Lid geworden op: 01/10/2012 - 14:51
Offline
Berichten: 0

Voorbij de angst

zondag, 14 oktober 2012

Greetz (51) woont samen en heeft twee kinderen van 18 en 21 jaar. In 2004 kreeg ze borstkanker. Zes lymfeklieren waren besmet. Na zeven jaar werd haar grote angst waarheid: ze had uitzaaiingen in de botten. “Ik ben terecht gekomen in de situatie waar ik nooit in wilde komen. Maar ondraaglijk is het niet. Ik kan het aan. Je moet wel.”

Toen ik kanker kreeg, werd ik behandeld en genezen verklaard. Daarna volgden de jaren van de bittere angst voor het krijgen van uitzaaiingen. Want die kon ik krijgen en dan werd ik niet meer beter en ging ik dood. Ze zouden dan met palliatieve behandelingen mijn leven nog wel kunnen rekken, maar die uitzaaiingen zouden op den duur sterker zijn dan welke chemokuur ook. In zo'n situatie wilde ik niet komen. Leven in de wetenschap dat je dood gaat, dat is toch een ondraaglijke opgave?

Mijn primaire tumor konden ze netjes helemaal verwijderen. Amputatie en alles was weg. Met een beetje geluk waren er nog geen kankercellen gaan zwerven.

Zwerven
Zwerven? De primaire tumor zoekt meestal na verloop van tijd de dichtstbijzijnde lymfeklieren op om daar door te groeien en de volgende stap is dan om het bloedstelsel in te springen en ergens anders in het lichaam een kamp te bouwen. Bij borstkanker zijn dat meestal de longen, de lever of de botten of soms de hersens. Bij mij waren er zes lymfeklieren besmet. Ze moesten alle lymfeklieren in die oksel verwijderen. De kans dat er kankercellen in het bloed terecht waren gekomen was dus jammer genoeg wel aanwezig. Ik kreeg een leverscan, een botscan en een longfoto om dat uit te sluiten.
Daarnaast kreeg ik een preventieve chemokuur en bestraling, en een hormoonbehandeling. Allemaal om die eventueel zwervende cel in mijn lichaam te elimineren.

‘Schoon’
Toen dat allemaal achter de rug was, was ik dus schoon tussen twee hele grote haakjes, want zeker weten deden ze het niet. Daar zat ik mooi mee. Een leven lang angstig zijn voor een gevaarlijke ziekte die terug kon komen.
Bij elk pijntje sprong ik overeind. Bij elk bultje, vlekje, duizelingetje..... zat ik tegen het plafond. Op de (half)jaarlijkse controle zat ik flink te zweten en bij een goede uitslag aten we ons weer ongans aan slagroomtaart.

Bij mij is het dus teruggekomen. Pas zeven jaar na de eerste reeks behandelingen die me moesten genezen. De borstkanker is uitgezaaid naar mijn botten.

Ik ben voorbij de angst. Ik ben voorbij de genezing. Ik ben terecht gekomen in de situatie waar ik nooit in wilde komen.
Maar ondraaglijk... is het niet. Ik kan het dragen. Ik kan het aan. Vreemd toch. Je moet wel. Je moet er mee dealen of je wil of niet. Op je eigen manier gaat het proces verder de diepte in.

En nu zijn er weer de chemo's, is er weer ziek zijn, denk ik vaker aan de dood, mijn dood, maar gooi dit ook rustig over mijn schouder. Als ieder ander mens, verlang ik ineens naar kleinkinderen...

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Lieve Greetz

Zo gaat dat met uitzaaiingen, dan ga je voorbij die angst. Ik voelde zelfs de eerste periode een soort van opluchting omdat die angst wegviel. Die verlamde me vaak. Jij hebt ook wel pech hoor na zo'n lange tijd uitzaaiingen. Dit mens verlangt nog niet naar kleinkinderen maar vooral naar het groot zien worden van haar eigen kinderen... Zo blijven we verlangen, steeds weer naar iets nieuws. Dat dat nog maar lang mag voortduren!

Offline
Berichten: 4284

Lieve Greetz,

Soms vraag ik me dat wel eens af. Of al die angst een onbewust wéten was. Dat je lichaam wist dat er nog gevaar dreigde.

Dat je het kunt, omdat het moet, omdat je geen keus hebt dan ermee te dealen.

en dan ineens die zin over die kleinkinderen. Dat je verlangen naar het ervaren van leven, en van nieuw leven zo sterk kan zijn. Mooi is dat vind ik. Dat in je hoofd het léven wint.

Offline
Berichten: 617

Lieve Greetz,

Ik heb bewondering voor de manier waarop je je verhaal geschreven hebt. Die angst kan ik me zo goed voorstellen. Het lijkt soms wel een soort Russische roulette, maar als het dan komt moet je maar zien hoe je ermee omgaat.

