Lid geworden op: 01/10/2012 - 14:51
Offline
Berichten: 0

Weer 'ja' zeggen tegen het leven

vrijdag, 12 oktober 2012

Linnie (43) is getrouwd en heeft twee dochters van 9 en 13 jaar. In 2001 kreeg ze te horen dat ze een voorstadium van borstkanker had, met een paar volgroeide kankerhaardjes. Zes jaar later bleek ze uitzaaiingen te hebben, tegen alle verwachtingen in. Ze begon gedichtjes te schrijven om met haar emoties om te gaan. 'Ze kwamen vanuit mijn tenen omhoog’.

Ik was door het oog van de naald gekropen, zeiden ze na mijn borstamputatie in 2001. Ik had een voorstadium van kanker in alle melkklieren van mijn borst, met een paar millimeter volgroeide kankerplekjes. De snijvlakken waren schoon en ik hoefde geen nabehandelingen. Wat een opluchting! We waren op tijd!

Zes jaar later kreeg ik pijn in mijn rug. Toen ik eindelijk de moed had opgevat om het ziekenhuis te bellen, kreeg ik te horen dat alles was weggehaald en dat het eigenlijk niet mogelijk was dat ik uitzaaiingen zou hebben.

'Ja', zei ik, 'maar ik wil het toch wel graag zeker weten, want ik heb zo’n pijn en kan niet goed meer op mijn been steunen'. Uiteindelijk mocht ik een foto laten maken. Die liet een afwijking zien en na aanvullend bloedonderzoek en een botpunctie was het zeker. Uitzaaiingen, in bekken en wervelkolom. Ik kon het niet geloven.

Hevige tijd

Wat een hevige tijd. De bestralingen, hormoontherapie en botversterkers sloegen gelukkig aan en mijn tumormarker daalde gestaag. Maar helaas was daarmee de pijn niet verdwenen. Ik kon niet goed meer bewegen, bukken, buigen, tillen, lopen, zitten, liggen. Toch wilde ik graag blijven werken en mijn kinderen weer zelf naar school toebrengen.

Mijn hoofd is minstens nog een jaar in de ‘voor-de uitzaaiingen-stand’ blijven staan, en ik deed erg mijn best om mezelf weer op de rit te krijgen. Ik liet zelfs een bed op mijn werk plaatsen zodat ik kon rusten, maar het mocht niet baten. Ik kreeg verschillende keren een oedeemplek in mijn rug en helaas moest ik toen toch afscheid nemen van mijn werk.

Uit mijn tenen

Om met mijn emoties en de teleurstellingen om te kunnen gaan, begon ik gedichtjes te schrijven. Die kwamen werkelijk vanuit mijn tenen omhoog. Over alles schreef ik: onderzoeken, behandelingen, angst, hoop, geloof, liefde. En via de Amazones kwam ik in contact met lotgenoten, daarmee was ik ontzettend blij. Ik herkende veel in de verhalen van anderen.

Het aller-, allermoeilijkste vond ik de gedachte dat ik mijn kinderen niet zou zien opgroeien. Dat ik niet meer tegen ze kon zeggen: ‘Ik ben er voor je en je kunt altijd bij me terecht’. Ik kon hooguit zeggen dat ik mijn best zou doen om zolang mogelijk te blijven. Daardoor heb ik me van binnen heftig tegen deze ziekte verzet.

Overlevingsstrategie

Half bewust, half onbewust heb ik mezelf in die periode een soort van overlevingsstrategie aangemeten. De toekomst maakte me angstig, en ik werd verdrietig als ik dacht aan vroeger en alle dingen die ik niet meer kon. Door bij de dag te leven, in het nu, kon ik de kanker aan.

Genieten kon ik van kleine dingen. Van mijn kinderen, het zonnetje op mijn gezicht, de wandelingetjes door de buurt, de warmte en liefde waarmee mijn man en ik werden omringd.

Maar op een gegeven moment begon die strategie me op te breken. In het nu leven is wel goed, maar ontneemt je ook de mogelijkheid om te accepteren wat je niet meer kunt en vooruit te kijken naar wat nog wel mogelijk is. Ik ben daarom gaan praten met een psychologe en dat hielp. Langzaamaan veranderde overleven in weer gewoon leven. Leven met uitzaaiingen, maar ook in het besef dat ik weer ja mag zeggen tegen het leven. Dat laatste bleek toch wel een heikel punt te zijn.

