de kledingzak verdwenen. En al met al kreeg ik behoorlijk heimwee.

Heimwee naar mijn oude lijf, met mooie wat kleinere borsten, met gevoel erin, tepels die hun werk deden. Gewoon een gewoon lijf, mijn lijf met meer vrouwelijke gevoelens, seksuele gevoelens.

Altijd, altijd maak ik er maar het beste van. Maar soms is het wel goed om stil te staan. Te treuren om wat er niet meer is en wat ook echt niet meer komt. Dat ik toch wel veel heb ingeleverd. En met mij ook mijn lief.

Niet mijn leven, mijn gezin, mijn liefde - ja heus we tellen onze zegeningen - maar wel mijn lijf zoals het was, met alles erop en eraan. En dat is een blijft een groot gemis. Voor ons allebei.

Mooie beha's kunnen voor de buitenwereld veel verbergen maar hier binnenshuis, is alles anders geworden. En op dit gebied bepaald niet beter. :cry:

Offline
Berichten: 4284

Na de heimwee volgt dan uiteindelijk toch weer de ruimte voor mijn nieuwe lijf.

De nieuwe bh's bevallen prima. Ik ben naar een goede zaak geweest en daar wisten ze echt wel hoe het verschil tussen links en rechts zo goed mogelijk gecamoufleerd kon worden. Door de voorgevormde cups zijn mijn borsten nu nóg groter en echt helemaal daar aan wennen lukt me niet. Ik vind ook dat ik daardoor dikker lijk. Met wat kleinere borsten lijk je gewoon wat sneller slank.

Gelukkig kon ik me twee weken geleden ook ineens weer bij de kladden grijpen op dat gebied. Stiekem was ik sinds mei zo'n 4 a 5 kg aangekomen en niks paste me nog lekker. Mijn buik ging over al mijn broeken hang, brrrrr.

Als ik dan toch een ander lijf heb dan voorheen, laat me er dan minstens zuinig op zijn. En zo kwam het dan toch dat het eindelijk lukte om weer wat minder te gaan eten. Op naar de 74 kg :lol: .
Want als ik slanker ben dan ben ik gewoon meer tevreden met mezelf. En dan kan ik het ook veel beter hebben dat alles niet meer is zoals het was.

Het begin is gemaakt. En de zelfbeheersing heb ik weer gevonden. Heel weinig snoepen (maar wel af en toe een beetje, 't moet wel gezellig blijven :wink: ), twee sneden brood ipv vier, meer sla, minder aardappels en pasta, het valt allemaal reuze mee en gaat niet met grote sprongen maar het komt goed.

Komende week komt alles ook weer in een normaal ritme, gaat puberT weer naar school, begint mijn koor weer en bovendien werken we vanaf maandag weer compleet dus is de druk wat minder. Zo is er wat meer structuur op alle gebied en dat vind ik wel prettig.

Vandaag heb ik in het zonnetje een uurtje gerend. Nog altijd langzaam maar toch heerlijk om te doen. En als ik daar weer tijd voor heb en ben ik weer een blijer mens.

Onderwerp gesloten