Bedankt voor het delen van je verhaal. Liefs....

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Lieve greetz, wat heb je grote stappen gezet. Er klinkt, ( ja , het juiste woord vinden vind ik moeilijk ) maar ik noem maar: berusting in het nu onvermijdelijke, samenwerking ermee, overgave eraan. Kies jij maar, of voeg maar toe! Je hebt je leven er in mijn ogen behoorlijk mee verlicht. Ik spreek voor nu he, we weten niet wat we weer zullen voelen als de ziekte weer verder gaat. Maar nu eerst kijken wat je kuur nu je aan levenswinst oplevert. Ik hoop zo weer een lange tijd.

Je verlangen naar toekomst, een kleindochter , oh, wat kan ik dat goed begrijpen. Dikke kus en arm om je heen. Ook al ben je nu meestal niet meer hier actief maar elders, je bent en blijft me dierbaar. Dus dank je dat je ons hier op de hoogte houdt van jouw bijzondere leven.

Offline
Berichten: 122

Lieve Greetz

Ik heb altijd met de gedachten geleefd dat het ooit terug zou komen, ook wist ik dat ik aan de kanker zou doodgaan. Angstig was ik nooit. Maar die angst keerde bij mij  terug toen het terug kwam. Maar nu ben heb ik ook een soort van rust over mij heen gekregen. Net als jij enorme pech, zo noem ik het maar. En je verlangens naar kleinkinderen, kan me zo goed voorstellen!

Dank je wel voor je verhaal.

Offline
Berichten: 565

Lieve Greetz, je hebt zo gelijk. Je moet ermee dealen of je wilt of niet. En ook op je eigen manier, dat is misschien nog wel het allerbelangrijkste. Dat je het doet zoals het goed voelt voor jou. Ik kan het aan, schrijf je. Wat een kracht spreekt er uit die woorden. Respect !

 

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Hoi Greets, veel herkenning in je verhaal. Dat jij wel nabehandelingen had omdat de klieren besmet waren, maar dat het dan toch terug komt, zegt voor mij dat dat dus niet altijd een garantie is op genezing. Ben je na 5 jaar hormoontherapie daarmee mogen stoppen?

Je schrijft het mooi, op je eigen manier moet je er mee dealen, je hebt geen keus en gaat steeds dieper je eigen proces in. Zo voelt het ook.

Een enorme pech zo noemde ook de oncologie verpleegkundige het als het na zo'n lange tijd terug komt, en ergens ook een stukje geluk (ondanks alle angst) dat het onheil zolang weggebleven is.

De berusting is er nu voor mij nog niet, wel veel verdriet en rouw en kwaadheid omdat ik hier nu in verzeilt ben geraakt.

Ik hoop voor jou dat de kuren goed zijn werk doen, en het dan weer even een beetje normaal leven wordt...met uitzaaiingen ...en misschien met kleinkinderen.Het leven is het waard om er nog wat van te maken.!!!!!!!!!!

liefs

Offline
Berichten: 542

Lieve Greetz,

Ik herinner me nog de schok toen je na zeven jaar ineens uitzaaiingen bleek te hebben. Wat een nachtmerrie.  Wat heb jij grote stappen gemaakt. En zo Greetz ook, dit stuk. Vol gevoel. Voor de angst die je kwijt bent zijn vast weer andere in de plaats gekomen. Maar je kan het aan, al heb je daar dan ook geen keus in. Wat een power,  Greetz, zoals je het proces aangaat. Het geeft mij als lotgenoot zonder uitzaaiingen op een vreemde manier ook power. Dankjewel daarvoor. Knuffel  voor jou..

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Lieve Greetz, bedankt voor je mooie en verdrietige, herkenbare verhaal.

lieve groeten van mij, Annelies x

Offline
Berichten: 250

Mooi geschreven Greetz, dank je wel.  

Verlangen blijft, dat neemt niemand je af. Een mooi verlangen..oma worden

Kus van Mara

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Hai Greetz,

Vreemd he,dat niet meer angstig zijn, heb nu precies hetzelfde...Volhouden en blijven verlangen, dat geeft je lichaam kracht.

Je kan niet doodgaan als het alleen in je botten zit, dat vertelde mijn oncoloog mij 2,5 jaar geleden..Je kan met gemak 15 jaar ouder worden, dat hoorde ik ook..Wel zei de goede man, dat het opdenduur zo'n pijn kan gaan doen,dat je vanzelf dood wil.

Maar gelukkig zijn er goede pijnbestrijdingen! en dat geeft moed.

Succes met de chemo's, zal het toch wel fijn vinden als je dat kwam vertellen over een paar maanden.

Bedankt voor je verhaal!