Amazone
Lid geworden op: 15/02/2014 - 16:38
Offline
Berichten: 251

Vallende ster.

woensdag, 3 december 2014

Het is gelukkig weer windstil na een maand met flinke windstoten en regenbuien.
 
Alle 'noodzakelijke' werkgerelateerde cursussen zijn achter de rug en de eerste vluchten zijn gevlogen. Spanning, sensatie en vermoeidheid. 
 
Hoe raar het was om de eerste keer weer over Schiphol te zwerven, zo 'gewoon' was het werken aan boord weer! Sommige dingen wennen nooit en andere dingen verleer je nooit. Het werken gaat me gelukkig goed af,
alsof ik nooit ben weggeweest.
 
Maar toch... is alles anders.
Tijdens de nachtvlucht van Koeweit naar Amsterdam zat ik in de cockpit een praatje te maken met de vliegers. Net zoals honderden keren daarvoor. 
Alleen deze keer met een korte kop haar en een loodzware rugzak.
 
Op 10 km hoogte, ergens tussen Syrië en Turkije, zaten we met z'n 3en te keuvelen over koetjes en kalfjes. In de verte zagen we lichtflitsen van Syrische bombardementen. Stilte in de cockpit, ieder verzonken in eigen gedachten. Wat voelen je eigen problemen nietig op zo'n moment.
 
De captain zag een vallende ster, draaide zich om en zei: "deze ster zag ik voor jou, jij mag een wens doen". Ik antwoord dat hij zal schrikken van mijn wens. Ik had nog niet verteld dat het weer mijn eerste vlucht was na 10 maanden oorlog.
 
Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik nooit meer kanker zou wensen. Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat mijn grootste wens,  het zien opgroeien van mijn kinderen zou zijn. 
 
Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat er voor mij maar 2 dingen écht belangrijk zijn in het leven. Namelijk een goede gezondheid en de onvoorwaardelijke liefde voor en van de mensen om je heen.
 
Af en toe stormt het vanbinnen. Het lijf leeft en voelt zich weer als tevoren maar de geest wil niet altijd mee. Het verschil tussen 'vroeger' en 'nu' is zo groot. 
 
Mijn hart huilt vaak om al die vrouwen en mama's met een beperkt toekomstperspectief door uitgezaaide borstkanker. Al vielen er een miljoen sterren, mijn wens voor hen blijft voorlopig moeilijk te vervullen en dat doet pijn...
afbeelding van Karin76
Offline
Berichten: 0

Mooi geschreven. Een jaar geleden had ik ook nooit gedacht dat mijn kinderen op zien groeien mijn grootste wens zou zijn...

Offline
Berichten: 565

Wat een mooi blog Ann. Dank je wel voor het delen van je gevoelens en je wensen met ons. 

Offline
Berichten: 394

Mooi geschreven Ann.......

Offline
Berichten: 4292

wat een mooie blog Ann!

Offline
Berichten: 55

Prachtig verwoord, Ann! Ik heb dit vier jaar geleden precies zo ervaren en bij mij is dat gevoel niet meer weggegaan. Maar de scherpe kantjes gaan ervan af, echt. En dan komt er een moment waarop je het gevoel omarmt als een soort interne relativeringshulp. Het houdt je bij de les over wat er nu echt belangrijk is in het leven.

Onderwerp gesloten

Artikelen van An -77

Vallende ster.
Take-off!
Back in blue!
Terug aan het werk.

Webloggers