Vertrouwen

Natuurlijk realiseer ik me dat er na een stabiele periode weer groei van de kanker kan komen en ben ik daar bang voor. Maar doordat ik in de afgelopen vijf jaar zo’n proces ben doorgekomen, heb ik ook vertrouwen gekregen. Dat ik het wel aan kan als het zover is. Lichamelijk zijn er in ieder geval nog stapjes en soms zelfs een stap vooruit te zetten, zoals onlangs met zwemmen. En dat doet me bijzonder goed.

 

Offline
Berichten: 122

Lieve Linny

Wat herkenbaar wat je schrijft! Alleen ben niet aan het dichten gegaan. Ook het idee de angst dat je je kinderen niet zult zien opgroeien. Dat doet mij ook pijn. En dat je schrijft jullie kunnen altijd bij mij terecht, die komt ook hard binnen maar zo is het wel. Fijn dat het nu " goed met je gaat. Zo zijn we allemaal, wij die met uitzaaiingen leven op ons eigen manier hier mee bezig. Jij ook bedankt voor je mooie verhaal, liefs Gea

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Herkenbaar linnie en toch bijzonder dat je weer ja mag zeggen tegen het leven. Jammer dat je het niet eerder 'wist ' het is altijd een proces. Dat kan je pas achteraf benoemen. Ik wens je nog veel tijd met je gezin!

Offline
Berichten: 4284

Lieve Linnie,

Je bent al zo lang bij de Amazones. Je bent zo'n lichtpuntje voor zoveel vrouwen met uitzaaiingen, maar ook voor vrouwen die geen uitzaaiingen hebben.

Je hebt geleerd te leven met uitzaaiingen en laat ons voorzichtig zien hoe jij dat doet. Heel bijzonder!

Offline
Berichten: 181

Lieve Linnie,

Warm, hartelijk mens. Je bent er altijd geweest sinds ik bij de amazones ben. Altijd open en oprecht naar anderen. Met respect heb ik je verhaal gelezen. Wat heb jij al een weg bewandeld en wat heb je dat bewonderingwaaridig gedaan, waar jij nu staat zo bijzonder, dat maakt jou als mens uniek. Ik hoop nog heel wat jaren van je te kunnen genieten. Liefs CD

Offline
Berichten: 565

Jullie zijn lief ! Bedankt voor de lieve woorden !

Offline
Berichten: 36

Lieve Linnie, ik heb heel veel bewondering hoe jij ermee omgaat. In ieder geval ben je een inspiratie voor je omgeving en de mensen op deze site. Dank je wel voor je bijdrage!!

Offline
Berichten: 617

Lieve Linnie,

Ik hoop dat je nog heel lang Ja kunt zeggen. Je bent voor veel mensen hier een steun en staat altijd met een hartelijk woordje klaar. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om in jou schoenen te staan, maar ik kijk met respect naar de manier waarop je ermee omgaat.

Hele dikke knuffel voor jou en bedankt voor je verhaal. Liefs

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Lieve linnie, ik had het voorrecht je al enkele keren face to face te mogen ontmoeten. Ik ben daar dankbaar voor, want je straalt zoveel rust en wijsheid uit. Er ligt zoveel diepgang in je woorden, zoveel liefde voor de mensen om je heen, voor het leven als geheel ook. Het is goed toeven met jou! Ook hier op de site.

En je beschrijft ook zo goed dat in het nu toch ook altijd af en toe naar de toekomst gekeken moet worden. Hierdoor durf jij ook weer die stapjes vooruit te zetten en er blij mee te zijn. Zonder de realiteit uit het oog te verliezen.

Fijn dat jij hier op de site ook moderatert. Je bent waardevol in je reacties!

Offline
Berichten: 542

He, lieve Linnie,

Eindelijk je verhaal nog eens rustig kunnen lezen. Ik sluit me aan bij Annie, er spreekt zoveel diepgang uit. Je bent hier al zo lang en hebt al zo’n lange weg afgelegd. Met alle ups en downs.  Het is een proces en vang dat maar eens in woorden. Jou lukt het. Je bent een steun voor heel veel lotgenoten. Bijzonder dat we met je mee mogen lopen. Dat het je nog maar heel lang heel goed mag gaan!

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Lieve Linny, bedankt voor je mooie, verdrietige maar ook herkenbare verhaal. Hele lieve groeten van mij, Annelies x

afbeelding van Rita
Berichten: 64

Lieve Linny,

Valt niet mee als je kleine kinderen heb, de kanker komt dan dubbel zo zwaar aan.

Dank voor je verhaal, zo leren we elkaar wel beter kennen.Ik wens je nog heel veel jaren en ze vinden steeds weer een nieuwe therapie uit, dat geeft toch hoop.

Liefs Rita